สกิลที่แลกมาด้วยความเสี่ยง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษคดีเก่าและคราบสารเคมีเรืองแสงจางๆ บนโต๊ะไม้สักคือสิ่งเดียวที่อัครินทร์คุ้นเคยในยามวิกาลเช่นนี้ ปลายนิ้วเรียวสวมถุงมือยางสีขาวกดลงบนคราบอสุจิและรอยนิ้วมือแฝงบนหน้ากระดาษสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบ แสงไฟสีฟ้าจากระบบหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสสะท้อนผ่านแว่นสายตา เลนส์สะท้อนประกายวิบวับตามจังหวะการประเมินผลที่กำลังเร่งเร้าจนถึงขีดจำกัด "ถ้าคุณยังฝืนเร่งอัตราการวิเคราะห์รอยเหลื่อมเกินระดับเจ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์ เซลล์ประสาทในสมองส่วนหน้าของคุณอาจจะเสียหายถาวรนะ อัครินทร์" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบของห้องปฏิบัติการใต้ดิน ดร.รินรดาพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้รอยยิ้มบางๆ จะยังคงประดับอยู่บนมุมปากของเธอก็ตาม เธอยื่นแก้วกาแฟดำอุ่นกรุ่นมาให้ แต่นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ละไปจากตัวเลขสถิติสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนบนหน้าต่างระบบของชายหนุ่มเลย อัครินทร์ละสายตาจากจอภาพชั่วขณะ เขารับแก้วกาแฟนั้นมาถือไว้โดยไม่ดื่ม ความร้อนแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วช่วยดึงสติอันเลือนรางให้กลับคืนมา เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการปวดแปลบที่ขมับขวา ปลุกความนิ่งสงบตามวิสัยของนักสืบผู้รอบคอบขึ้นมาต้านทานความเหนื่อยล้า "ผมไม่มีเวลาพักหรอกครับ อาจารย์รินรดา" อัครินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น "เบาะแสในสมุดบันทึกเล่มนี้เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อน คดีที่พรากครอบครัวผมไป... รอยเหลื่อมของกาลเวลาและหลักฐานเชิงประจักษ์กำลังบอกผมว่า ฆาตกรคนนั้นไม่ได้หายสาบสูญ แต่มันกำลังรอให้ผมไขปริศนาบทสุดท้ายต่างหาก" ดร.รินรดาถอนหายใจเบาๆ เธอยืดตัวตรง ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานแล้ววางมือลงบนสมุดบันทึกหนาเตอะเล่มนั้น "ความแค้นและความอยากรู้อยากเห็นเป็นแรงขับเคลื่อนที่ทรงพลังก็จริง แต่วิทยาศาสตร์และระบบที่นายถือครองอยู่ไม่ได้ถูกสร้างมาให้ใช้ด้วยอารมณ์... มันต้องการความเที่ยงตรง นายกำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับข้อมูลที่ระบบอาจจะยังไม่อนุญาตให้เข้าถึง" "ผมยอมเสี่ยงครับ" อัครินทร์ตอบกลับทันควัน สายตาคมกริบมองตรงไปยังอาจารย์สาวอย่างไม่หวั่นไหว "ถ้าความเสี่ยงนี้คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ได้เห็นความจริง" สิ้นคำพูดของเขา อัครินทร์ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอระบบอีกครั้ง เขาตัดสินใจเลือกคำสั่งขั้นเด็ดขาดที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในเมนู [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความตั้งใจแน่วแน่และสภาวะจิตใจสอดคล้องกับเงื่อนไขพิเศษ] [กำลังเริ่มกระบวนการ: ปลดล็อกสกิลขั้นสูง 'เนตรวิเคราะห์รอยเหลื่อมสมบูรณ์' (Absolute Chrono-Analysis) ระดับ S] [คำเตือน: ผู้ใช้จะต้องแบกรับภาระทางจิตใจและพลังงานมหาศาล อัตราการเต้นของหัวใจสูงเกินขีดจำกัด หากฝืนใช้งานต่อเนื่องเกิน 180 วินาที อาจเกิดภาวะเลือดคั่งในสมอง] ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนจักรกลดังขึ้นในโสตประสาท โลกทั้งใบก็เปลี่ยนเป็นสีเทาดิน ชั่วพริบตานั้น อัครินทร์รู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงนับพันโวลต์แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เส้นเลือดขมับปูดโปนจนเห็นได้ชัดเจน ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ร่างกายทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นห้อง มือข้างหนึ่งกุมศีรษะแน่นด้วยความเจ็บปวดราวนաբถูกค้อนทุบซ้ำๆ "อัครินทร์!" ดร.รินรดาพุ่งเข้ามาประคองร่างที่กำลังสั่นเทาของเขาไว้ทันที สีหน้าที่เคยนิ่งสงบมาตลอดบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก "หยุดเดี๋ยวนี้! ถอนคำสั่งเดี๋ยวนี้!" แต่อัครินทร์กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในช่องปาก ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีทองวาบขึ้นวับหนึ่ง โลกตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่ห้องปฏิบัติการธรรมดาอีกต่อไปแล้ว รอยเหลื่อมของเวลาหลายร้อยชั้นซ้อนทับกันขึ้นมาเป็นภาพสามมิติ ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เขามองเห็นเงาร่างปริศนาของคนร้ายที่สวมถุงมือ กำลังเขียนข้อความลงในสมุดบันทึกเล่มเดียวกันนี้ เสียงหัวอกของเหยื่อ เสียงลมหายใจ เสียงฝีเท้า ทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนราวกับเขาหลุดเข้าไปยืนอยู่ในช่วงเวลานั้นจริงๆ "ผม... เห็นแล้วครับ..." อัครินทร์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย "ใบหน้าของมัน... รอยแผลเป็นที่มือขวา... และรหัสลับที่ซ่อนอยู่ใต้กระดาษแผ่นนี้..." ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยชื่อของฆาตกรออกมา หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนอันแหลมสูงที่ดังเสียดแก้วหู [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงภายนอก] [มีบุคคลปริศนาทำการเข้าถึงฐานข้อมูลลับระดับภูมิภาค ระบบกำลังถูกบังคับให้รีเซ็ต] [คำเตือนระดับวิกฤต: ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายได้ทำการเชื่อมต่อสัญญาณเข้ามาในห้องปฏิบัติการแล้ว!] ประตูกล้องนิรภัยของห้องปฏิบัติการใต้ดินส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* กังวานท่ามกลางความเงียบงัน รองเท้าหนังขัดมันย่างก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้าและมั่นคง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่อัครินทร์ไม่มีวันลืมตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ นักสืบแว่นขยาย