กับดักในเขตปกครองพิเศษ

"รอยเท้าขนาดเบอร์แปด กลิ่นน้ำมันหล่อลื่นปืนพกเกรดทหาร และคราบเขม่าดินปืนชนิดไนโตรเซลลูโลส... ทุกอย่างฟ้องว่าเราไม่ได้มาเดินเล่นชมเมือง" เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบของ ดร.รินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้างในเขตปกครองพิเศษหมายเลขเจ็ด แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานสาดส่องลงมากระทบกรอบแว่นสายตาของผม—อัครินทร์—ที่กำลังย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสคราบละอองบนพื้นคอนกรีต ระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ในสมองของผมส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นสัญญาณชีพจรสีฟ้าจางๆ ที่มุมสายตา ข้อมูลดิบถูกประมวลผลด้วยความเร็วสูง *[ตรวจพบร่องรอยการเคลื่อนไหวของบุคคล 3 คน ในช่วงเวลา 15 นาทีก่อนหน้า]* *[ระดับความอันตราย: สูงกว่ามาตรฐานเขตปกครอง 42%]* *[คำแนะนำ: เตรียมพร้อมรับมือการซุ่มโจมตีระยะประชิด]* ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปมในใจเรื่องการสูญเสียครอบครัวในอดีตมักจะตื่นขึ้นทุกครั้งที่บรรยากาศรอบตัวกดดันเช่นนี้ แต่ผมปล่อยให้ความกลัวกลายเป็นพลังงานขับเคลื่อนความรอบคอบ ไม่ใช่ความตื่นตระหนก เราสองคนก้าวเข้ามาลึกเกินกว่าจะถอยหลังกลับเสียแล้ว สมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบในกระเป๋าเสื้อโค้ตส่งไออุ่นแปลกๆ ออกมา ราวกับมันกำลังกระตุ้นให้ผมไขปริศนาเบื้องหลังการลอบสังหารที่ถูกจัดฉากไว้นี้ "อาจารย์ครับ ทางหนีทีไล่ด้านหลังถูกปิดตายแล้ว สัญญาณสื่อสารของเราถูกตัดขาดด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูง" ผมเงยหน้าขึ้นกระซิบตอบ พร้อมกับชักปืนพกประจำตัวออกจากซองอย่างเงียบเชียบที่สุด รินรดาไม่แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอกพิงเสาเหล็กขึ้นสนิม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวอย่างพิจารณา "พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่กำจัดเราให้ออกจากคดีนี้หรอกอัครินทร์... แต่พวกเขาต้องการ 'หลักฐาน' ชิ้นสุดท้ายที่นายเก็บไว้ในสมุดบันทึกเล่มนั้นต่างหาก" *ปัง!* เสียงกระสุนเจาะทะลุกระจกฝ้าด้านบนดังสนั่น เศษกระจกโปรยปรายลงมาราวกับหิมะคมกริบ ร่างของผมพุ่งหลบไปด้านหลังลังไม้ลังใหญ่ตามสัญชาตญาณทันที แรงปะทะของกระสุนนัดที่สองเจาะทะลุไม้จนเศษไม้แตกกระจาย บ่งบอกถึงอำนาจทะลุทะลวงของกระสุนเจาะเกราะ "หมอบลง!" ผมตะโกนพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงแขนของรินรดาให้หลบเข้าที่กำบังร่วมกัน หัวใจของผมเต้นระส่ำด้วยความตื่นตัว อะดรีนาลีนหลั่งพล่านไปทั่วร่าง ทว่าสมองกลับทำงานด้วยตรรกะที่เฉียบคมยิ่งกว่าเดิม การยิงกดดันเมื่อครู่ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อปลิดชีพเราในนัดเดียว แต่มันคือการ 'ต้อน' ให้เราเดินไปสู่มุมอับของโกดัง ผมหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับ แม้สถานการณ์จะคับขันจนแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่แววตาของเธอกลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเธอกำลังรอให้เกมกระดานนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง "นายคิดว่าคนร้ายซ่อนอยู่ตรงไหนล่ะ อัครินทร์?" รินรดากระซิบถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากความมืดเบื้องหน้า ผมหลับตาลงชั่วพริบตา ปล่อยให้ระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อมทำงานผสานกับประสาทสัมผัสทางเสียง ทิศทางของเสียงฝีเท้า น้ำหนักที่กดลงบนพื้นปูน และกลิ่นอับของไอน้ำมัน ทุกองค์ประกอบถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันในหัวราวกับภาพจิ๊กซอว์ที่กำลังต่อจนครบสมบูรณ์ "มุมซ้าย... หลังกองตู้คอนเทนเนอร์เก่า มีคนสองคนกำลังเตรียมง้างสลักระเบิดควัน และคนที่สาม... อยู่บนโครงเหล็กด้านบน เล็งปากกระบอกปืนมาที่เราตรงๆ" ผมลืมตาขึ้น ประกายตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนวูบวาบ "ดีมาก งั้นเรามาพลิกเกมเล่นงานพวกมันกันเถอะครับ อาจารย์" ผมขยับตัวเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะครั้งใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่าเงาสะท้อนในความมืดที่กำลังก้าวออกมานั้น... ไม่ใช่แค่ "มือปรับจ้าง" ธรรมดาอย่างที่ระบบเคยประเมินไว้แต่แรก *ติ๊ด—!* *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสพลังงานปริศนา ระดับ SSS กำลังปลดล็อกในรัศมี 10 เมตร...]* *[คำเตือน: เป้าหมายที่ท่านกำลังเผชิญหน้ามีความเกี่ยวพันโดยตรงกับ "คดีปริศนาในอดีต" ของท่าน...]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ