พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

"หากคุณยังถอดรหัสชั้นที่สามของไฟร์วอลล์นั้นไม่2น้าที่ ผมเกรงว่าค่ากาแฟแก้วนี้คงต้องตกเป็นภาระของผมไปตลอดกาลแล้วล่ะครับ คุณลีโอ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยรอยยิ้มจางๆ ของอัครินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของห้องใต้ดินอับชื้น มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่สะท้อนลงบนกรอบแว่นทรง Themis ของเขา ในมือขวาของชายหนุ่มถือแก้วกาแฟกระดาษที่ยังคงมีไอความร้อนระอุพวยพุ่งออกมาเล็กน้อย ขณะที่ดวงตาคู่คมกำลังจดจ้องไปยังเส้นโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วดั่งสายฝนดิจิทัล ลีโอ แฮกเกอร์หนุ่มเจ้าของฉายา 'เงาไซเบอร์' ผู้มีเรือนผมยุ่งเหยิงและขอบตาดำคล้ำจากการอดนอนมาหลายคืน ชะงักนิ้วที่กำลังรัวคีย์บอร์ด เขาหันมามองหน้าแขกผู้มาเยือนด้วยแววตาระคนทึ่งและหวาดระแวงเล็กน้อย "ให้ตายเถอะ คุณอัครินทร์... นี่คุณใช้เวลาแค่สิบนาทีในการแกะสลับโปรโตคอลความปลอดภัยที่ผมใช้เวลาเขียนตั้งสามวันเนี่ยนะ? ระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ของคุณมันโกงกันชัดๆ!" ลีโอสบถออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด อัครินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษโน้ตและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กระจัดกระจาย สายตาของเขาเหลือบมองไปที่มุมขวาบนของลานสายตา ซึ่งในขณะนี้มีหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบกำลังแสดงผลวิเคราะห์อย่างเงียบเชียบ [ ตรวจพบร่องรอยการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง: 'เครือข่ายใต้ดินซีโร่' ] [ ความเข้ากันได้ของทักษะการถอดรหัส: 94.2% ] [ คำเตือน: ข้อมูลนี้มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับคดี "สมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบ" ของท่าน ] หัวใจของอัครินทร์กระตุกวูบ ปมในใจที่ฝัง ารสูญเสียครอบครัวในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อหลายปีก่อนถูกดึงกลับมาให้ระลึกถึงอีกครั้ง หลักฐานชิ้นเดียวที่หลงเหลือคือรอยเหลื่อมของมิติเวลาและสมุดบันทึกที่ไร้คำตอบเล่มนั้น และในตอนนี้ ข้อมูลที่ลีโอกำลังเจาะลึกเข้าไป ก็คือเบาะแสสำคัญที่จะพาพวกเขาไปสู่ตัวตนที่แท้จริงขององค์กรปริศนาเบื้องหลังโศกนาฏกรรมครั้งนั้น "เราไม่ได้มาเล่นเกมแข่งความเร็วกันนะครับคุณลีโอ" เสียงของดร.รินรดาที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลัง เธอสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มรับกับบรรยากาศเย็นยะเยือกของห้องใต้ดิน แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินความปลอดภัย "เวลาของเรามีจำกัด ถ้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของบริษัทไพรม์เทคไทรอนรู้ตัวว่าเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกเจาะ เราจะเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบห้านาทีในการดึงข้อมูลทั้งหมดออกมา" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทายผสมความตื่นเต้น "โอเคๆ ผมเข้าใจแล้วครับท่านดอกเตอร์... ว่าแต่ข้อมูลที่คุณอยากได้นักหนานี่ มันเกี่ยวกับเรื่องอะไรกันแน่? ผมเตือนไว้ก่อนนะว่า ข้อมูลบางชุดในเครือข่ายนี้ มันมีระบบ 'ล็อกดาวน์อัตโนมัติ' ที่พร้อมจะทำลายตัวเองทันทีถ้าถูกแตะต้องผิดวิธี" "สมุดบันทึก... และรายชื่อของกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้สังเกตการณ์'" อัครินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอหลักที่ลีโอกำลังควบคุมอยู่ "ผมต้องการรู้ว่าใครเป็นคนสร้างระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อมนี้ขึ้นมา และทำไมมันถึงเลือกผม" ลีโอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ นิ้วเรียวยาวเริ่มขยับบนแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยความเร็วสูง เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวราวกระสุนปืนกล บรรยากาศภายในห้องใต้ดินเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับของแฮกเกอร์หนุ่ม แม้แต่ดร.รินรดายังต้องขยับตัวเข้ามาใกล้หน้าจอเพื่อคอยดูความคืบหน้าอย่างใกล้ชิด "กำลังเข้าสู่ฐานข้อมูลชั้นที่สี่... ผ่านไฟร์วอลล์ตัวแรก... ตัวที่สอง..." ลีโอกล่าวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาจดจ้องหน้าจอไม่กะพริบ "เหลืออีกชั้นเดียว... ชั้นสุดท้ายที่เป็นระบบเข้ารหัสด้วยลายนิ้วมือดิจิทัลและคลื่นสมอง..." ทันใดนั้นเอง หน้าจอนับสิบจอที่เคยเรืองแสงสีฟ้าสดใส ก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดัง "ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด..." บาดแก้วหู "เวรเอ๊ย!" ลีโอสบถเสียงดังลั่นหน้าจอ "ระบบป้องกันอัตโนมัติทำงานแล้ว! มันกำลังพยายามย้อนรอยสัญญาณกลับมาหาเรา เตรียมตัวตัดการเชื่อมต่อเร็--!" "ช้าก่อนครับ" อัครินทร์เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด สายตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปแตะบนไหล่ของลีโอเบาๆ พร้อมกับที่ระบบในหัวของเขาเริ่มทำงานอย่างเต็มกำลัง ทักษะ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ถูกขับเคลื่อนด้วยสมาธิขั้นสูงสุด รอยต่อระหว่างข้อมูลดิจิทัลและคลื่นสัญญาณรอบตัวปรากฏขึ้นในสายตาของอัครินทร์ราวกับเส้นด้ายหลากสีที่พัน1กันยุ่งเหยิง "ตรงนั้นครับ... โค้ดชุดที่ห้าจากแถวขวา หักล้างมันด้วยคำสั่งรีเซ็ตพาสเวิร์ดแบบแมนนวลเสีย" อัครินทร์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ลีโอลังเลไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ด้วยสัญชาตญาณและแรงกดดันทำให้เขาต้องทำตามอย่างไร้ทางเลือก นิ้วของเขาเคาะคำสั่งลงไปตามที่อัครินทร์บอกอย่างแม่นยำ *พรึบ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยดับลงฉับพลัน หน้าจอสีแดงฉานกลับคืนสู่ความปกติอย่างน่าอัศจรรย์ ข้อความตัวอักษรสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นกลางจอหลัก พร้อมกับไฟล์ข้อมูลขนาดมหึมาที่ถูกดาวน์โหลดเสร็จสิ้นในพริบตา [ ดาวน์โหลดข้อมูลสำเร็จ: 'โครงการรอยเหลื่อมแห่งกาลเวลา - บันทึกฉบับสมบูรณ์' ] ลีโอหอบหายใจโยนตัวพิงเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ "ให้ตายเถอะ... คุณทำได้ยังไงกัน? นั่นมันระบบป้องกันระดับทหารเลยนะ!" อัครินทร์ระบายยิ้มบางๆ บนมุมปาก เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อคลายสถานการณ์ แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลานสายตาของอัครินทร์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงแจ้งเตือนที่กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของลานสายตา และเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรอง [ ตรวจพบเงื่อนไขลับ: ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS 'ผู้สืบทอดแห่งสมุดบันทึก' ] [ คำเตือนจากระบบ: ท่านไม่ได้อยู่ลำพังในห้องนี้... และ 'บุคคลที่สาม' กำลังเชื่อมต่อเข้ามาทางพอร์ตข้อมูลสำรองที่ท่านเพิ่งเปิดใช้งาน ] ดร.รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากอาจารย์สาวผู้นี้ เธอหันขวับไปมองยังประตูเหล็กทึบของห้องใต้ดินที่ปิดสนิททันที ประตูกค่อยๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด... บานพับเหล็กขยับเปิดออกอย่างช้าๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังผลักมันเข้ามาจากด้านนอก ทั้งๆ ที่รหัสผ่านประตูถูกตั้งค่าความปลอดภัยไว้สูงสุด และไม่มีใครสามารถเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากลีโอ เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านแสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอก ปรากฏเป็นร่างของชายสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่สิ่งที่ทำให้อัครินทร์ต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ คือเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่เอ่ยทักทายราวกับพวกเขากำลังรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริงครับ... คุณนักสืบผู้ตามหาความจริง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ