ร่องรอยในอดีต

"กลิ่นของน้ำยาฟอร์มาลีนผสมกับสนิมเหล็กเก่าๆ... เป็นกลิ่นที่น่าคิดถึงใช่ไหมครับ คุณอัครินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของ ดร.รินรดา ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องเก็บวัตถุพยานชั้นใต้ดินของกรมตำรวจ เธอไม่ได้หันกลับมามองผู้ร่วมทาง ทว่านิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางกำลังคีบเศษกระดาษสีชาชิ้นจิ๋วขึ้นจากซองพลาสติกสุญญากาศ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนกับกรอบแว่นทรง The Great Detective ของผม ขณะที่ผมกำลังกวาดสายตามองไปรอบห้องที่อัดแน่นไปด้วยแฟ้มคดีฝุ่นเขรอะ คดีเลขที่ 404... แฟ้มสีดำที่ถูกซุกซ่อนไว้ในมุมอับที่สุดของชั้นวาง บันทึกคดีเพลิงไหม้บ้านพักตระกูลอัครินทร์เมื่อสิบปีก่อน ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยถูกเผาผลาญจนมอดไหม้กลับมาเด่นชัดอีกครั้งในหัวใจ เสียงเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำและเสียงกรีดร้องในคืนนั้นยังคงฝังรากลึก แต่วันนี้ ผมไม่ได้มายืนอยู่ ณ จุดเดิมในฐานะเด็กชายผู้ไร้พลังอีกต่อไปแล้วครับ [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานความร้อนหลงเหลือในวัตถุพยานระดับสูง] [ระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ทำการปรับเทียบความถี่คลื่นความคิด...] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ค้นหาความเชื่อมโยงระหว่าง "สารเคมีเร่งปฏิกิริยา" และ "รอยนิ้วมือแฝง" บนเศษกระดาษชิ้นที่สาม] หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่าผมไม่ได้สนใจตัวเลขค่าประสบการณ์ที่กำลังกระพริบเตือนเหล่านั้น สายตาของผมจดจ่ออยู่กับรอยไหม้บนขอบกระดาษชิ้นนั้น มันไม่ใช่รอยไหม้จากอุบัติเหตุทั่วไป... รูปแบบการกระจายตัวของคราบเขม่าบ่งบอกถึงเจตนาอำพรางอย่างประณีต "อาจารย์รินรดาครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เศษกระดาษแผ่นนี้ ไม่ได้รอดพ้นจากกองเพลิงมาได้โดยบังเอิญใช่ไหมครับ มันถูกเก็บกู้ไว้ตั้งแต่คืนเกิดเหตุ แต่ถูกสลับตัวพยานหลักฐานโดยฝีมือของใครบางคนภายในกรมตำรวจแห่งนี้" ดร.รินรดาชะงักมือเล็กน้อย เธอวางแหนบลงบนถาดสแตนเลสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ "คุณฉลาดขึ้นมากทีเดียวครับ อัครินทร์ การเติบโตของเลเวลระบบไม่ได้เพิ่มแค่พละกำลังทางความคิด แต่มันทำให้คุณมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งภาพลวงตาที่ผู้มีอำนาจสร้างไว้ได้" เธอก้าวเข้ามาใกล้ชิดขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวผสมผสานกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "แต่คุณต้องรู้ว่า การขุดคุ้ยคดีนี้ขึ้นมา... เท่ากับการประกาศสงครามกับเงาที่คอยชักใยพวกเรามาโดยตลอด" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติให้มั่นคง มือขวาเอื้อมไปหยิบแว่นขยายคู่ใจขึ้นมาสวม ปรับโฟกัสไปยังจุดที่ระบบกำลังชี้นำ ท่ามกลางความมืดมิดของห้องเก็บวัตถุพยาน รอยร้าวบนกระจกแห่งความจริงเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย ข้อความในสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบกำลังเขียนต่อด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองของผมเอง ร่องรอยในอดีตไม่ได้เลือนหายไปไหน แต่มันกำลังรอเวลาที่จะถูกเปิดโปง ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งตึกใต้ดิน ประตูเหล็กนิรภัยทางออกเดียวของห้องถูกล็อกอัตโนมัติด้วยระบบควบคุมระยะไกล แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวับวาบสาดส่องลงบนใบหน้าของเราทั้งสองคน [คำเตือน! ตรวจพบการเข้าถึงระบบความปลอดภัยจากภายนอก] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ล่าในเงา" ถูกกระตุ้น!] [เป้าหมาย: เอาตัวรอดจากการปิดตาย และค้นหาว่าใครคือ "ผู้บัญชาการ" ที่กำลังเฝ้าดูพวกเราผ่านกล้องวงจรปิดขณะนี้!] หน้าจอฟาสต์เรดาร์ของระบบสั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบระเบิด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังวิ่งมุ่งตรงมายังห้องนี้อย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ