ความจริงในกระจกเงา

กลิ่นไอของน้ำยาฟอร์มาลีนและกระดาษเก่าคร่ำคร่าในห้องเก็บพยานหลักฐานใต้ดินของสถาบันนิติเวชศาสตร์ไม่เคยเป็นมิตรกับใครเลยสักครั้ง แต่มันกลับเป็นสถานที่เดียวที่ความเงียบงันยอมปริปากพูดความจริงบางอย่างออกมา อัครินทร์ขยับกรอบแว่นสายตา เลนส์เคลือบสารพิเศษของเขาฉาบสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจออินเทอร์เฟซของระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' กำลังสั่นระริกด้วยความถี่สูง เส้นกราฟสีแดงฉานบ่งบอกถึงระดับความเข้ากันได้ของดีเอ็นเอและร่องรอยสารเคมีสังเคราะห์ที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนในสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มนั้น สมุดบันทึกของเหยื่อรายที่เจ็ด... หรือพูดให้ถูกคือ จุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดที่พรากครอบครัวของเขาไปเมื่อสิบปีก่อน "คุณกำลังคิดว่าฉันเป็นคนวางหลักฐานชิ้นนี้ไว้เองหรือเปล่า อัครินทร์?" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางแฟ้มเอกสาร ดร.รินรดา ก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบกับเส้นผมสีเข้มที่รวบไว้เป็นระเบียบและเสื้อกราวสีขาวสะอาดตา เธอยืนกอดอก มองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดָา—แววตาที่บางครั้งก็เหมือนอาจารย์ผู้คอยชี้ทางสว่าง แต่ในยามนี้กลับลึกล้ำราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้น อัครินทร์ไม่ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดจังหวะ สายตาคมกวาดมองไปที่ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์สาว เธอไม่ได้สวมถุงมือยาง แต่มือคู่นั้นกลับไร้รอยเปื้อนใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะเจออะไรในบันทึกหน้าสุดท้าย "ผมไม่คิดว่าอาจารย์จะวางหลักฐานหรอกครับ..." อัครินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง "แต่ผมคิดว่าอาจารย์รู้อยู่แล้วว่า ใครเป็นคนเขียนบันทึกหน้านี้ด้วยลายมือที่ใช้หมึกชนิดเดียวกันกับเมื่อสิบปีก่อน" เขายื่นหน้าจอระบบให้เธอดู บรรทัดข้อความที่ถูกถอดรหัสออกมาจากรอยเหลื่อมระดับโมเลกุลปรากฏตัวอักษรเรียงราย: *[โครงการเงาสะท้อน: ระยะที่ 1 - สำเร็จลุลูศ | ผู้รับผิดชอบหลัก: ร.ร.]* ตัวย่อสองตัวนั้นแทงทะลุความรู้สึกของอัครินทร์ราวกับใบมีดน้ำแข็ง 'ร.ร.' อาจหมายถึงใครได้อีกเล่า หากไม่ใช่ รินรดา รังสิมันต์ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาชญากรรมพิเศษเบื้องหน้า และมันสมองของหน่วยปฏิบัติการลับเบื้องหลัง ดร.รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่เหนื่อยล้ากับการวิ่งไล่เงาของตัวเองมานานแรมปี "เธอฉลาดขึ้นมาก อัครินทร์ การที่เธอปลุกระบบนิติวิทยาศาสตร์ระดับสูงนี้ขึ้นมาได้ ทำให้เธอก้าวล้ำนำหน้าฉันไปหนึ่งก้าวเสมอ..." รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย จนได้กลิ่นจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่เธอมักจะจิบยามบ่าย "แต่เธอกำลังเข้าใจผิดคิดว่า 'โครงการมืด' นั่นคือสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อทำลายครอบครัวของเธอสินะ?" "หลักฐานมันฟ้องครับอาจารย์ รหัสพันธุกรรมในแล็บทดลองใต้ดินนั้นตรงกับรหัสเข้าใช้งานของอาจารย์..." "นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการให้เธอเชื่อ!" เสียงของดร.รินรดาเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบเป็นประกายความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนไว้มาตลอด "เธอคิดว่าฉันเป็นผู้สร้าง แต่ความจริงแล้ว ฉันก็เป็นเพียงหนึ่งใน 'ตัวทดลอง' ที่รอดชีวิตมาได้เหมือนกับเธอนั่นแหละ อัครินทร์!" บรรยากาศในห้องเก็บพยานหลักฐานพล Wเยือกเย็นลงทันตาเห็น ระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อมส่งเสียงเตือน *'Warning: บันทึกความทรงจำของเป้าหมายสอดคล้องกับเหตุการณ์ปัจจุบัน 99.8%'* หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนสภาวะฉุกเฉิน ก่อนที่อัครินทร์จะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกนิติเวช ไฟสำรองสีแดงกะพริบวับวาบสลับกับความมืด และในวินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะที่ควรจะปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยแรงดันอากาศภายนอก ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าครึ่งบนก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือของเขาถืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างที่กำลังส่งคลื่นรบกวนสัญญาณระบบทั้งหมดของอัครินทร์จนหน้าจอโฮโลแกรมแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า "น่าประทับใจจริงๆ ครับ ดร.รินรดา และคุณนักสืบฝึกหัด..." เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากออกมาด้วยความเย้ยหยัน "ไม่นึกเลยว่าพวกคุณจะตามรอยมาถึง 'ห้องสมุด' แห่งนี้ได้เร็วขนาดนี้... แต่อน่าเสียดายที่บทเรียนคาบนี้จะต้องจบลงแต่เพียงเท่านี้ เพราะแขกรับเชิญคนสำคัญ... ได้เดินทางมาถึงแล้ว" สิ้นเสียงนั้น ประชาสัมพันธ์ระบบอัตโนมัติของตึกก็ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา: *'ตรวจพบการบุกรุกระดับ SSS - สิ่งมีชีวิตรหัส X-00 หรือ "ต้นแบบศูนย์" กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ชั้น B4'*. ดร.รินรดาหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก เธอคว้าแขนเสื้อของอัครินทร์ไว้แน่น มือเรียวของเธอกำลังสั่นเทา "หนี... อัครินทร์! นั่นไม่ใช่คน แต่มันคือผลผลิตที่แท้จริงของโปรเจกต์ที่เรากำลังตามหา... และมันจำกลิ่นอายของสมุดเล่มนั้นได้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ