ตบหน้าสนมเอกกลางท้องพระโรง

"เพล้ง!" เสียงถ้วยกระเบื้องเคลือบลายครามราคาค่างวดนับพันตำลึงทอง แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ บนพื้นหินอ่อนขัดมันวาวกลางท้องพระโรงหลวง เศษกระเบื้องคมกริบกระเด็นไปบาดเข้ากับชายฉลองพระองค์สีเหลืองทองอร่ามของโอรสสวรรค์ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจรดริน บรรยากาศภายในท้องพระโรงเวลานี้เงียบสงบราวกับป่าช้า ทว่าอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนเหล่าขุนนางต่างพากันก้มหน้าชิดอก ไม่กล้าสบพระเนตรอันกราดเกรี้ยวของฮ่องเต้ ไป๋ซิ่วอิง ในชุดตี่ฝู (ชุดพิธีการสตรีชั้นสูง) ปักลายหงส์ห้าสีดิ้นทองอร่าม งดงามหยาดเยิ้มจนแทบหยาดหยด นางทรรศนาการคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเยียบ ร่างบอบบางสั่นเทาน้อยๆ ดั่งบุปผากลางพายุฝน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าหน่วยอย่างน่าเวทนา "ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงโปรดเมตตา หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ! พระชายาชั่วช้าผู้นั้น นางใช้เล่ห์กลสกปรก สร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาเพื่อทำลายชื่อเสียงของหม่อมฉันและท่านแม่ทัพ!" เสียงหวานหยดย้อยที่เคยใช้มอมเมาบุรุษ บัดนี้กลับสั่นเครือจนน่าสงสาร นางหันไปชี้ปลายนิ้วอันสั่นเทาไปยังร่างระหงของสตรีที่ยืนโดดเด่นอยู่เบื้องขวา ไป๋ลี่อินในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายดอกเหมยขาว ท่วงท่ายืนหยัดสง่างามดั่งเทพเซียนผู้สูงส่ง ไม่สะทกสะท้านต่อสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาแม้แต่น้อย ข้างกายของไป๋ลี่อิน คือ ฉินอ๋องเซียวจ้านถิง ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพประจิม ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและเลือดเย็น พระองค์มิได้ตรัสสิ่งใดออกมาสักคำ ทว่ารัศมีอำนาจสีชาดที่แผ่ออกมาจากพระวรกายสูงใหญ่ กลับทำให้รอบกายรัศมีสามจวบกลายเป็นเขตแดนสังหาร อุณหภูมิในท้องพระโรงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงพักตร์หล่อเหลาดั่งหยกสลักปรายพระเนตรมองไป๋ซิ่วอิง ราวกับกำลังมองมดปลวกไร้ค่าตัวหนึ่ง ที่รอเวลาถูกบดขยี้ให้แหลกคามือ "ใส่ร้ายหรือ?" ไป๋ลี่อินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสราวกับเสียงระฆังหยกกระทบกัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว อาภรณ์ผ้าต่วนชั้นดีสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวับแวว "สนมเอกไป๋... ท่านบอกว่าเปิ่นหวางเฟยใส่ร้ายท่าน เช่นนั้นสิ่งนี้คืออันใดเล่าเพคะ?" นางสะบัดแขนเสื้อ ขันทีอาวุโสผู้หนึ่งจึงรีบก้าวออกมารemกถือถาดไม้ลงรักปิดทอง บนนั้นมีสมุดบัญชีลับเล่มหนาและห่อผ้าไหมแพรต่วนสีชาดที่แกะออก เผยให้เห็นสมุนไพรหายาก 'จันทร์อัปสร' ชนิดเดียวกันกับที่ใช้ปลิดชีพพระชายาองค์ก่อน และจดหมายลับตราประทับตระกูลเฉินที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เบาะนั่งในตำหนักเฟิ่ง Sūn แม่ทัพเฉินเฟย อดีสามีผู้โง่เขลาเบาปัญญา ซึ่งบัดนี้ยืนอยู่ฝั่งขุนนางบู๊ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นหลักฐานมัดตัวพุ่งตรงมายังตนเอง ชายหนุ่มอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะเอ่ยแก้ตัว "ฝ่าบาท... กระหม่อม..." "หุบปาก!" ฮ่องเต้ตวาดก้อง พระเนตรแดงก่ำด้วยความกริ้วโกรธ เอกสารและบัญชีลับเหล่านั้นถูกสืบสาวราวเรื่องโดยหน่วยลับของฉินอ๋อง หลักฐานแน่นหนาไร้ช่องโหว่ ยิ่งตรวจสืบลึกลงไป ยิ่งพบว่าสนมเอกไป๋และตระกูลเฉินสมคบคิดกันกระทำการอุกฉกรรจ์ วางแผนลอบปลงพระชนม์องค์ชายสาม และใส่ร้ายป้ายสีฮูหยินรองไป๋ลี่อินเมื่อครั้งอดีตเพื่อฮุบสมบัติ "สนมเอกไป๋ ซิ่วอิง!" ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "เจ้ามีความผิดฐานลอบปลงพระชนม์ คบคิดกับขุนนางทุจริต และใส่ร้ายราชนิกุล โทษทัณฑ์มหันตโทษนี้ สมควรประหารเจ็ดชั่วโคตร!" สิ้นพระสุรเสียง ไป๋ซิ่วอิงกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ นางโถมกายเข้าหาพระบาทของฮ่องเต้ ทว่าถูกราชองครักษ์เสื้อแพรใช้กระบี่ขวางเอาไว้เสียก่อน ดวงหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง นางหันมาถลึงตาใส่ไป๋ลี่อินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ไป๋ลี่อิน! นังสารเลว! ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่! เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่ง... อื้อ!" นางยังไม่ทันกล่าวจบ ขันทีข้างพระกายก็ใช้ผ้าแพรยัดปากนางเสียจนส่งเสียงได้เพียงอึงอミーในลำคอ "เนื่องจากทรงทำความผิดมหันต์..." ขันทีอาวุโสประกาศก้องด้วยเสียงแหลมสูง "มีพระราชโองการ! ถอดถอนสนมเอกไป๋ ซิ่วอิง สู่สามัญชน! ริบทรัพย์สินทั้งหมดในตระกูลเฉิน และเนรเทศไปยังชายแดนทุรกันดารชั่วชีวิต ห้ามเหยียบย่างเข้าเมืองหลวงอีก!" ร่างของไป๋ซิ่วอิงทรุดฮวบลงกับพื้น ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เส้นผมยุ่งเหยิง เครื่องประดับหลุดร่วงระเนระนาด ความทะเยอทะยานที่จะขึ้นเป็นใหญ่ในวังหลังมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความพินาศย่อยยับที่นางเป็นผู้ขุดหลุมฝังตนเอง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองสตรีเบื้องพระพักตร์ รัศมีอำนาจและความเยือกเย็นที่ไป๋ลี่อินแสดงออกมาตลอดการไต่สวน ทำให้พระองค์ตระหนักได้ว่า สตรีผู้นี้มิได้มีดีเพียงแค่รูปโฉม หากแต่มีสติปัญญาที่ล้ำเลิศเกินกว่าบุรุษใดในราชสำนัก "ไป๋ลี่อิน..." ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ทรงพยักพระพักตร์ชื่นชม "เจ้าช่วยคลี่คลายคดีใหญ่ ชำระมลทินให้ราชสำนัก และแสดงความจงรักภักดีอย่างยิ่งยวด เปี่ยมด้วยคุณธรรมและความสามารถ สมเป็นยอดสตรีแห่งต้าฉิน" ขันทีถือถาดทองคำอีกใบก้าวออกมา เบื้องบนประดิษฐาน 'ป้ายหยกมังกรทอง' และ 'ราชโองการแต่งตั้ง' พร้อมหีบสมบัติล้ำค่าประดับไข่มุกราตรี "เราขอพระราชทานป้ายหยกอาญาสิทธิ์ สามารถเข้าออกท้องพระโรงและตำหนักในได้โดยไม่ต้องทูลขอ พร้อมที่ดินและโรงหมอหลวงทิศใต้ให้เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวของเจ้า!" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในหมู่ขุนนาง ป้ายหยกอาญาสิทธิ์นี้แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง แต่วันนี้กลับตกเป็นของสตรีแซ่ไป๋ผู้เดียว! ไป๋ลี่อินย่อกายลงคำนับด้วยความงดงามและสง่าราศี รอยยิ้มบางเบาระบายบนเรียวปากสีชาด "ขอบพระพระทัยฝ่าบาทเพคะ" ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความชอบที่ได้รับ เซียวจ้านถิงกลับก้าวเข้าไปใกล้ภรรยาตัวน้อย พระองค์เอื้อมพระหัตถ์หนาไปโอบรอบเอวบางของนางเข้ามาชิดพระวรกายอย่างถือวิสาสะ สายตาดุดันคมกริบกวาดมองขุนนางรอบท้องพระโรงครั้งหนึ่ง ก่อนจะโน้มพระพักตร์ลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน *“เก่งกาจถึงเพียงนี้… กลับถึงตำหนักแล้ว คืนนี้พระชายาคงต้อง ‘รับโทษทัณฑ์’ จากเป๋งหวางให้หนักหนาสักหน่อยเสียแล้วกระมัง…”* หัวใจของไป๋ลี่อินกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงเนตรพญาเหยี่ยวที่พราวระยับด้วยความคลั่งไคล้และเจ้าเล่ห์ ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะเอի่ยปากตอบโต้ ราชองครักษ์ม้าเร่งผู้หนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม เลือดเปรอะเปื้อนชุดเกราะ เขาทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะจนพื้นสะเทือน พร้อมกับชูหีบไม้สลักลายพยัคฆ์ประทับตราลับด้วยความตื่นตระหนก "ทูลท่านอ๋อง! ทูลฝ่าบาท! กองทัพแดนใต้... กองทัพแดนใต้ของแม่ทัพสวี่ประกาศแปรพักตร์! บัดนี้เคลื่อนพลประชิดชายแดนห่างจากเมืองหลวงเพียงสามวันลัดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศในท้องพระโรงที่เพิ่งคลายความตึงเครียด กลับถูกกระชากให้ดิ่งลงสู่วับวนแห่งสงครามและความตายอีกครั้งในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันงดงามและเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ