รอยยิ้มเยือกเย็นของผู้ชนะ

กลิ่นกำยานไป๋จื่อผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ลอยอวลอยู่ในห้องโถงใหญ่ของจวนฉินอ๋อง บรรยากาศกดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าขุนนางและขันทีที่ถูกเรียกมาเป็นพยาน บัดนี้ ร่างระหงของไป๋ลี่อินในชุดกระโปรงผ้าไหมปักลายหงส์ซ้อนกลีบสีนวลตา ยืนหยัดอย่างสง่างามราวกับเทพเซียนผู้ลงมาทัณฑ์มนุษย์ แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อข้อกล่าวหาเรื่องการซ่อนตำราต้องห้ามแต่อย่างใด ตรงข้ามกับนางคือไป๋ซิ่ว잉 ผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา ใบหน้าที่เคยงดงามหยาดเยิ้มบัดนี้กลับซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางพยายามปั้นแต่งแววตาให้ดูน่าสงสาร พร้อมกับซบหน้าลงกับพื้นเรือนเพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากองค์ชายรองและเหล่าเสนาบดีที่มาร่วมตัดสินคดีในครั้งนี้ "พี่หญิง... เหตุใดท่านจึงทำถึงเพียงนี้ ตำราโบราณของราชสำนักเล่มนั้น เป็นสมบัติล้ำค่าที่องค์ฮ่องเต้พระราชทานแก่กรมพิธีการ ไฉนจึงไปปรากฏอยู่ในเรือนพักของท่านเล่าเจ้าคะ" เสียงของไป๋ซิ่ว잉หวานหยดย้อย ทว่าสั่นเครือราวกับใบไม้ไหวในสายลม ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับซ่อนประกายแห่งความสะใจไว้อย่างมิดชิด นางมั่นใจเป็นนักหนาว่าแผนการครั้งนี้ไร้รอยต่อ ตำราเล่มนั้นถูกนำไปซ่อนไว้ใต้เตียงนอนในเรือนส่วนตัวของไป๋ลี่อินโดยฝีมือของบ่าวรับฝากที่ไม่มีทางสาวมาถึงตนได้แน่นอน ไป๋ลี่อินแย้มสรวลน้อยๆ รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าเยือกเย็นเสียจนผู้พบเห็นต้องสันหลังวาบ นางไม่รีบร้อนแก้ตัว ทว่ากลับกวาดสายตาคมปลาบไปยังเซียวจ้านถิง ผู้เป็นสามีที่นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์สลักลายพยัคฆ์ แม้ฉินอ๋องจะมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ กลับทำให้ทุกคนในห้องโถงแทบไม่กล้าหายใจแรง ดาบในฝักข้างกายของท่านอ๋องส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ยามที่เขากำมือแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ผู้ใดบังجารอาจหาญมาใส่ร้ายดวงใจของเขา "น้องรอง... เจ้าช่างมีความสามารถในการคาดเดาอนาคตเสียจริงนะ" ไป๋ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสราวกับเสียงกระดิ่งเงิน "ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่ค้นหาจะไปถึงเตียงนอนในเรือนของข้าด้วยซ้ำ ไฉนเจ้าจึงรู้เล่าว่าตำราเล่มนั้นซ่อนอยู่ที่ใด... หรือว่า... เจ้าเป็นคนนำมันไปวางไว้เองกันแน่?" คำพูดประโยคเดียวราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ไป๋ซิ่ว잉สะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนสีทันที นางรีบเงยหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงหลง "ท่านพี่กล่าวหาข้าเกินไปแล้ว! ข้า... ข้าเพียงแต่ได้ยินข่าวลือมาจากบ่าวไพร่..." "ข่าวลือ?" ไป๋ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยสง่าราศีและแรงกดดันอันน่าประหลาด นางหยิบถุงหอมปักลายดอกLian Hua (บัวขาว) ขึ้นมาจากแขนเสื้อ ชูให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน "ถุงหอมใบนี้นอกจากจะปักด้วยไหมทองคำแท้จากร้าน ‘จินซิ่ว’ ในตลาดตะวันตกแล้ว ด้านในยังบรรจุสมุนไพรหายากอย่าง ‘ฮวาเจียวเสวี่ย’ ที่มีเพียงอนุภรรยาขุนนางขั้นสามขึ้นไปเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ครอบครอง และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น..." นางหันไปพยักเพยิดให้กับพ่อบ้านลู่ ที่ก้าวออกมาก้าวหนึ่ง พร้อมกับลากตัวบ่าวรับฝายหญิงร่างท้วมคนสนิทของไป๋ซิ่ว잉ออกมารemหน้าห้องโถง "บ่าวสารเลวผู้นี้ คือคนที่ถูกพบเห็นว่าเดินวนเวียนอยู่ใกล้เรือนเก็บตำราในยามวิกาลเมื่อสองคืนก่อน และหากตรวจดูคราบหมึกบนเล็บมือของนาง กับรอยเปื้อนบนหีบไม้ที่ใช้เก็บตำราเล่มนั้นเล่า... จะตรงกันพอดีหรือไม่?" ไป๋ลี่อินกล่าวจบ พ่อบ้านลู่ก็จัดการแบมือของบ่าวรับใช้คนดังกล่าวให้ทุกคนได้ประจักษ์แก่สายตา คราบหมึกสีชาดหายากที่ใช้เฉพาะในหอตำราหลวงติดอยู่บนปลายนิ้วอย่างชัดเจน ไม่มีทางปฏิเสธได้อีกต่อไป ไป๋ซิ่ว잉หน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางหันไปมองหน้าองค์ชายรองผู้เป็นแบ็คอัพเบื้องหลัง ทว่าอีกฝ่ายกลับเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจที่จะพัวพันกับความโง่เขลาของนาง เซียวจ้านถิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาโอบเอวบางของชายารักไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงความปกป้องและประกาศสิทธิ์อย่างชัดเจน "ชายาของเปิ่นหวาง เป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง ส่วนผู้ใดที่บังอาจเล่นตลกสกปรกในจวนของเปิ่นหวาง... สมควรได้รับโทษทัณฑ์สถานใด พ่อบ้านลู่... จัดการตามกฎบ้าน!" "พ่ะย่ะค่ะ!" พ่อบ้านลู่รับคำเสียงดังฟังชัด ไป๋ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การล้างมลทิน แต่มันคือการประกาศให้วังหลังและราชสำนักได้ประจักษ์ว่า... สตรีที่ยืนเคียงข้างฉินอ๋องผู้นี้ มิใช่ผู้ที่ใครจะรังแกได้ตามอำเภอใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลายไปในทางที่น่าพึงพอใจนั้นเอง ขันทีหลวงหน้าพระพักตร์ผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผียว ในมือถือราชโองการปิดผนึกด้วยครั่งสีชาดสนิท ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชสำนักฝ่ายใน "ฉินอ๋อง... ฉินอ๋องแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ให้จับกุมตัวพระชายาไปสอบสวนที่ตำหนักในทันที ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรู!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันงดงามและเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ