ทวงคืนความยุติธรรมให้ตระกูลไป๋

"ปัง!" เสียงไม้เรียวลงทัณฑ์ฟาดกระทบพื้นหินอ่อนภายในโถงใหญ่ของตระกูลไป๋ดังสนั่น หักสะบั้นลงเป็นสองท่อนท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียดแทงจนแม้แต่เสียงลมหายใจยังแทบไม่กล้าดัง ไป๋ลี่อินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกเหมยสีแดงชาดด้วยด้ายเงินสะท้อนประกายวับวาม ทุกย่างก้าวของนางเปี่ยมด้วยสง่าราศีและแรงกดดันอันเยือกเย็น ศีรษะเชิดขึ้นเล็กน้อยดั่งหงส์ผู้สูงศักดิ์ เบื้องหลังนางคือร่างสูงตระหง่านในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำของฉินอ๋อง เซียวจ้านถิง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลด้วยรัศมีฆ่าฟันที่แผ่ซ่านจนทุกคนต้องหลบสายตา "พวกท่านยังจำได้หรือไม่ว่า ที่ตรงนี้... คือห้องโถงบรรพชนที่มารดาผู้ล่วงลับของข้าเคยถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงชั่วช้า!" น้ำเสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยกแต่กลับเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตระกูลไป๋ ชายชราเคราขาวผู้เคยใช้อำนาจกดขี่มารดาของนางในอดีต บัดนี้กลับต้องนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ "ลี่อิน... เจ้า... เจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสานเกินไปนัก!" ไป๋ซิ่วอิงที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างมารดา กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาทอดมองพี่สาวต่างมารดาด้วยความริษยาและหวาดกลัวระคนกัน นางไม่คาดคิดเลยว่าสตรีที่เคยถูกเหยียบย่ำเช่นนี้ จะย้อนกลับมาพร้อมอำนาจของฉินอ๋องหนุนหลังจนน่ากลัวถึงเพียงนี้ "กำเริบงั้นหรือ?" ไป๋ลี่อินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ รอยยิ้มของนางงดงามดั่งดอกไม้พิษที่ผลิบานท่ามกลางหิมะ นางปรายตามองน้องสาวต่างมารดาผู้หน้าเนื้อใจเสือ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อช้าๆ นางกำนัลสนิท "นำหลักฐานขึ้นมา!" หีบไม้จันทน์บุแพรต่วนสีแดงถูกเปิดออก กลิ่นอายของความจริงที่ถูกฝังกลบมานานนับสิบปีลอยคละคลุ้ง แผ่นกระดาษโบราณ บัญชีลับ และพยานบุคคลที่เคยถูกซื้อตัว ต่างถูกนำมาวางเรียงรายเบื้องหน้าเหล่าผู้อำนาจ ทั้งหลักฐานการวางยาพิษมารดาของนาง การปลอมแปลงเอกสารพินัยกรรม และการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อแย่งชิงตำแหน่งฮูหยินเอก ทุกตัวอักษรคือหลักฐานประจักษ์ชัดที่ไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้ แม่ทัพเฉินเฟย อดีตสามีผู้โง่เขลาและมัวเมาในลาภยศ ยืนหน้าซีดเผือดอยู่มุมห้อง เขาจ้องมองอดีตภรรยาที่ตนเคยขับไลไสส่งด้วยความรังเกียจ บัดนี้ นางสูงส่งราวกับเทพเซียนบนเก้าอี้หยกขาวที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง ดวงตาของเฉินเฟยเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว "พวกท่านมองสิ่งเหล่านี้แล้วละอายใจบ้างหรือไม่?" ไป๋ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้ผู้อาวุโสสูงสุด ชายชราผู้เคยเคาะไม้เรียวพิพากษาความผิดมารดาของนางอย่างไร้ความปรานี "มารดาของข้า เป็นถึงบุตรีท่านอนุราชผู้ทรงคุณธรรม แต่กลับต้องตรอมใจตายเพราะแผนชั่วของคนในตระกูลตนเอง วันนี้... ข้า 'ไป๋ลี่อิน' ในฐานะบุตรสาวคนโตและชายารองแห่งฉินอ๋อง จะทวงคืนความยุติธรรมทั้งหมดให้มารดา!" "บังอาจ! เจ้าเด็กอกตัญญู..." ผู้อาวุโสคนหนึ่งพยายามฝืนตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่ายังไม่ทันขาดคำ "ฉั๊วะ!" ประกายกระบี่สีเงินวับวา1พาดผ่านลำคอของผู้อาวุโสท่านนั้นทันที ปลายกระบี่ของเซียวจ้านถิงหยุดนิ่งห่างจากเส้นเลือดใหญ่เพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยแตะนาสิก ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและดุร้ายปรายตามองด้วยแววตาดุจพญามัจจุราช "หากใครกล้าขึ้นเสียงกับชายาของเปิ่นหวางอีกแม้แต่ครึ่งคำ หัวของมันคงไม่ต้องอยู่บนบ่าให้หนักแผ่นดิน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้อาวุโสสูงสุดสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่ไร้ความปรานีของฉินอ๋อง เขารู้ดีว่าหากไม่ทำตามที่หญิงสาวต้องการ ตระกูลไป๋ทั้งตระกูลจะต้องกลายเป็นเถ้าธุลีภายในคืนนี้อย่างแน่นอน ชราภาพและศักดิ์ศรีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ผู้อาวุโสสูงสุดหลับตาลงด้วยความจำนน ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ตามด้วยเหล่าผู้อาวุโสและคนในตระกูลที่ต้องทยอยทรุดตัวลงกราบกรานตามอย่างพร้อมเพรียงกัน "ข้า... ผิดไปแล้ว ข้าขอขมาต่อวิญญาณฮูหยินผู้ล่วงลับ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยถ้อยคำขอขมาออกมาทีละคำด้วยความยากลำบาก ท่ามกลางความสะใจและโล่งอกของไป๋ลี่อินที่รอคอยวันนี้มานานแสนนาน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังสมหวังดั่งใจหมาย ร่างของขันทีสนิทประจำพระราชสำนักก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถงพร้อมราชโองการสีทองอร่ามในมือ ใบหน้าของขันทีผู้นั้นซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย "พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้ฉินอ๋องและชายารองไป๋ลี่อิน เข้าเฝ้า ณ ตำหนักในทันที เนื่องจาก... พบหลักฐานว่าท่านอ๋องทรงซ่องสุมกำลังพลนอกเขตอำนาจ และชายารองพัวพันกับคดีลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท!" รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของไป๋ซิ่วอิงพลันกลับมาปรากฏอีกครั้งอย่างน่ากลัว ในขณะที่เซียวจ้านถิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์นี้มาด้วยกันนะคะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันในตอนหน้าค่ะ