ฉินอ๋องผู้บัญชาการสนามรบ

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งตลบอบอวลผสมผสานไปกับไอฝนยามค่ำคืนจนกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่น่าสะอิดสะเอียน ท้องนภาเบื้องบนถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิตของเหล่าฉกรรจ์ที่หลั่งรินลงสู่พื้นดินอย่างไร้ค่า เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของพญามาร กองกำลังกบฏนับหมื่นนายภายใต้การนำของเสนาบดีหลี่ต่างกรูกันเข้ามาประชิดกำแพงเมืองหลวง ทว่าสิ่งเดียวที่ยืนหยัดตระหง่านขวางกั้นพวกมันไว้หาใช่กำแพงอิฐศิลาอันแข็งแกร่งไม่ หากแต่เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่ควบอาชาสีดำสนิทราวกับภูตผีหลุดออกมาจากขุมนรก เซียวจ้านถิง... ฉินอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพประจิม ร่างสูงสง่าในชุดเกราะนิลกาฬประดับลวดลายมังกรทองสลักนูนต่ำ สะท้อนแสงจันทร์สีโลหิตจนดูน่าเกรงขาม เกราะเหล็กกล้าชั้นดีชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ของศัตรูที่บังอาจล่วงล้ำเข้ามาในเขตอาณา เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงด้วยกأسมงกุฎหยกเยือกแข็ง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาดุจเทพเซียนสลักแต่ไร้ซึ่งความปรานี นัยน์ตาหงส์คู่นั้นเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่ากลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล ในมือหนากำกระบี่โบราณที่หยาดหยดโลหิตลงสู่พื้นดินเป็นทางยาว ทุกย่างก้าวที่อาชาศึกก้าวเดิน เหล่าทหารกบฏต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม "บังอาจนัก..." สุระเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังราสายฟ้าฟาดกลางใจคน กองทัพกบฏนับพันที่ดาหน้าเข้ามาต่างต้องชะงักงันด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของท่านอ๋องผู้นี้ เซียวจ้านถิงไม่ปล่อยให้ผู้ใดได้ตั้งตัว เขากระชากบังเหียนพร้อมกับตวัดกระบี่ในมือออกไปอย่างไร้ความปรานี คลื่นกระบี่คมกริบผ่าร่างของทหารแนวหน้าขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว เลือดสีชาดสาดกระเซ็นย้อมอาภรณ์และแผ่นหลังม้าศึกจนแดงฉาน ภาพความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดนี้ทำให้แม้แต่แม่ทัพฝ่ายกบฏยังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ณ จวนอ๋องอันเงียบสงบ ห่างไกลจากสนามรบอันนองเลือด ไป๋ลี่อินกำลังยืนประทับอยู่หน้าโต๊ะไม้จันทน์หอม แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบพักตร์งดงามล้ำเลิศที่เรียบเฉยไร้ระรอกคลื่นอารมณ์ นางอยู่ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกเหมันต์ ทว่าในมือเรียวกลับกำลังบรรจงฝนแท่งหมึกอย่างเชื่องช้าและมั่นคง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามและเยือกเย็นราวกับเซียนผู้สูงส่ง แม้ภายนอกจะดูสงบสุข ทว่าในใจของนางกลับตระหนักดีว่าเวลานี้สวามีของนางกำลังเผชิญหน้ากับคมดาบและหلافหอกนับหมื่นที่สนามรบ "ฮูหยินเจ้าคะ... ทางด้านหน้าเมือง รายงานเข้ามาว่ากองกำลังกบฏระลอกที่สามถูกท่านอ๋องทรงกวาดล้างจนแตกพ่ายไม่เป็นท่าแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ ทว่าไป๋ลี่อินกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแค่วางแท่งหมึกในมือลงอย่างประณีต เงยหน้าขึ้นสบตากับกระจกทองเหลืองเบื้องหน้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา "แตกพ่ายงั้นหรือ? หลิวเซี่ย... สงครามจิตวิทยาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" ไป๋ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดุจใบมีดโกน "เสนาบดีหลี่ไม่ใช่คนโง่เขลาที่จะทุ่มกำลังทั้งหมดมาเสี่ยงในคราเดียว การที่เขาบุกเข้าประชิดเมืองหลวงได้รวดเร็วเช่นนี้ ย่อมต้องมีหนอนบ่อนไส้อยู่ภายในวังหลวง... และที่สำคัญที่สุด คนผู้นั้นย่อมต้องคิดใช้โอกาสนี้ในการ 'ยืมมือ' กำจัดฉินอ๋องไปพร้อมกันด้วย" ในขณะเดียวกัน ที่สนามรบทิศประจิม การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน เซียวจ้านถิงเปรียบเสมือนเทพแห่งสงครามที่ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ทุกครั้งที่กระบี่ในมือตวัดออกไป ชีวิตของศัตรูย่อมดับสูญ ความเยือกเย็นและดุร้ายของเขาทำให้เหล่าทหารกบฏขวัญกระเจิง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนนั้น สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของท่านอ๋องกลับเหลือบไปเห็นธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งที่พุ่งแหวกอากาศตรงเข้ามาจากมุมมืดของหอคอยร้าง เปรี้ยง! เซียวจ้านถิงเบี่ยงกายหลบได้อย่างฉิวเฉียด ลูกธนูพุ่งปักเข้ากับเสาไม้ด้านหลังจนเกิดเสียงดังสนั่น ตัวลูกธนูอาบด้วยสารพิษสีม่วงเข้มส่งกลิ่นเหม็นเน่าฉุนกึก นัยน์ตาคู่คมหรี่แคบลงทันที เขารู้จักพิษชนิดนี้ดี... มันคือพิษจากตำหนักหลังของแคว้นหลี่ พิษที่สตรีหน้าเนื้อใจเสืออย่างไป๋ซิ่วอิงมักใช้ติดตัวอยู่เป็นประจำ! มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นน่าสะพรึงกลัว ยิ่งกว่าพญายมราชผู้มารับวิญญาณ "คิดจะเล่นตลกหลังฉากเช่นนั้นหรือ..." เซียวจ้านถิงพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนจะตวัดกระบี่ฟันร่างของแม่ทัพกบฏที่ดาหน้าเข้ามาขาดใจตายในดาบเดียว แล้วกระชากม้าควบทะยานกลับเข้าสู่เส้นทางมุ่งตรงสู่จวนอ๋องทันที โดยไม่สนใจกองกำลังกบฏที่เหลือที่เริ่มแตกพ่ายกระจัดกระจายไป ตัดภาพกลับมาที่จวนอ๋อง ไป๋ลี่อินที่กำลังก้าวเดินมายังห้องโถงใหญ่เพื่อรอฟังข่าวคราวจากสนามรบ จู่ๆ ฝีเท้าของนางก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะชุ่มเลือดคุ้นตาปรากฏขึ้นที่ประตูทางเข้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายความดุดันที่แผ่ซ่านจนน่าอึดอัด เซียวจ้านถิงก้าวเข้ามาหาภรรยาด้วยก้าวอันมั่นคง แววตาคู่คมที่มักจะอ่อนโยนยามมองนาง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะที่ยากจะระงับ "ท่านอ๋อง..." ไป๋ลี่อินเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของสวามี ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอันใดต่อ เซียวจ้านถิงก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวนางด้วยความเร็วราสายฟ้า มือหนาเอื้อมมาคว้าจับข้อมือเรียวของนางไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง "ภรรยาข้า... เจ้าคงรู้กระมังว่าคืนนี้มีใครบางคนส่ง 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่มาต้อนรับข้าที่สนามรบ?" เซียวจ้านถิงเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายโลหิตเป่ารดพวงแก้มเนียน ทว่าแววตากลับเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "และของขวัญชิ้นนั้น... ก็คือพิษสลายกระดูกที่มักจะถูกเก็บไว้ในหีบยาประจำตัวของ 'น้องสาว' แสนดีของเจ้า" ไป๋ลี่อินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทว่าใบหน้าของนางยังคงรักษาความเรียบเฉยไว้ได้อย่างแนบเนียน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ดูท่า... น้องสาวผู้แสนดีของหม่อมฉัน คงจะร้อนใจอยากตายเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วกระมังเพคะ..." ไป๋ลี่อินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าแฝ้งไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะเปิดฉากเกมหมากตานี้ให้ถึงที่สุด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นล้อมรอบเรือนพักของนาง ทหารองครักษ์หลวงในชุดเกราะทองคำพร้อมอาวุธครบมือต่างกรูกันเข้ามาปิดล้อมทุกทางเข้าออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานจากขันทีหน้าพระพักตร์ที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! ฉินอ๋องและชายารองไป๋ลี่อิน สมคบคิดกับกองกำลังกบฏ ทรยศต่อแผ่นดิน... จงปลดอาวุธและคุมตัวไปรับโทษประหาร ณ ลานประหารหลวงเดี๋ยวนี้!" ไป๋เหลียนฮวาจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ