ก้าวออกจากขุมนรกตระกูลเฉิน

เสียงกรุ๊งกริ๊งของเครื่องประดับหยกมันสำปะหลังกระทบกันเบาๆ ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวดุจลำเทียนสลักวางกล่องไม้จันทน์หอมลงบนโต๊ะแป้ง น้ำหนักของหีบห่อสมบัติและสินเดิมทั้งหมดถูกรวบรวมไว้จนครบถ้วน ไม่ตกหล่นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ไป๋ลี่อินมิได้เหลียวมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองที่ขัดจนเงางาม นางสวมอาภรณ์ชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเหมันต์ด้วยด้ายเงินยวดยิ่ง ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าต่วนสีเทาอ่อน ปราศจากเครื่องประดับศีรษะระยิบระยับอันใด นอกจากปิ่นหยกขาวเนื้อดีเพียงเล่มเดียวที่มารดาแท้ๆ ของนางทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ "ฮูหยิน... ท่านจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ?" สาวใช้คนสนิทนามว่า 'ชุนฮวา' เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำบวมเป่งจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน นางมองหีบสินเดิมนับสิบใบที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับตระกูลไป๋อย่างแน่นหนา สิ่งเหล่านี้คือหยาดเหงื่อและทรัพย์สินมหาศาลที่ตระกูลเดิมมอบให้เพื่อเป็นหลักประกันชีวิตในจวนแม่ทัพ แต่ในเมื่อสถานที่แห่งนี้มิใช่บ้าน ทรัพย์สินเหล่านี้ก็ไม่มีความจำเป็นอันใดต้องหลงเหลือไว้ให้คนอกตัญญูกลืนกิน "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ข้าควรอยู่ ชุนฮวา" ไป๋ลี่อินเอמהนเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานและเด็ดเดี่ยวราวกับก้อนหินผาที่คลื่นลมไม่อาจสั่นคลอน "จวนแม่ทัพเฉินแห่งนี้ สำหรับข้าแล้วมันไม่ต่างอันใดกับขุมนรกโลกันต์ การอยู่ต่อมีแต่จะทำให้จิตวิญญาณแปดเปื้อน สู้ถอนตัวออกมาก่อนที่ไฟบรรลัยกัลป์จะเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลีไม่ดีกว่าหรือ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ แม่ทัพเฉินเฟยในชุดเกราะทหารสีดำทะมึนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมปลาวดุดันจ้องมองภรรยาหลวงที่เขารังเกียจเดียดฉันท์มาตลอดหลายปีด้วยแววตาเหยียดหยัน ด้านหลังของเขามีไป๋ซิ่วอิง อนุภรรยาผู้สวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกท้อ ยืนบีบน้ำตาทำทีเป็นอ่อนอกอ่อนใจอยู่เคียงข้าง "ไป๋ลี่อิน เจ้ากล้าดียังไงถึงขนย้ายสินเดิมออกนอกจวนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า!" เฉินเฟยตวาดลั่น เสียงของเขาดังก้องจนข้ารับใช้ด้านนอกสะดุ้งโหยง "เจ้าคิดว่าจวนแม่ทัพแห่งนี้เป็นโรงเตี๊ยมหรือ นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไปอย่างนั้นหรือ!" ไป๋ลี่อินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษที่ครั้งหนึ่งนางเคยโง่งอมอบหัวใจให้ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีงาม นางมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก "อนุญาตจากท่านหรือ?" ไป๋ลี่อินทวนคำ น้ำเสียงเยียบเย็นดุจสายลมหนาวพัดผ่านยอดเขาหิมะ "แม่ทัพเฉิน ท่านมีความจำเสื่อมหรืออย่างไร สินเดิมเหล่านี้เป็นกรรมสิทธิ์ตามกฎหมายของตระกูลไป๋ที่นำมาWอู่ในพิธีแต่งงานอย่างถูกต้องตามทำเนียบประเพณี หาใช่ทรัพย์สินที่ได้มาจากคลังของตระกูลเฉินไม่ ข้าจะนำสมบัติของตระกูลข้ากลับ เหตุใดต้องรอการอนุญาตจากบุรุษไร้คุณธรรมเช่นท่านด้วยเล่า" "พี่ใหญ่... ท่านพี่อย่าเพิ่งกริ้วเลยเจ้าค่ะ" ไป๋ซิ่วอิงรีบก้าวเข้ามาทำทีเป็นลูบแขนปลอบประโลมสามี แต่สายตากลับเหลือบมองหีบสมบัติด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าฟัง "พี่หญิงรองอาจจะแค่... น้อยใจไปบ้าง ทรัพย์สินมากมายเหล่านี้ หากนางนำออกไปจนหมดเกลี้ยง เกรงว่าชาวบ้านจะนินทาเอาได้ว่าจวนแม่ทัพของเราขับไล่ไสส่งฮูหยิน หรือไม่ก็... นางอาจจะแอบซ่อนสมบัติลับของกองทัพไว้ข้างในนั้นก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ช่างเป็นคำพูดที่ร้ายกาจและมีชั้นเชิงยิ่งนัก ไป๋ซิ่วอิงจงใจโยนความผิดฐานยักยอกทรัพย์สินราชสำนักมาให้ เพื่อให้เฉินเฟยโกรธเกรี้ยวยิ่งขึ้นไปอีก เฉินเฟยหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ เขาชี้หน้าไป๋ลี่อินแล้วคำราม "ดี! ในเมื่อเจ้าอยากไปนัก ก็ไสหัวออกไปจากจวนของข้าซะ! แต่จำไว้ว่า ทรัพย์สินทั้งหมดในหีบเหล่านี้ เจ้าต้องเปิดออกให้ตรวจค้นให้หมดเสียก่อน ห้ามนำสิ่งของที่เป็นของตระกูลเฉินติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว!" บรรยากาศในห้องโถงพลันตึงเครียดขึ้นจนแทบหยุดหายใจ ข้ารับใช้ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไป๋ลี่อินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของนางช่างกังวานใส ทว่ากลับเสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "ตรวจค้น? ท่านคิดว่าข้าต่ำต้อยไร้ยางอายถึงขนาดต้องลักขโมยข้าวของของตระกูลเฉินเน่าเฟะนี่กระนั้นหรือ" ไป๋ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้เฉินเฟยทีละก้าว แรงกดดันจากสง่าราศีและสติปัญญาที่เหนือกว่าทำเอาแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ได้... อยากตรวจนักใช่ไหม เชิญ! เปิดมันออกให้หมด ให้สุนัขและคนตาบอดได้เห็นกันจะๆ ว่าข้า ไป๋ลี่อิน ไม่เคยอาศัยเศษทานจากพวกท่านแม้แต่แดงเดียว!" สิ้นเสียงคำสั่งของนาง ชุนฮวาและบ่าวรับไท่ผู้จงรักภักดีก็เปิดฝาหีบไม้จันทน์และหีบห่อทั้งหมดออกพร้อมกัน แสงประกายระยิบระยับของอัญมณี ไข่มุกราตรี และตั๋วแลกเงินมูลค่ามหาศาลสาดส่องกระทบกับแสงแดดยามสายจนแสบตา ไม่มีสมบัติชิ้นใดที่เป็นของตระกูลเฉินปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ทุกสิ่งล้วนเป็นสินเดิมอันบริสุทธิ์ที่นางนำติดตัวมาในวันแต่งงาน ไป๋ซิ่วอิงหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายและผิดหวัง ส่วนเฉินเฟยถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้และเสียหน้าอย่างรุนแรง ไป๋ลี่อินสะบัดชายแขนเสื้อ ม้วนเก็บหางตาด้วยความเหยียดหยามขั้นสุด นางกวาดสายตามองคนทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูลที่ไร้ค่าบนพื้นถนน "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ข้า ไป๋ลี่อิน และแม่ทัพเฉินเฟย... ขาดสะบั้นซึ่งสัมพันธ์สามีภรรยา เป็นอิสระต่อกันโดยสมบูรณ์" นางเอ่ยประกาศิตด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน ชัดถ้อยชัดคำ ประหนึ่งเสียงประกาศิตจากสวรรค์ "จวนแม่ทัพอันน่ารังเกียจแห่งนี้ ข้าเหยียบย่างเข้ามาด้วยความโง่เขลา แต่ขอลาจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หวังว่าพวกท่านทั้งสองจะครองคู่กันในนรกขุมนี้อย่างมีความสุข จนกว่ากรรมตามสนอง!" พูดจบ ไป๋ลี่อินก็หันหลังก้าวเดินออกไปอย่างสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรงดั่งต้นสนท้าทายพายุหิมะ เสียงฝีเท้าก้าวเดินออกนอกประตูจวนทีละก้าว เปรียบเสมือนการตัดขาดจากอดีตอันเน่าเฟะอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เฉินเฟยและไป๋ซิ่วอิงยืนแข็งทื่อท่ามกลางความเงียบงันและความอับอายที่โถมเข้าใส่ ทว่า... ในขณะที่รถม้าคันหรูของไป๋ลี่อินกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพ ทันใดนั้นเอง ม้าศึกนับร้อยตัวก็ควบทะยานเข้ามาล้อมรอบถนนหน้าจวนไว้ในพริบตา เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ธงประจำกองทัพประจิมโบกสะบัดไสวท่ามกลางสายลม ร่างสูงสง่าในชุดเกราะประดับลวดลายพยัคฆ์ทมิฬของผู้บัญชาการสูงสุดก้าวลงมาจากหลังม้าอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวเยือกเย็นและดุร้ายกวาดมองไปรอบบริเวณ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างระหงของสตรีที่เขาเฝ้ารอคอยก้าวออกมาจากประตูจวน ฉินอ๋อง (เซียวจ้านถิง) ก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้ารถม้าของนาง เขายื่นมือหนาอันทรงพลังออกไปเบื้องหน้า พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สะเทือนไปถึงหัวใจของทุกคน ณ ที่นั้น "ชายารัก... เปิ่นหวางมารับเจ้ากลับบ้านแล้ว" *** ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาอันวิจิตรและเข้มข้นนี้ไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ ***