เสียงกระซิบแห่งการกบฏ

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ไม่สามารถกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมราตรีได้ ไป๋ลี่อินชะพักปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงฝนแท่งหมึกบนจานหวดจวินสีฟ้าคราม ดวงตาหงส์คู่งามกวาดมองแผ่นกระดาษเซวียนจื่อที่ว่างเปล่า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบาราวกับภาพฝัน "เขาช่างใจร้อนเสียจริง... คิดว่าการซ่อนตัวอยู่หลังม่านพระราชวังชั้นในจะทำให้พยัคฆ์ซ่อนเล็บพ้นจากสายตาของหมาป่าแดนประจิมกระนั้นหรือ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือลับ โดยมีร่างสูงสง่าของฉินอ๋อง—เซียวจ้านถิง ก้าวเข้ามาจากเงาสลัวของเสาไม้จันทน์แดง แพรไหมสีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำยามต้องแสงตะเกียงสะท้อนประกายวับวับดุจเกล็ดมังกรยามต้องอัสนีบาต ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกลับทอประกายล้ำลึกยามทอดมองสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ "รัชทายาทผู้โง่เขลา กำลังนำคอของตนเองมาพาดไว้บนคมดาบของเปิ่นหวาง" เซียวจ้านถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนบรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงราวกับถูกแช่แข็งในเหมันตฤดู บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพประจิมก้าวเข้ามาใกล้ สองมือหนาเอื้อมโอบกอดเอวคอดกิ่วของภรรยาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซบลงลาดไหล่บอบบางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนจากเรือนร่างนางเพื่อบรรเทาความตึงเครียดจากราชกิจ "สายลับของเราที่ฝังตัวในตำหนักบูรพา ส่งข่าวมาเมื่อยามสาม... คืนนี้ องค์รัชทายาทจะใช้กองกำลังลับของตระกูลหลิว บุกเข้ายึดประตูซวนอู่เพื่อบังคับให้เสด็จพ่อสละราชบัลลังก์" ไป๋ลี่อินมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงวางแท่งหมึกลงอย่างเชื่องช้า พลางเอี้ยวตัวกลับไปสบตาคมกล้าของสามี รอยยิ้มพรายบนเรียวปากงามยิ่งขับเน้นให้ใบหน้านั้นงดงามหยาดเยิ้มจนน่าตื่นตะลึง "ช่างบังเอิญเสียจริงเพคะ... น้องเองก็ได้ยิน 'เสียงกระซิบ' จากลมปากของฮูหยินรองตระกูลหลิวที่แอบส่งจดหมายนกพิราบไปยังค่ายทหารนอกเมืองเมื่อวานนี้เช่นกัน" นิ้วเรียวยาวของลี่อินหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้ตำราการแพทย์ขึ้นมาส่งให้เขา เซียวจ้านถิงรับมาเปิดอ่าน กวาดสายตาผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัด มุมปากหยักลึกก็ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "พวกมันคิดว่าการแต่งตั้งแม่ทัพเฉินเฟยให้คุมกำลังพลรักษาพระนคร จะช่วยค้ำ บัลลังก์กระดาษแผ่นนี้ได้ ช่างน่าขันสิ้นดี" เซียวจ้านถิงแค่นหัวเราะในลำคอ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาลูบไล้แก้มเนียนนุ่มของภรรยาอย่างทะนุถนอม ราวกับโลกใบนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่มีค่าพอให้เขาสนใจ "เจ้าว่า... เราควรต้อนรับ 'การกบฏ' ครั้งนี้อย่างไรดีเล่า ฮูหยินของเปิ่นหวาง" ไป๋ลี่อินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉลาดเฉลียวทอประกายวับวับดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด "ในเมื่อสุนัขอยากจะกระโจนเข้าใส่กองไฟ ไฉนเราจะไม่สุมฟืนให้มันลุกโชนเล่าเพคะ? ปล่อยให้พวกมันบุกเข้าวังหลวง ให้องค์รัชทายาทได้ลิ้มรสชาติของการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด... ก่อนจะร่วงหล่นลงมาสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดيدเข็มพิษ "และในคืนนี้... แม่ทัพเฉินเฟยผู้มัวเมาในลาภยศ จะต้องชดใช้หนี้เลือดที่เขาเคยฝากไว้บนตัวน้องอย่างสาสม" เซียวจ้านถิงฟังแล้วก็หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ ดวงตาคมปลาบเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และรักใคร่อย่างล้นพ้น "ตามใจเจ้า... ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ชายารักปรารถนา" บรรยากาศภายในห้องหนังสือพลันเงียบสงบลงอีกครั้ง ทว่าภายนอกกำแพงวังหลวง... ลมราตรีกลับพัดโหมกระหน่ำราวกับพายุใหญ่ที่กำลังก่อตัว เสียงฝีเท้าของทหารนับหมื่นที่เคลื่อนไหวในความมืดเริ่มดังแว่วเข้ามาใกล้ทุกที ทว่า ในขณะที่ไป๋ลี่อินกำลังจะยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเพื่อสงบจิตใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบจากขันทีคนสนิทหน้าห้อง "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงหอบสะท้านตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มี... มีราชโองการลับด่วนที่สุดจากห้องทรงพระอักษร... ฝ่าบาททรง... ทรงสวรรคตแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ถ้วยชาในมือของไป๋ลี่อินหยุดชะงักกลางอากาศ ไอความร้อนลอยกรุ่นสัมผัสปลายนิ้ว ขณะที่นัยน์ตาหงส์คู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—แผนการขององค์รัชทายาทไม่ได้เกิดขึ้นในคืนนี้ตามที่คาดการณ์... แต่มันถูกเร่งให้เร็วยิ่งกว่าเดิม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันงดงามและเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ ไป๋เหลียนฮวาจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ