จุดจบของดอกบัวขาวจอมปลอม

"หน้ากากที่เจ้าสวมไว้นานปี จนลืมไปแล้วกระมังว่าภายใต้ผิวพรรณที่ดูบริสุทธิ์ดุจหิมะของเจ้า มันซ่อนเนื้อร้ายที่เน่าเฟะไว้เพียงใด" ไป๋ลี่อินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในโถงรับรอง กลิ่นกำยานไม้กฤษณาอบอวลเสียจนน่าอึดอัด ในมือของนางถือจดหมายลับที่ประทับตราครั่งของกองทัพประจิม ซึ่งเป็นหลักฐานมัดตัวไป๋ซิ่วอิงในข้อหากบฏโดยสมคบคิดกับแม่ทัพเฉินเฟยเพื่อลอบปลงพระชนม์ท่านอ๋อง ไป๋ซิ่วอิงที่บัดนี้อยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายดอกมู่หลานดูอ่อนหวานไร้พิษภัย แสร้งบีบน้ำตาจนหยดน้ำใสไหลรินอาบแก้มนวล นางแสร้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตาม ทว่าในจังหวะที่ลี่อินก้าวเข้ามาใกล้เพื่อจะเผชิญหน้า มือเรียวของไป๋ซิ่วอิงกลับซุกซ่อนเข็มอาบยาพิษไว้ในแขนเสื้อ ความอาฆาตที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกมาเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยว "พี่หญิง... ท่านใส่ร้ายข้าเพียงเพราะอิจฉาที่ท่านอ๋องทรงรักข้ามากกว่างั้นหรือ!" ไป๋ซิ่วอิงคำรามเสียงต่ำ พร้อมกับพุ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนปกติ ทว่า... พริบตาที่ปลายเข็มจะสัมผัสผิวหนัง ลี่อินกลับขยับกายดั่งสายน้ำที่ลื่นไหล นางเอนกายหลบอย่างงดงามก่อนจะคว้าข้อมือของน้องสาวต่างมารดาไว้แน่น แรงมหาศาลจากการฝึกปราณที่เซียวจ้านถิงถ่ายทอดให้ทำให้นางต้านทานไว้ได้อย่างง่ายดาย เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเรือน แรงตบนั้นหนักหน่วงเสียจนไป๋ซิ่วอิงกระเด็นไปกองกับพื้น ลวดลายดอกมู่หลานที่ปักบนอาภรณ์ดูหมองหม่นลงทันใดเมื่อเจ้าของมันสติแตกกระเจิง "อย่าได้เอาความโสมมของเจ้ามาเปรียบเทียบกับความรักที่ข้าได้รับ" ลี่อินก้าวเข้าไปยืนค้ำร่างสตรีที่นั่งสั่นเทาบนพื้น พลางก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "เจ้าคิดว่ามารยาร้อยเล่มเกวียนจะตบตาข้าได้หรือ? ที่ข้าปล่อยให้เจ้าเล่นละครมาถึงเพียงนี้ ก็เพียงเพื่อรอดูว่า... วันที่เจ้าตกลงมาจากที่สูง เจ้าจะกรีดร้องได้น่าสมเพชเพียงใด" "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ! ท่านอ๋องต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!" ไป๋ซิ่วอิงตะคอกเสียงหลง ผมเผ้าที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าทหารองครักษ์เกราะเหล็กก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของฉินอ๋อง เซียวจ้านถิงในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทขลิบทอง แววตาของเขาดุจเหยี่ยวที่พร้อมฉีกกระชากเหยื่อให้แหลกลาญ เขาปรายตามองสตรีที่กองอยู่บนพื้นด้วยความรังเกียจราวกับมองซากศพ "นำตัวไปคุกหลวง" ฉินอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจดั่งสายฟ้าฟาด "ทรมานได้ทุกรูปแบบ ยกเว้นเพียงอย่างเดียว... อย่าให้ตายจนกว่าข้าจะเค้นเอาความจริงเรื่องขบวนการลับของเฉินเฟยออกมาจนหมดสิ้น" เมื่อเหล่าทหารลากตัวไป๋ซิ่วอิงออกไปพร้อมเสียงก่นด่าที่ค่อยๆ ห่างออกไป ลี่อินถอนหายใจยาว นางรู้สึกถึงอ้อมกอดอบอุ่นที่สวมกอดจากด้านหลัง กลิ่นอายของบุรุษผู้กุมอำนาจแผ่ซ่านรอบกายนาง "เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?" น้ำเสียงของเซียวจ้านถิงเปลี่ยนจากความดุร้ายเมื่อครู่ เป็นความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เพียงนางผู้เดียว "หม่อมฉันสบายดีเพคะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ท่านอ๋องต้องทรงทราบ..." ลี่อินหันกลับไปสบตาเขา แววตาของนางจริงจังขึ้น "จดหมายฉบับนี้... ไม่ได้ระบุแค่เรื่องเฉินเฟย แต่ยังมีตราประทับของ 'คนผู้นั้น' อยู่ด้วย" ฉินอ๋องชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ลี่อินยื่นให้ บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่เบื้องหลังความเงียบงัน "นี่มัน..." เซียวจ้านถิงขบกรามแน่น "เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเขา" "เป็นไปได้เพคะ และเขาอาจกำลังรอให้เราก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว" ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความตึงเครียด เสียงแตรสัญญาณเตือนภัยของวังหลวงก็ดังสนั่นขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ตามด้วยเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยที่ล้อมเรือนพักของท่านอ๋องไว้แน่นหนา! ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยปลายหอกขององครักษ์เสื้อแพรที่อ้างพระราชโองการลับ ก่อนที่ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้จะก้าวเข้ามาพร้อมแผ่นม้วนกระดาษสีเหลืองทองในมือ "พระราชโองการด่วน! ท่านอ๋องฉิน... โปรดส่งตัวไป๋ลี่อินให้แก่กรมอาญาในข้อหา 'วางยาพิษพระสนมเอก' มิฉะนั้น... กองทัพจะล้อมเรือนนี้และสังหารผู้ที่ขัดขืนทันที!" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของฉินอ๋อง เขาหันมามองลี่อินที่ยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา ก่อนจะกระชับดาบข้างกายแน่น "ดูเหมือนว่า... หมากกระดานนี้จะเริ่มเล่นแรงขึ้นแล้วนะที่รัก" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันงดงามและเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ ไป๋เหลียนฮวาจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ