หมาจนตรอกกัดไม่เลือก

กลิ่นอายของกำยานบุษบกที่ลอยวนอยู่ภายในห้องทรงอักษรกรุ่นไปด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด ปลายพู่กันขนหมาป่าในมือของเซียวจ้านถิงหยุดชะงักลงกลางอากาศ หยดหมึกสีดำสนิทร่วงหล่นลงบนกระดาษหลวนจื่อราคาแพงจนเกิดเป็นรอยด่างพร้อย ราวกับลางบอกเหตุถึงความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ข่าวด้านนอก... ว่าอย่างไรบ้าง" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งที่กระทบกันดังขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบกายลดฮวบลงทันตา ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพประจิมในอาภรณ์คลุมยาวสีดำปักลายมฆาสีทองเงยพระพักตร์ขึ้น ดวงเนตรคมกลาบกวาดมองเงาร่างขององครักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่ะอย่างเยือกเย็น "กราบทูลท่านอ๋อง... ทางตระกูลไป๋และอดีตสามีของพระชายา ตกต่ำจนแทบไม่เหลือแม้แต่เบี้ยประดับเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทว่า... ไป๋ซิ่วอิงนางเสียสติไปครึ่งหนึ่งแล้ว หลังถูกปลดจากการเป็นฮูหยินเอกและถูกขับไล่ออกจากตระกูลเฉิน ตอนนี้ข่าวกรองรายงานว่า นางซ่อนตัวอยู่ตามตรอกซอกซอยมืดมน และมีท่าทีคลุ้มคลั่ง พยายามสืบหาเส้นทางเสด็จของพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ" ไป๋ลี่อินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บุขนจิ้งจอกขาวอีกมุมหนึ่ง มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย นางกำลังบรรจงใช้ปลอกเล็บทองคำคีบก้านสมุนไพรจีนลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ใบหน้างดงามระเรื่อประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก "สตรีที่สร้างปราสาททรายจากความโลภ เมื่อคลื่นลมซัดสาดจนพังทลาย ย่อมโทษว่าเป็นเพราะก้อนหินบนชายหาดมิใช่หรือ" ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "นางคงคิดว่า หากกำจัดข้าพ้นทาง ชีวิตที่แหลกสละของนางจะกลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์กระมัง ช่างน่าเวทนาและน่าสมเพชเสียจริง" เซียวจ้านถิงวางพู่กันลง ทรงลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าหาชายารองด้วยฝีก้าวหนักแน่น พระเนตรที่มักไร้ความปรานีทอดมองนางด้วยความรักและห่วงใยที่ล้นปรี่ พระหัตถ์หนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางของนางขึ้นมาลูบไล้อย่างทะนุถนอม "เจ้าไม่ต้องกังวล เปิ่นหวางจะสั่งให้คนกวาดล้างสตรีสติฟั่นเฟือนผู้นั้นเสีย ไม่ให้มีโอกาสได้เข้าใกล้รัศมีร้อยก้าวของเจ้า" "ไม่ต้องห่วงเพคะท่านอ๋อง..." ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมกริบ รอยยิ้มที่มุมปากงดงามยิ่งแต่กลับเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็ง "สุนัขจนตรอกย่อมกัดไม่เลือกก็จริง แต่นางเองก็อยากพบข้ามิใช่หรือ? การหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในเงา มีแต่จะทำให้โรคประสาทของนางกำเริบหนักขึ้น... ให้โอกาสนางได้พบข้าสักครั้งเถอะเพคะ ข้าอยากรู้เหมือนกันว่า ระหว่างมีดสั้นในมือของนาง กับสติปัญญาของข้า สิ่งใดจะคมกริบกว่ากัน" ยามบ่าย ณ ถนนการค้าสายรองที่เชื่อมต่อระหว่างตลาดสมุนไพรและจวนฉินอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยฝุ่นละอองและเสียงเร่ขายของอันจอแจ ไป๋ลี่อินในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีชมพูอ่อนคลุมด้วยเสื้อกันหนาวขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ กำลังก้าวเดินอย่างสง่างามโดยมีสาวใช้คนสนิทและองครักษ์นอกกายคอยอารักขาอย่างห่างๆ ทว่า ในเงากำแพงศิลาเก่าแก่ที่ทรุดโทรม สายตคู่หนึ่งที่แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและรังสีอำมหิตกำลังจ้องมองร่างระหงนั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไป๋ซิ่วอิงในชุดคลุมเก่าซอมซ่อ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่ต่างจากขอทาน ร่างกายผอมโซจนเห็นโครงกระดูก มืออันสั่นเทากำด้ามมีดสั้นเล่มหนึ่งไว้แน่นจนเล็บจิกเข้า1เนื้อจนเลือดซึม นางเฝ้ารอเวลานี้มาหลายวัน วันที่สตรีที่แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากนางต้องชดใช้! *นังตัวดี! นังสารเลวไป๋ลี่อิน! เพราะเจ้า... เพราะเจ้าคนเดียว ชีวิตข้าถึงพินาศย่อยยับเช่นนี้!* เสียงกรีดร้องแผดเผาอยู่ในอกของไป๋ซิ่วอิง ขาทั้งสองข้างพุ่งทะยานออกจากมุมมืดราวกับภูตผีที่หลุดพ้นจากขุมนรก มีดสั้นในมือสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวับวับวาววับ พุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของไป๋ลี่อินด้วยความเร็วที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นเคืองทั้งหมดที่มีในชีวิต! "ไปตายซะ! ไป๋ลี่อิน!" เสียงหวีดร้องแหลมสูงกรีดแทงบรรยากาศรอบข้าง องครักษ์ที่ติดตามมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบพุ่งตัวเข้ามาแต่ระยะทางห่างเกินกว่าจะคว้าตัวไว้ทัน! ทว่า... ไป๋ลี่อินกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแค่หยุดเดิน ช้าๆ และสง่างาม ร่างระหงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเงาดำที่พุ่งเข้ามาอย่างเยือกเย็น ราวกับนางล่วงรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น *แคว่ก!* คมมีดกรีดผ่านชายผ้าปักลายดอกเหมยเฉียดผิวเนื้อไปเพียงนิดเดียว สร้างรอยขาดวิ่นบนอาภรณ์ราคาแพง ไป๋ซิ่วอิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งชนร่างของลี่อินจนเซถอยหลังไปสองก้าว ทั้งสองล้มลงคลุกฝุ่นด้วยกันบริเวณตรอกแคบที่ผู้คนเริ่มแตกตื่นส่งเสียงร้องโวยวาย "ฮ่าๆๆๆ! ตายเสียเถอะ! ตายตามข้ามา!" ไป๋ซิ่วอิงหัวเราะอย่างคนเสียสติ เงื้อมีดสั้นขึ้นสูงเพื่อเตรียมแทงซ้ำลงมากลางอกของลี่อินที่นอนอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจที่ได้เห็นเหยื่ออยู่ใต้ร่าง ทว่า ในวินาทีที่คมมีดกำลังจะปักลงมานั้นเอง... ดวงตากลมโตของไป๋ลี่อินมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด นางยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเยาะหยันที่ทำให้ไป๋ซิ่วอิงชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว "เจ้าคิดว่า... ข้าออกมาเดินเล่นอย่างไร้การป้องกันเช่นนี้ เพราะโง่เขลาเบาปัญญาหรือ?" เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าชัดเจนแจ่มแจ้งในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ทันใดนั้นเอง... ปลอกเล็บทองคำที่นิ้วมือของไป๋ลี่อินก็สะบัดออก ปลายเล็บแหลมคมที่อาบด้วยผงยาสีม่วงเข้มจี้เข้าที่จุดชีพจรต้นคอของไป๋ซิ่วอิงอย่างแม่นยำและรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! "อั๊ก...!" ไป๋ซิ่วอิงเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก มีดสั้นในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง!* ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ทันที พิษอัมพาตแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายภายในเวลาไม่ถึงลมหายใจเดียว ลี่อินผลักร่างไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวตรงหน้าออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นบนอาภรณ์อย่างใจเย็น นางก้มลงมองไป๋ซิ่วอิงที่นอนน้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นแต่พูดไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ "คนเช่นเจ้า... ไม่คู่ควรแม้แต่จะเปื้อนเลือดบนมือของข้าด้วยซ้ำ" ลี่อินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นางกisกรายถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ขณะที่องครักษ์และทหารองครักษ์หลวงที่ตามเสด็จอย่างลับๆ เข้ามาล้อมรอบบริเวณนั้นไว้หมดสิ้นแล้ว แต่ทว่า... ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและทหารกำลังจะควบคุมตัวไป๋ซิ่วอิงออกไป สายตาของไป๋ลี่อินก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืดลึกเข้าไปในตรอก บุรุษในชุดคลุมสีเทาเข้มสวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย และในมือของบุรุษผู้นั้น... กำลังถือห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ส่งกลิ่นหอมคุ้นเคย—กลิ่นหอมของสมุนไพรที่ใช้ถอนพิษตระกูลไป๋ และ... ป้ายคำสั่งทหารรักษาพระองค์ที่ควรจะอยู่กับองค์ชายสาม! ดวงตาของลี่อินหรี่แคบลงทันที หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อตระหนักได้ว่า การลอบสังหารครั้งนี้มิใช่แค่ความคลุ้มคลั่งของสตรีสติฟั่นเฟือน แต่มันคือ... หมากกลลวงที่ถูกวางไว้เพื่อล่อให้พวกนางก้าวเข้ามาติดกับดักที่ใหญ่กว่า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันงดงามและเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ