ลูกธนูอาบยาพิษ

ความเงียบงันยามรัตติกาลมิใช่ความสงบ หากแต่เป็นคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอายเลือดจางๆ ลอยล่องปะปนมากับสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านระเบียงทางเดินปีกตะวันตกของตำหนักฉินอ๋อง แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมากระทบกับหลังคาเคลือบกระเบื้องสีชาด ทอดเงายาวเหยียดราวกับอสูรร้ายที่กำลังแยกเขี้ยว ภายในห้องโถงชั้นใน บรรยากาศอบอวลไปด้วยควันธกำยานกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่น ทว่ากลับไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพประจิม เซียวจ้านถิงประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงไม้ฮวาหลีสลักลายมังกรทะยานเมฆ ดวงตาคมกราบดั่งเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยยามทอดพระเนตรดูรายงานลับในมือ แสงจากเปลวเทียนวับแวมสะท้อนดวงพักตร์หล่อเหลาที่ราวกับถูกแกะสลักจากหยกเนื้อดี ทว่ากลับเย็นชาและไร้ความรู้สึกจนน่าหวาดหวั่น "สายรายงานว่าอย่างไรบ้าง" สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้อง ไป๋ลี่อินในชุดกระโปรงผ้าแพรต่วนสีเหมยกุ้ย (กุหลาบแดงเข้ม) ปักลายหงส์ทองดิ้นเงินสะท้อนแสงไฟ นางยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ร่างระหงดูสง่างามและเปี่ยมด้วยสติปัญญา ดวงหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางกำลังบรรจงชงชาผู่อ่อร์ในกาน้ำชาเนื้อกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามด้วยท่าทางที่เยือกเย็นและงดงามราวกับภาพวาด "สายจากตระกูลไป๋และค่ายทหารชายแดนเคลื่อนไหวพร้อมกัน ท่านพี่คิดว่าพวกมันยังอดทนรอไหวอยู่อีกหรือเพคะ" ลี่อินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ "ไป๋ซิ่วอิงกับอดีตสามีผู้โง่เขลาของหม่อมฉัน คงคิดว่าการใช้แผนยืมดาบฆ่าคนจะทำให้พวกเราแตกคอกันได้กระมัง ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินเสียจนน่าเวทนา" เซียวจ้านถิงวางรายงานในมือลง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยียบเย็น "พวกมันบังอาจแตะต้องสตรีของเปิ่นหวาง รนหาที่ตายแท้ๆ" ฉับพลันนั้น สัญชาตญาณนักรบของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามก็กรีดร้องเตือนภัย เซียวจ้านถิงไม่รอช้า ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวลี่อินในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงแหวกอากาศที่แหลมคมจนแก้วหูแทบแตก! *ฟิ้ว——!* ลูกธนูเหล็กกล้าหัวตัดอาบยาพิษสีนิลกาฬพุ่งทะลุกระดาษสาของบานหน้าต่างเข้ามาด้วยความเร็วสูงเปรียบดั่งสายฟ้าฟาด เป้าหมายของมันมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นจุดตายบริเวณขั้วหัวใจของเซียวจ้านถิงผู้เลื่องชื่อ! ทว่า... เหตุการณ์กลับพลิกผันในชั่วพริบตา ดวงตาคู่สวยของลี่อินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางไวกว่าความคิด ร่างระหงตัดสินใจก้าวสวนทางกับสัญชาตญาณการเอาตัวรอด นางไม่หลบ แต่กลับโถมกายเข้าใส่ร่างหนาของสัตตบุรุษผู้เป็นสามีอย่างสุดแรง เพื่อเอาแผ่นหลังของตนเองเข้าขวางวิถีมรณะนั้นแทน! *ฉึก!* เสียงเนื้อและอาวุธปะทะกันดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึง ลูกธนูอาบยาพิษฝังลึกเข้าไปในหัวไหล่ขวาของลี่อิน เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักย้อมอาภรณ์สีเหมยกุ้ยจนกลายเป็นสีดำคล้ำในชั่วพริบตา พิษร้ายแรงเริ่มกัดกินเนื้อเยื่อ ส่งเสียงฟู่เบาๆ พร้อมกับควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากบาดแผล "ลี่อิน!" สุรเสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดดังลั่นก้องตำหนัก เป็นครั้งแรกที่ดวงตาคู่คมของเซียวจ้านถิงปรากฏรอยร้าวแห่งความตื่นกลัว มือหนารีบคว้าประคองร่างบางที่กำลังทรุดฮวบลงสู่อ้อมกอดอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นแก้วตาหล-วง ลี่อินหอบหายใจรวยริน ความเจ็บปวดราศีไฟแผดเผาแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย พิษรุนแรงทำให้ริมฝีปากอิบอิ่มเริ่มกลายเป็นสีม่วงคล้ำ นางฝืนยกมือเรียวขึ้นแตะที่พระพักตร์คมคายของสามี รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนเรียวปากซีดเซียว "หม่อมฉัน... บอกแล้ว... ว่าท่านพี่... จะต้องปลอดภัย..." เซียวจ้านถิงกอดร่างภรรยาแนบแน่น อ้อมแขนที่เคยสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วนบัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ โทสะดุจดั่งเพลิงกัลป์แผดเผาทุกอณูในร่างกายของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับซาตานจากขุมนรก "ใครบังอาจ... ใครบังอาจทำร้ายนาง!" เซียวจ้านถิงตวาดลั่นจนม่านหน้าต่างสะั่นสะเทือน ทว่า ในขณะที่เซียวจ้านถิงกำลังจะสั่งการให้องครักษ์เงาออกไล่ล่า มือเรียวที่เย็นเฉียบของลี่อินก็เอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น นางใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "อย่า... เพิ่งไล่ล่า... ดูที่ก้านลูกธนู... นั่นไม่ใช่ฝีมือของ... ไป๋ซิ่วอิง..." เซียวจ้านถิงก้มลงมองลูกธนูที่ตกอยู่บนพื้น แสงจากเปลวเทียนสาดส่องกระทบสัญลักษณ์รูป "พยัคฆ์เหินหาว" ที่สลักอยู่โคนลูกธนูอย่างชัดเจน... สัญลักษณ์ของกองกำลังลับในวังหลวงที่ควรจะถูกยุบไปเมื่อสิบปีก่อน! ไป๋เหลียนฮวาจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ