สงครามประสาทบทที่หนึ่ง

“นี่คือสมการพื้นฐานที่ผมสอนคุณไปเมื่อสามวันก่อน พายุ... ช่วยบอกผมทีว่าทำไมผลลัพธ์ในกระดาษแผ่นนี้ถึงออกมาเป็นเศษซากแห่งหายนะแบบนี้” ศิลาวางปากกาเมจิกสีแดงลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ทว่าในแววตาคู่คมนั้นกลับมีเปลวเพลิงแห่งความอดทนที่กำลังมอดไหม้จนเกือบถึงขีดสุด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับคนเจ้าระเบียบ จ้องมองใบหน้ากวนประสาทของอีกฝ่ายที่กำลังเท้าคางมองเขากลับมาด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน พายุไม่ได้ดูร้อนรนแม้แต่น้อย เขากลับเอียงคอทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้า “เศษซากแห่งหายนะเหรอครับ? ฟังดูรุนแรงไปหน่อยนะพี่ศิลา ผมแค่... เผลอคิดเลขผิดไปบรรทัดเดียวเอง ผลกระทบมันก็เลยลูกโซ่ไปนิดหน่อยเท่านั้นแหละ” “นิดหน่อย?” ศิลาทวนคำ เสียงของเขาต่ำลงจนน่าขนลุก “คุณบวกเลขผิดจนได้คำตอบเป็นค่าติดลบที่ไม่มีอยู่จริงในโลกฟิสิกส์ นี่คือบทเรียนราคาแพงที่คุณต้องรับผิดชอบนะพายุ” “รับผิดชอบยังไงดีล่ะครับ?” พายุเลิกคิ้วกวนประสาท “ให้ผมเลี้ยงข้าวตอบแทนที่พี่เสียเวลาอันมีค่ามานั่งปวดหัวกับคนไม่เอาไหนแบบผมดีไหม?” ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่หลงกลไปกับรอยยิ้มแพรวพราวและสายตาที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสานั่นเด็ดขาด ในฐานะติวเตอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและดุดันที่สุดในย่านนี้ เขาไม่ได้ต้องการค่าตอบแทนเป็นมื้ออาหาร แต่เขาต้องการความชัดเจนจากลูกศิษย์ตัวแสบที่แกล้งโง่เพื่อถ่วงเวลาเขามาตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงเมื่อร่างสูงโปร่งเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวยาวไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังพายุ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสที่สะอาดสะอ้านของศิลาลอยกระทบจมูกของคนนั่งเก้าอี้ พายุชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังตีหน้านิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ผมไม่ต้องการข้าว” ศิลาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับพายุอยู่ในระดับเดียวกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหูคนเด็กกว่า “ผมต้องการให้คุณตั้งใจ ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแบบนี้ ต่อให้ผมเป็นอัจฉริยะมาจากไหน ก็สอนควายให้เป็นคนไม่ได้หรอกนะ” พายุหันขวับกลับมามองทันที ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างที่ใกล้เกินควรทำให้บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พายุรับรู้ได้ถึงรัศมีอันตรายจากคนตรงหน้า แต่แทนที่จะถอยหนี เขากลับขยับหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “แรงไปแล้วนะครับพี่ศิลา... เรียกศิษย์ว่าควายเนี่ย พี่ต้องโดนทำโทษแล้วนะ” พายุฉีกยิ้มร้าย “หรือว่าที่พี่โมโห เพราะจริงๆ แล้วพี่หงุดหงิดที่ผมไม่ยอมฟัง เพราะอยากให้พี่สนใจในทางอื่นมากกว่าการสอนหนังสือกันแน่ครับ?” ศิลาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวแต่รีบเก็บซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว เขากัดกรามแน่นพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “หลงตัวเองให้มันน้อยลงหน่อยพายุ ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมจิตวิทยากับคุณ” “เหรอครับ?” พายุยันตัวขึ้นลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ทำให้ศิลาที่โน้มตัวลงมาเสียหลักจนต้องคว้าไหล่เขาไว้โดยอัตโนมัติ ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุ พายุใช้จังหวะนี้กดไหล่ศิลาลงไปบนเก้าอี้ตัวเดิม แล้วตัวเองก็เป็นฝ่ายค้อมตัวลงมาคร่อมร่างของติวเตอร์หนุ่มไว้ “ถ้าพี่บอกว่าไม่สนใจ... แล้วทำไมมือพี่ต้องสั่นเวลาโดนผมจ้องแบบนี้ล่ะครับ?” ศิลาเบิกตากว้าง เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมในสมรภูมิที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง มือของเขาที่จับไหล่พายุอยู่เกร็งแน่นขึ้น แต่กลับไม่อาจผลักอีกฝ่ายออกไปได้เหมือนที่ใจสั่ง พายุในตอนนี้ไม่ใช่แค่เด็กแสบที่ชอบวางยาด้วยความซุกซน แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับมีความกระหายที่ยากจะอธิบาย “ถอยไป พายุ” ศิลาขู่ เสียงเริ่มขาดห้วง “ไม่ถอยครับ” พายุกระซิบชิดริมฝีปาก “ผมว่าเราเปลี่ยนเนื้อหาจากติวฟิสิกส์ มาติวเรื่องที่ทำให้พี่ศิลาเลิกปากแข็งดีกว่าไหมครับ?” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังถึงจุดเดือด ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างของใครบางคนที่ศิลาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประหลาดใจ “ศิลา! ฉันเอาเอกสารชุดใหม่มาให้... เอ๊ะ? ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่า?” ศิลาผลักพายุออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่พายุเพียงแค่ยืดตัวตรงแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาสบตาศิลาผ่านไหล่ของผู้มาเยือนใหม่ด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า 'สงครามประสาทบทนี้... พี่เป็นฝ่ายแพ้แล้วนะครับ' ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของคู่พระ-นายคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ! จอมยุทธ์เสื้อแพร