เมื่อติวเตอร์ยอมไม่ได้

“ถ้าคิดว่าการส่งสายตาแบบนั้นจะทำให้ผมใจอ่อนล่ะก็ บอกไว้ตรงนี้เลยว่า... ฝันไปเถอะครับ” เสียงของศิลาดังลอดไรฟัน มันทั้งเย็นเยียบและเด็ดขาด มือหนาที่ยังคงสั่นเล็กน้อยจากการเผชิญหน้าเมื่อครู่คว้าปากกาแดงขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษ A4 อย่างบ้าคลั่ง พายุที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของติวเตอร์หนุ่มที่กำลังพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการทำตัวเย็นชา “พี่ศิลาครับ ผมแค่ทักทายตามประสาคนสนิท ไม่เห็นต้องลงโทษด้วยการจ้องจะกินเลือดกินเนื้อกันขนาดนั้นเลย” พายุกระตุกยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกสูงขึ้นอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “หรือว่า… กลิ่นน้ำหอมเมื่อกี้มันทำให้พี่เสียอาการจนคุมสติไม่อยู่?” ศิลาชะงักปลายปากกา เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารีบก้มหน้าลงซ่อนประกายตาที่สั่นไหว ก่อนจะผลักกระดาษแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าพายุ มันเต็มไปด้วยสมการคณิตศาสตร์ที่ดูเหมือนภาษาต่างดาว ทั้งซับซ้อนและไร้ซึ่งความปรานี “ทำซะ ถ้าทำไม่เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ ห้ามลุกจากเก้าอี้แม้แต่ก้าวเดียว” พายุก้มลงมองโจทย์ตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วสูง “โจทย์แคลคูลัสประยุกต์นี่มันระดับสอบเข้าโอลิมปิกแล้วไม่ใช่เหรอครับ? พี่กำลังจะฆ่าผมทางอ้อมหรือไง” “เรียกมันว่าบทลงโทษสำหรับการทำตัวไร้มารยาทดีกว่า” ศิลาขยับแว่นสายตา ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเหมือนหน้ากาก “อ้อ แล้วก็ห้ามเปิดตำราด้วย ถ้าผมเห็นว่ามือแตะหนังสือแม้แต่นิดเดียว... ผมจะเพิ่มจำนวนข้อเป็นสองเท่า” พายุหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทศิลาอย่างประหลาด เขาหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนจะสบตาติวเตอร์หนุ่มที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ใกล้ๆ “โหดร้ายจังนะครับ แต่เอาเถอะ ถ้าแลกกับการที่พี่จะยืนเฝ้าผมอยู่แบบนี้... ผมก็จะยอมทำให้ดูก็แล้วกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอ่านหนังสือ มีเพียงเสียงปากกาที่ขีดเขียนลงบนกระดาษ ศิลาทำทีเป็นอ่านหนังสือเล่มหนาในมือ แต่ทว่าทุกนาทีที่ผ่านไป สมาธิของเขาแทบไม่เหลืออยู่กับตัวอักษรเลย สายตาคมเหลือบไปมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นระยะ พายุในวันนี้ดูเงียบผิดปกติ ทว่าความเงียบนั้นกลับแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม แสงไฟสีส้มอ่อนที่ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของพายุทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่กับดักที่ตัวเองเป็นคนวางไว้ สิบนาทีผ่านไป... ยี่สิบนาที... ศิลาขยับตัวด้วยความอึดอัด ความเงียบที่ไร้การหยอกล้อทำให้เขาใจคอไม่ดีนัก เขาแกล้งเดินไปรินน้ำใส่แก้วแล้วถือโอกาสเดินอ้อมไปดูผลงานของอีกฝ่าย พายุยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนสมการอย่างรวดเร็ว ตัวเลขที่ซับซ้อนถูกเรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบจนน่าประหลาดใจ “ทำไมถึงตอบข้อนี้แบบนี้?” ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิพลางก้มลงมองใกล้ๆ จนปลายผมของเขาเกือบจะแตะไหล่ของคนนั่ง พายุหยุดมือทันที เขาไม่ตอบคำถามเรื่องเลข แต่กลับหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับศิลาที่ก้มลงมาใกล้พอดี ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน ศิลาตกใจจนเผลอกลั้นหายใจ เขาพยายามจะถอยหลัง แต่พายุกลับเอื้อมมือมาคว้าขอบโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง กักขังติวเตอร์หนุ่มไว้ในวงแขนทันที “ที่ถามนี่... เพราะเป็นห่วงกลัวผมทำไม่ได้ หรือเพราะอยากหาเรื่องขยับเข้ามาใกล้ผมกันแน่ครับ?” “พายุ!” ศิลาขึ้นเสียงดุ พยายามข่มความตื่นเต้นที่ตีตื้นขึ้นมา “อย่าลามปาม ถอยออกไป” “ถ้าผมถอย พี่ก็เสียดายแย่เลยสิครับ” พายุยิ้มกว้าง แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้ศิลาใจหาย “อีกอย่างนะพี่ศิลา โจทย์พวกนี้มันง่ายเกินไปสำหรับผม ถ้าพี่อยากจะดัดนิสัยผมจริงๆ... ผมว่าพี่ควรหาโจทย์ที่ยากกว่านี้... โจทย์ที่ทำให้หัวใจพี่เต้นแรงกว่านี้ ดีไหมครับ?” “แกมัน...” ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้เอ่ยปากต่อว่า ประตูห้องอ่านหนังสือก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศิลาสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากพายุราวกับถูกไฟช็อต พายุเองก็ถอยกรูดกลับมานั่งตัวตรงทำทีเป็นตั้งใจทำเลขต่อทันควัน “คุณศิลาคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” เสียงของแม่บ้านวัยกลางคนที่ดูตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดทันที ศิลาหันไปมองด้วยความแปลกใจ “มีแขกมาหาที่หน้าประตูค่ะ... เขาบอกว่ามาจากบริษัทคู่แข่งของพ่อคุณ และดูเหมือนเขาจะมีหลักฐานสำคัญบางอย่างที่จะมาใช้แบล็กเมล์ครอบครัวคุณค่ะ” ศิลาหน้าถอดสีในทันที ความเยือกเย็นที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดทั้งบทพังทลายลงในชั่วพริบตา เขารีบเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองพายุที่ยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาที่เคยขี้เล่นของเด็กหนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นชาและเฉียบขาดราวกับนักล่า พายุมองตามหลังศิลาไปจนลับสายตา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความสั้นๆ ไปยังปลายทางด้วยสีหน้าเรียบเฉย 'แผนการเริ่มแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม... คืนนี้ความลับของคนตระกูลศิลาจะต้องถูกเปิดเผย' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจและเกมการเมืองในบทนี้กับจอมยุทธ์เสื้อแพรนะครับ