กฎเหล็กของติวเตอร์

"ถ้าคุณยังไม่หยุดเคาะปากกากับโต๊ะในสามวินาทีนี้ ผมจะถือว่าคุณมาที่นี่เพื่อก่อกวน ไม่ใช่เพื่อเรียน และเชิญออกไปได้ทันทีครับ" เสียงเรียบเย็นดุจน้ำแข็งที่ถูกกะเทาะออกจากธารลึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องเรียนส่วนตัว ศิลาเงยหน้าขึ้นจากตำราเรียนเล่มหนา สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม พายุหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขายกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนการท้าทายมากกว่าการสำนึกผิด—พลางวางปากกาโลหะราคาแพงลงบนโต๊ะไม้สักอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าจงใจให้เกิดเสียง 'กริ๊ก' ที่บาดลึกเข้าไปในความอดทนของอีกฝ่าย "ใจร้อนจังเลยนะครับอาจารย์ศิลา" พายุเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกล้าจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้อารมณ์ของติวเตอร์หนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ผมก็แค่พยายามหาจังหวะให้ตัวเองตื่นตัว ในเมื่อเนื้อหามันน่าเบื่อจนแทบจะทำให้ผมหลับไปตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเข้ามา" ศิลาไม่ได้โกรธเคืองจนเสียอาการ เขาเพียงแค่ปิดหนังสือเล่มนั้นลงช้าๆ แล้วประสานมือไว้ใต้คาง ดวงตาคมวาววับด้วยอำนาจที่คนอายุเท่ากันไม่ควรจะมี "กฎของผมมีข้อเดียว คือความเงียบและความตั้งใจ ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็แค่เสียเงินทิ้งเปล่าๆ" ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาดูโดดเด่นและทรงพลัง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดลงที่ข้างที่นั่งของพายุ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมมัสก์เย็นๆ แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของคนถูกคุม "คุณเป็นลูกศิษย์คนแรกที่ผมยอมรับให้เรียนในคลาสพิเศษนี้ หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังด้วยการทำตัวเป็นเด็กไร้มารยาทนะพายุ" พายุหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับขยับเก้าอี้หมุนให้หันไปเผชิญหน้ากับศิลาในระยะประชิด จนเขาสามารถมองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคู่นั้นได้ชัดเจน "แล้วถ้าผมอยากให้ผิดหวังล่ะครับ? อาจารย์จะทำยังไง... จะไล่ออก หรือจะใช้วิธีอื่นสั่งสอนให้ผมจำขึ้นใจ?" ประโยคกำกวมนั้นเปรียบเสมือนกระสุนที่พุ่งเข้าใส่เป้าหมาย ศิลาชะงักไปเล็กน้อย แต่ความเป็นมืออาชีพทำให้เขากดความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นปราดขึ้นในอกไว้ได้ทันท่วงที เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกับหน้าผากของพายุ เสียงกระซิบของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน "ผมมีวิธีจัดการกับเด็กดื้อที่แยบยลกว่าการไล่ออกเยอะครับ และเชื่อเถอะว่าคุณจะไม่ชอบมัน" พายุเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท้าทายด้วยแววตาสนุกสนาน เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำวางบนโต๊ะขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวาบ "งั้นผมก็อยากรู้แล้วสิครับว่า วิธีที่ว่านั่นมันจะเร้าใจแค่ไหน" ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นบางอย่าง... กลิ่นของน้ำในแก้วนั้นไม่ใช่น้ำเปล่าธรรมดา มันมีกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรบางชนิดที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—สมุนไพรที่มีฤทธิ์ทำให้ร่างกายอ่อนเพลียและมึนงง "นี่คุณ..." ศิลาหน้าเครียดจัด พยายามจะยื่นมือไปปัดแก้วในมือของพายุทิ้ง แต่ทว่าทันทีที่ขยับตัว ความรู้สึกวูบวาบก็แล่นผ่านศีรษะจนร่างของเขาเซถลาไปข้างหน้า พายุไม่รอช้า เขาคว้าแขนของศิลาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงดึงที่คาดไม่ถึงทำให้ร่างของติวเตอร์หนุ่มถลาเข้ามาในอ้อมกอดของเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายของพายุที่ร้อนแรงและเปี่ยมไปด้วยความเป็นชายปะทะเข้ากับร่างกายที่กำลังเริ่มจะควบคุมไม่ได้ของศิลา ศิลาพยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเหือดหายไปอย่างน่าประหลาด หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยาเพียงอย่างเดียว แต่มันคือปฏิกิริยาจากการสัมผัสที่แนบชิดเกินความจำเป็น "คุณ... ใส่ลงไปในน้ำ..." ศิลาเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะเริ่มติดขัด พายุโอบกอดศิลาไว้แน่น แววตากะล่อนเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ศิลาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเชยคางของคนในอ้อมกอดขึ้นให้สบตากันตรงๆ "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมเป็นเด็กดื้อ" พายุโน้มใบหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของคนที่กำลังอ่อนแรง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอันตราย "และตอนนี้... ดูเหมือนกฎเหล็กของคุณจะใช้ไม่ได้ผลกับผมเสียแล้วล่ะครับอาจารย์" ในจังหวะที่ศิลากำลังจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อผลักตัวออก ประตูห้องเรียนก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าควรจะมาอยู่ในที่แห่งนี้ "ศิลา! ฉันรู้นะว่าเธอแอบเก็บใครไว้ข้างใน!" หญิงสาววัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลและเป็นผู้ว่าจ้างรายใหญ่ที่สุดของศิลาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสายตาที่กรีดกรายมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า—ศิลาที่กำลังถูกพายุโอบกอดไว้ในมุมที่ดูล่อแหลมที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!