เบื้องหลังราชสำนัก

กลิ่นกำยานดอกเหมยอุ่นระอุผสมผสานกับกลิ่นหมึกจีนชั้นดีที่เพิ่งฝนเสร็จใหม่ๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องหนังสือลับชั้นใน หลี่มู่เหยาตวัดปลายพู่กันขนหมาป่าลงบนกระดาษสาเนื้อบางเบaอย่างมั่นคง ทุกตวัดลายเส้นของนางเปี่ยมด้วยพลังและความนิ่งสงบ ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณหมากกระดานใหญ่ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าตำราพิชัยสงคราม ปึกสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของตระกูลขุนนางฝ่ายอนุภรรยาที่นางเพิ่งได้มาจากสายสืบเงาถูกเปิดค้างไว้ ตัวเลขเงินภาษีอากรที่ควรจะถูกส่งเข้าท้องคลังหลวงเพื่อบำรุงกองทัพชายแดน กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินผืนงามในย่านการค้า และตั๋วแลกเงินมูลค่ามหาศาลที่ซุกซ่อนไว้ในชื่อของอนุภรรยาตระกูลอี้ ช่างเป็นการฮุบกินแผ่นดินอย่างมهمม่ามและไร้ยางอายเสียจริง ขุนนางเหล่านี้กินสินบนจากคลังแผ่นดินจนพุงกาง ขณะที่ทหารกล้าใต้ องค์เฟยหรงอ๋อง ต้องอดอยากกลางทุ่งหิมะเพื่อปกป้องชายแดน "คุณหนูเจ้าคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาของชุนเต่าดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง นางกวาดสายตามองซ้ายขวาก่อนจะปิดประตูลับลงกลอนอย่างแน่นหนา "สายของเราจากกรมคลังยืนยันแล้วเจ้าค่ะ บัญชีชุดนี้คือของจริง และมีชื่อของขุนนางระดับสูงถึงเจ็ดคนพัวพันกับขบวนการยักยอกเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางน้ำเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน" มู่เหยาวางพู่กันลงในแท่นหินอย่างช้าๆ นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่แววตาหงส์กลับทอประกายคมกริบดุจใบมีดน้ำแข็ง "เจ็ดคน... ท้องฟ้าเบื้องบนกว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น แต่พวกมันกลับเลือกที่จะขุดหลุมฝังศพให้ตนเองด้วยมือของตนเองสินะคะ" เสียงหวานทว่าราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา นางหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้รสชาติขมปร่าของชาเผือกกระจายทั่วปลายลิ้น "แล้วทางฝั่งของใต้อว่าล่ะ เขาเคลื่อนไหวหรือยัง?" "เรียนคุณหนู ท่านอ๋องเพิ่งได้รับฎีกาด่วนจากชายแดนเมื่อยามอวิ๋น (13.00-14.50 น.) เพลิงพิโรธของพระองค์แทบจะเผาผลาญตำหนักอักษรให้กลายเป็นจุลแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้องค์เฟยหรงอ๋องกำลังเสด็จมาที่นี่ด้วยม้าเร็ว ทรงกริ้วมากที่พวกมันกล้าตัดกำลังพลของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ" ชุนเต่ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย แม้จะติดตามมู่เหยามานาน แต่นางก็ยังไม่เคยชินกับความเยือกเย็นดั่งปีศาจของนายหญิงยามเมื่อตระเตรียมแผนการล้างบางขั้วอำนาจ มู่เหยาแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มปานบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับซ่อนพิษร้ายไว้ลึกจนน่าสะพรึงกลัว นางรู้ดีว่าเฟยหรงอ๋องเป็นบุรุษเช่นไร ดุดัน อำมหิต และไม่เคยปรานีผู้ใดที่บังอาจมาแตะต้องเกล็ดมังกรของเขา การที่ขุนนางกลุ่มนี้กล้ายักยอกเสบียงทหาร เท่ากับพวกมันรนหาที่ตายเองโดยแท้ "ให้เขามา..." มู่เหยาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดอาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงสีแดงชาดให้เข้าที่ "เรากำลังรอเหยื่อเดินเข้ากรงอยู่พอดี" สิ้นเสียงของนางได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูลับ ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักด้ายทองรูปมังกรทะยานฟ้าก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้ใครผายมือ บรรยากาศรอบกายของเฟยหรงอ๋องในยามนี้แผ่รังสีสังหารออกมาราวกับพายุฝนฟ้าคะนองที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกเป็นผุยผง ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองมู่เหยา ก่อนจะหยุดลงที่สมุดบัญชีบนโต๊ะ กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน "เจ้าเห็นมันแล้วใช่ไหม?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างคาดคั้น ดึงรั้งให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "หม่อมฉันเห็นแล้วเพคะ..." มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกเสื้อคลุมของเขาเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความสงบเยือกเย็นให้แก่ชายหนุ่ม "ใต้หงส์... ท่านโกรธได้ แต่ท่านจะใช้ความโกรธมาทำลายหมากกระดานนี้ไม่ได้เด็ดขาด" เฟยหรงอ๋องก้มลงมองสตรีตรงหน้า แววตาดุดันอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของนาง มือหนารวบเอวบางของมู่เหยาเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ดึงให้นางแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงโทสะ "พวกมันบังอาจแตะต้องเสบียงของทหารข้า มู่เหยา... ข้าจะตัดหัวพวกมันเสียบประจานที่ประตูเมืองให้หมด!" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "ฆ่าพวกมันตอนนี้ ก็เหมือนบีบมดตัวหนึ่งให้ตายอย่างง่ายดายเกินไปเพคะ..." มู่เหยายิ้มเยาะ ดวงตาคู่งามพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยเคร่งเครียด "แต่ถ้าเราใช้บัญชีนี้ เปิดโปงความเน่าเฟะของพวกมันกลางท้องพระโรงในวันอภิเษกสมรสขององค์รัชทายาทเล่าเพคะ? ท่านคิดว่าตระกูลอี้และเครือข่ายขุนนางอนุภรรยา จะยังมีแผ่นดินให้ยืนอยู่หรือไม?" คำพูดของนางดั่งสายฟ้าฟาดกลางใจ เฟยหรงอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมและลุ่มหลงอย่างลึกซึ้ง สตรีในดวงใจของเขาช่างร้ายกาจและชาญฉลาดเหนือผู้ใดในใต้หล้า "เจ้ามันปีศาจตัวน้อยของข้าจริงๆ..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุด้วยเพลิงอารมณ์และแผนการอันแยบยล เสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งติดกันอย่างเร่งร้อนก็ทำลายความเงียบลง ชุนเต่าเปิดประตูผางเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก มือบางกำม้วนกระดาษลับไว้แน่นจนยับยู่ยี่ "คุณหนู... ท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" ชุนเต่าหอบหายใจสะท้าน "สายสืบจากตำหนักในส่งข่าวมาว่า... พระสนมเอกอี้เพิ่งเสวยยาพิษปลิดชีพตนเองในตำหนักเย็น พร้อมกับทิ้งจดหมายเลือดกล่าวหาว่า... ใต้หงส์และคุณหนู เป็นผู้ร่วมมือกันใส่ร้ายป้ายสีตระกูลอี้ด้วยหลักฐานปลอม!" มู่เหยาหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในอก นางหันขวับไปสบตากับเฟยหรงอ๋องที่แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นอีกร้อยเท่า นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตายหนีความผิด... แต่มันคือ "หมากสละเรือน" เพื่อลากพวกเขาลงไปในหลุมพรางต่างหากเล่า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับเล่ห์กลอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ