ความโกรธาของแม่ทัพ

กลิ่นหอมเย็นของกำยานจันทน์เทศลอยวนอยู่เบื้องบน ทว่าบรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่กลับเย็นยะเยือกเสียจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มาพร้อมกับความเร่งรีบ หากแต่เป็นจังหวะจะโคนอันน่าสะพรึงกลัวดั่งเสียงยมทูตเคาะประตูห้องตัดสินชะตากรรม เฟยหรงอ๋องประทับยืนนิ่งสงบ ณ เบื้องหน้าโต๊ะตัวยาว ชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บสีดำสนิทราวกับกลืนกินแสงไฟในห้อง ประดับด้วยด้ายทองคำที่ปักเป็นลวดลายคลื่นเมฆอันทรงพลัง พระพักตร์คมคายราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองกลุ่มบุรุษนับสิบที่คุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง พวกเขาคือเหล่าขุนนางขั้นสูงผู้กุมอำนาจในราชสำนักมาเนิ่นนาน บัดนี้กลับซุกซบหน้าผากแนบพื้นศิลาเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ "พวกเจ้า...บังaอาจนัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปถึงขั้วกระดูก หลี่มู่เหยายืนอยู่เบื้องหลังฉากกั้นผ้าโปร่งสีมุก นางสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าครามปักลายดอกเหมยขาว ท่าทางสง่างามและเยือกเย็น ดวงตาดอกท้อหงส์หรี่ลงเล็กน้อยยามทอดมองสถานการณ์เบื้องหน้า นางไม่ได้เอวาจาใดๆ เพียงแค่ยกปลายนิ้วเรีย้างามขึ้นสัมผัสถ้วยชาอุ่นในมืออย่างใจเย็น เพื่อรอคอยบทลงทัณฑ์ที่บุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินกำลังจะประทานให้ "ท่านอ๋อง... พระองค์โปรดเมตตา! พวกกระหม่อมเพียงแต่... เพียงแต่ทำไปเพราะความเลอะเลือน..." ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งโขกศีรษะจนเสียงดังสนั่น เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูอาบสองแก้มย่นยับ "เลอะเลือนงั้นหรือ?" มุมพระโอษฐ์ของเฟยหรงอ๋องกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "การส่งมือสังหารไปปลิดชีพชายาเอกของเปิ่นหวาง... คือความเลอะเลือนของพวกเจ้ากระนั้นหรือ? การสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรูเพื่อลอบสังหารคนของเปิ่นหวาง... คือความโง่เขลาที่สมควรได้รับการอภัยด้วยความตายอย่างสบายๆ งั้นหรือ?" สิ้นพระสุระเสียง ร่างสูงใหญ่ก็สะบัดชายแขนเสื้อครั้งหนึ่งองครักษ์เงาในชุดดำสนิทนับสิบชีวิตก็ปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผี พร้อมกับดาบเล่มยาวในมือที่เปล่งประกายแสงวาววับสะท้อนกับเปลวเพลิงในตะเกียง "ฆ่าให้หมด... ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว" คำสั่งนั้นสั้นห้วนและเด็ดขาดดั่งคมมีดที่สะบัดลงมา ความโกลาหลระคนเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงเหล็กกระทบเนื้อและเสียงเลือดสาดกระเซ็นกระทบผืนพรมเปอร์เซียสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลผสมผสานกับกลิ่นกำยานจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าเฟยหรงอ๋องกลับมิได้กะพริบพระเนตรแม้แต่น้อย พระองค์ก้าวผ่านกองเลือดเหล่านั้นด้วยฝีเท้ามั่นคง มุ่งตรงไปยังฉากกั้นผ้าโปร่งที่หลี่มู่เหยายืนอยู่ มือหนาหนาเอื้อมไปเลิกผ้ากั้นออกอย่างแผ่วเบา ดวงเนตรที่เพิ่งผ่านการฆ่าล้างบางมาหมาดๆ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกล้ำยามทอดมองสตรีตรงหน้า พระองค์ยื่นพระหัตถ์ไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางขึ้นมาแนบพระtheแก้มอย่างทะนุถนอม "เจ้าตกใจหรือไม่, มู่เหยา?" สสุระเสียงนั้นอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความห่วงใย ต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "หม่อมฉันหาได้ตกใจไม่เพคะ..." หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ แววตาของนางปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความเข้าใจและหนักแน่น "เพียงแต่... หม่อมฉันกำลังคิดว่า การล้างบางเพียงกลุ่มขุนนางเหล่านี้ อาจยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของหมากกระดานนี้" เฟยหรงอ๋องแย้มพระสรวลน้อยๆ ดวงเนตรทอประกายชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "สมเป็นชายาของเปิ่นหวางจริงๆ" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับคืนสู่ความสงบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นจากนอกตำหนัก ขันทีสนิทผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบพื้นด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา "ท... ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" "มีเรื่องอันใด รีบกราบทูลมา!" เฟยหรงอ๋องตรัสด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ขันทีผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "พระราชโองการลับ... พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ ถูกส่งตรงมาจากท้องพระโรงด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ! เนื้อความในราชโองการระบุว่า... ระบุว่าทรงมีรับสั่งให้ปลดและเนรเทศพระชายาหลี่มู่เหยาออกนอกเมืองหลวงทันที ในข้อหา... กบฏต่อแผ่นดินพ่ะย่ะค่ะ!" ถ้วยชาในมือของหลี่มู่เหยาพลัดตกลงกระทบพื้นเสียงดังเพล้ง น้ำชาอุ่นร้อนกระเซ็นเปื้อนชายกระโปรง ขณะที่เฟยหรงอ๋องหันขวับกลับไปมองทิศทางของท้องพระโรงด้วยแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกและหัวใจอันมั่นคงนี้ด้วยกันนะคะ