ภัยจากญาติผู้ใหญ่

“สตรีที่ขาดซึ่งสายเลือดราชวงศ์ ขาดซึ่งตระกูลขุนนางหนุนหลัง จะมีคุณสมบัติอันใดมานั่งเคียงข้างท่านอ๋องผู้กุมชะตาแผ่นดินกันเล่า?” เสียงของไท่เฟยอาวุโส ‘ฉินกุ้ยไท่เฟย’ ดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในโถงรับรองของตำหนักอ๋อง น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก กลิ่นกำยานมวลไม้กฤษณาอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นอายของการเผชิญหน้าอันดุเดือดนี้ได้ หลี่มู่เหยานั่งตัวตรงนิ่งสงบ ชุดกระโปรงผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีกลีบบัวของนางดูเรียบง่ายแต่ทว่าสง่างาม ดวงตาเรียวหงส์ของนางไม่ได้หลบเลี่ยงสายตาอาฆาตจากเหล่าบรรดาเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงที่นั่งเรียงรายอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่การมาเยือนด้วยความปรารถนาดี แต่นี่คือ 'งานเลี้ยง' ที่หมายจะพิพากษาความเป็นความตายในตำแหน่งของนาง “หากคุณสมบัติคือสิ่งที่ท่านป้ากังวลใจ เหตุใดไม่ลองตรองดูเล่าว่า ในยามที่แผ่นดินระส่ำระสายด้วยภัยโรคระบาดและกองทัพข้าศึกประชิดชายแดน ผู้ใดกันที่ยืนหยัดเคียงข้างท่านอ๋องและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับชาวประชา?” มู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใสทว่าหนักแน่นไร้ความหวั่นไหว ฉินกุ้ยไท่เฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเหี่ยวหยาบที่สวมปลอกเล็บทองคำประดับหยกวางลงบนโต๊ะไม้ชิงชันอย่างจงใจ “ความดีความชอบเพียงชั่วคราว มิอาจลบเลือนกฎมณเฑียรบาลที่ว่าด้วยการเลือกคู่ครองของรัชทายาทและอ๋องผู้ครองแคว้นได้ สตรีที่ไร้ฐานอำนาจย่อมนำพาความวิบัติมาสู่บัลลังก์ วันนี้พวกเราเหล่าเครือญาติจึงได้ตกลงกันแล้ว... เจ้าควรจะรู้จักสถานะของตนเองเสียบ้าง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” สิ้นคำพูดนั้น เหล่าเชื้อพระวงศ์ที่เหลือต่างส่งเสียงสนับสนุนราวกับเป็นนกแก้วที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี หลายคนมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ประหนึ่งว่านางเป็นเพียงเศษดินเศษหญ้าที่บังอาจริอ่านจะบินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้ทองคำ มู่เหยาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ นางหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนในห้องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน—ความละโมบ, ความริษยา, และความหวาดกลัวต่ออำนาจที่ท่านอ๋องเฟยหรงมี—ทุกอย่างถูกสะท้อนออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด “สถานะ... หรือเจ้าคะ?” มู่เหยาวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบดังกังวานก้องห้อง “ท่านป้ากล่าวถึงสถานะในฐานะเครือญาติ แต่ข้ากลับเห็นเพียงความพยายามที่จะดึงเอา 'สถานะ' ของท่านอ๋องมาเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตระกูลตนเองเท่านั้น” บรรยากาศในโถงรับรองนิ่งงันไปถนัดตา ราวกับลมหายใจของทุกคนถูกกระชากหายไปชั่วขณะ ฉินกุ้ยไท่เฟยใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “เจ้า! ช่างสามหาวนัก! คิดว่ามีท่านอ๋องหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ?” “ข้ามิได้คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ” มู่เหยาลุกขึ้นยืน ร่างของนางดูสูงส่งและทรงอำนาจขึ้นมาอย่างประหลาด “ข้าเพียงแต่รักษาสัจจะที่ข้ามีต่อท่านอ๋อง และหากผู้ใดในที่นี้คิดจะปลดข้าออกจากตำแหน่งด้วยเหตุผลเรื่องชาติกำเนิด... ก็จงนำราชโองการจากฝ่าบาทมาแสดงเถิด มิใช่เพียงคำพูดเพ้อเจ้อจากปากของคนแก่ที่หวังจะแบ่งเค้กอำนาจกันเอง!” ทว่าในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรไร้เล็บก้าวเข้ามาด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนบ่าวไพร่รอบข้างต่างทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เฟยหรงอ๋องก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายนาง มือหนาเอื้อมไปกุมมือนางไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขานั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับทุกคนในห้องนี้ “ใครที่บังอาจเอ่ยปากเรื่องการปลดชายาของเปิ่นหวาง... จงก้าวออกมา” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่าเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากขุนเขา ฉินกุ้ยไท่เฟยถึงกับตัวสั่นงันงก นางไม่คิดว่าท่านอ๋องจะย้อนกลับมาเร็วเช่นนี้ “ท่านอ๋อง... พวกเราเพียงแค่หวังดี...” “หวังดีหรือหวังร้าย ทุกคนในที่นี้รู้อยู่แก่ใจ” เฟยหรงอ๋องแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์กวาดมองไปทั่วห้อง “คนของเปิ่นหวาง ใครที่คิดจะแตะต้อง ก็จงเตรียมใจรับผลแห่งการกระทำนั้นไว้ให้ดี!” แต่ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลายลงด้วยอำนาจของเฟยหรงอ๋อง ขันทีคนสนิทคนหนึ่งจากวังหลวงก็เร่งรีบก้าวเข้ามาในโถงรับรอง พร้อมกับม้วนกระดาษสีเหลืองทองประทับตราลัญจกรที่ดูคุ้นตา “ท่านอ๋อง! พระราชโองการด่วนจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ... เนื้อหาภายใน... เกี่ยวข้องกับเรื่องการแต่งตั้งชายาของท่านอ๋องโดยตรง!” สีหน้าของเฟยหรงอ๋องเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นตราประทับนั้น ในขณะที่ฉินกุ้ยไท่เฟยเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมาอย่างปิดไม่มิด มู่เหยามองไปยังราชโองการในมือของขันที หัวใจของนางกระตุกวูบ—นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่วางไว้อย่างแยบยลที่สุด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันหนักหน่วงและงดงามนี้ไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ!