จางเหว่ยกับหน้าที่ปกป้อง

"ถ้าคิดจะยกพวกมาพังงานฉลองของภรรยาผม ข้ามศพผมไปก่อนดีกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของจางเหว่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมลานหน้าบ้าน ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง เขายืนตระหง่านขวางหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ราวกับภูเขาหินผา ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนตระกูลหลี่ที่ถือไม้พลองและจอบด้วยแววตานิ่งสงบแต่น่าเกรงขาม จนป้าสะใภ้หลี่ที่กำลังทำท่าทางกร่างถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วกำลังพีกถึงขีดสุด ดูท่าว่า งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จในวันนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะเพื่อรับบทเรียนราคาแพงเสียแล้วสิครับ หลินฟางยืนอยู่เบื้องหลังสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากเรียวสวย นางไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มือเรียวขาวกลับกำลังจัดเตรียมจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามสำหรับใส่เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรลับที่เพิ่งยกออกจากเตา กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศ โป๊ยกั๊ก อบเชย และน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพันลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตัดกับกลิ่นอายความตึงเครียดของสถานการณ์ด้านนอกได้อย่างน่าประหลาด "จางเหว่ย! แกอย่ามาทำเป็นเก่งนะ นี่มันเรื่องในตระกูลหลี่ของพวกเรา แกเป็นแค่เขยแต่งเข้า มีสิทธิ์อะไรมาขวางทางพวกฉัน!" ป้าสะใภ้หลี่แผดเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความกลัว นางชี้หน้าชายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย จางเหว่ยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันระดับนายทหารปลดประจำการแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนผู้คนที่ตามสมุนมาสมทบเริ่มถอยหลังกรูด "ในเมื่อฟางฟางเป็นภรรยาผม ทรัพย์สินและบ้านหลังนี้ก็คือสิ่งที่ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องด้วยชีวิต ส่วนพวกคุณ..." สายตาดุจพญาอินทรีมองไล่เรียงทีละคน "บุกรุกยามวิกาล เจตนาทำลายทรัพย์สิน ผมมีสิทธิ์แจ้งทางการให้จับกุมตัวไปปรับทัศนคติที่สถานีคอมมูนได้ทันทีเช่นกันครับ" คำว่า 'สถานีคอมมูน' ทำให้ทุกคนในตระกูลหลี่หน้าถอดสี ในยุคสมัยนี้ไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับทางการโดยเฉพาะเรื่องการสร้างความวุ่นวาย หลินฟางวางตะเกียบไม้ไผ่ลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันมามอง นางเดินน่องเข้ามาใกล้แผ่นหลังกว้างของสามี มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนเสื้อด้านหลังเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขาผ่อนคลายลง ก่อนจะเงยหน้าสบตาป้าสะใภ้หลี่ด้วยแววตารู้ทัน "ป้าสะใภ้ครับ... อ้อ ไม่สิ ป้าหลี่" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงกระดูก "วันนี้ฉันอุตส่าห์ทำหมูตุ๋นหม้อใหญ่เพื่อฉลองที่สินค้าล็อตแรกขายหมดเกลี้ยงในตลาดมืด กำไรแปดสิบหยวนเต็มๆ นอนอยู่ในกระเป๋า หากพวกท่านอยากมาร่วมแสดงความยินดีในฐานะญาติสนิท ฉันก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้ามาเพื่อจะพังข้าวของ... เกรงว่าหมูตุ๋นชามนี้จะไม่มีวาสนาได้ต้อนรับคนใจบาปหยาบช้าอย่างพวกท่านหรอกนะครับ" คำว่า 'แปดสิบหยวน' กระแทกเข้ากลางใจของคนตระกูลหลี่เข้าอย่างจัง ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความโลภ เงินแปดสิบหยวนในยุคนี้คือเงินเดือนครึ่งปีของคนงานในเมืองเชียวนะ! ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอิจฉาริษยาและความโลภที่พุ่งทะยานจนปิดไม่มิด "นังตัวดี! แกซ่อนเงินไว้ตั้งมากมายแต่ปล่อยให้พวกฉันอดอยาก แถมยังกล้าขับไล่ญาติผู้ใหญ่ แกมันอกตัญญู!" ลูกพี่ลูกน้องของหลินฟางตะโกนขึ้นพร้อมกับเงื้อมไม้ในมือเตรียมพุ่งเข้ามา พึ่บ! ไวเท่าความคิด จางเหว่ยสะบัดแขนคว้าจับด้ามไม้พลองนั้นไว้ด้วยมือเปล่าเพียงข้างเดียว แรงบิดมหาศาลทำให้ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามถึงกับหน้าเหเกeด้วยความเจ็บปวด จางเหว่ยออกแรงกระชากเพียงเล็กน้อย ร่างของชายคนนั้นก็เสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นดินทันทีโดยที่นายทหารหนุ่มแทบไม่ต้องออกแรงมากเลยด้วยซ้ำ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา สีหน้าที่แข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนลงทันทีราวกับคนละคน สายตาที่เขามองหลินฟางเต็มไปด้วยความห่วงใยและประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ฟางฟาง มือคุณเย็นนิดหน่อย เข้าไปรอข้างในเถอะครับ ที่เหลือผมจัดการเอง" หลินฟางยิ้มรับความใส่ใจนั้น นางส่ายหัวเบาๆ "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... เอ๊ย... ครับ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" นางเกือบหลุดปากพูดสำนวนเดิมเสียแล้ว ดีนะที่ดึงสติกลับมาทัน ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและฝ่ายตระกูลหลี่เริ่มถอยร่นด้วยความหวาดกลัว จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดๆ นอกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกลมหายใจต้องสะะดุด "เกิดอะไรขึ้นตรงนี้! ทางการได้รับแจ้งว่ามีคนรวมตัวก่อความไม่สงบ!" ร่างของหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมด้วยกองกำลังอาสาสมัครติดแดงสามคนก้าวเข้ามาในแสงไฟตะเกียง ป้าสะใภ้หลี่เห็นดังนั้นก็รีบเปลี่ยนท่าที ฟ้องร้องทันทีด้วยน้ำเสียงบีบคั้นน้ำตา "ท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยด้วยค่ะ! นังเด็กนี่กับสามีรังแกพวกเรา จะฆ่าจะแกงพวกเราเลือดตกยางออกแล้ว!" หลินฟางหรี่ตามองการแสดงละครฉากใหญ่ของป้าสะใภ้ นางกำลังจะก้าวออกไปโต้แย้ง แต่จางเหว่ยกลับก้าวมาบังหน้าไว้อีกครั้งอย่างปกป้อง ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนนั้น สายตาของหลินฟางกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนหลบอยู่หลังสุดของกลุ่มอาสาสมัคร—เงาร่างของชายแปลกหน้าสวมหมวกปีกกว้างที่กำลังส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้นาง พร้อมกับชูห่อกระดาษไขเปื้อนคราบน้ำมันบางอย่างขึ้นในความมืด... นั่นคือหลักฐานสินค้าในมิติที่นางทำหล่นไว้เมื่อตอนกลางวัน! หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ ความลับเรื่องมิติสวนพฤกษาและสินค้าเถื่อนกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้เอง! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหลินฟางและจางเหว่ยด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้