ฟาดฟันด้วยความจริง

"ถ้าป้าสะใภ้หลี่มั่นใจนักว่าโฉนดแปลงนี้เป็นของตระกูลหลี่โดยชอบธรรม ไฉนเลยตัวหนังสือพิมพ์ดีดจากสำนักงานที่ดินอำเภอ ถึงยังประทับตรายางสีแดงสดหลาอยู่บนหน้ากระดาษที่ข้าถืออยู่ในมือเล่าครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของจางเหว่ยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานหน้าบ้าน ลมหนาวปลายฤดูพัดโชยกลิ่นไอความชื้นของดินเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของทุกคนที่มารุมล้อมดูเหตุการณ์ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดเสียจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำ ป้าสะใภ้หลี่ที่เมื่อครู่ยังยืนเท้าสะเอว แผดเสียงแหลมสูงกล่าวหาว่าหลินฟางเป็นขโมยที่แอบอักโขโฉนดที่ดินทำกินและลักลอบตัดไม้มีค่าในเขตป่าอนุรักษ์ ถึงกับชะงักค้าง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวราวกับคนกินยาพิษ ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างจ้องมองกระดาษแผ่นสำคัญในมือของนายทหารหนุ่มราวกับเห็นผีสาง หลินฟางยืนอยู่ด้านหลังสามี นางไม่ได้กล่าววาจาใดๆ เพิ่มเติม ปล่อยให้จางเหว่ยผู้เป็นดั่งกำแพงหินผาทำหน้าที่ปกป้องนางตามวิสัยของชายชาติทหาร นางเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มญาติผู้หวังฮุบสมบัติที่ยืนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก "เรื่องนี้... เรื่องนี้มันต้องมีความเข้าใจผิดกันแน่ๆ เหว่ยหลาน!" ป้าสะใภ้หลี่ฝืนปั้นสีหน้ายิ้มแห้ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามก้าวเข้าไปใกล้เพื่อปัดป่ายกระดาษในมือ "เด็กนี่มันหัวอ่อน อาจจะถูกคนนอกหลอกลวงเอาเอกสารสำคัญไป... ป้าในฐานะญาติผู้ใหญ่ แค่จะมาช่วยดูแลความเรียบร้อยให้..." "ดูแลความเรียบร้อย ถึงขั้นพาคนมางัดประตูห้องเก็บฟืนแล้วขนหม้อดินกับถุงเมล็ดพันธุ์พืชออกไปกองไว้หน้าบ้านเนี่ยนะฦ" หลินฟางเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงหวานใสแต่เจือด้วยความเฉียบคม บาดลึกจนป้าสะใภ้ต้องสะดุ้งโหยง นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดสะอ้านตัดกับภาพลักษณ์ของหญิงชาวไร่ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ในมือนางถือสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายเล่มเล็กที่จดบันทึกทุกหย่อมหญ้าอย่างเป็นระเบียบ นี่คือผลลัพธ์จากการจัดการชีวิตด้วยความรอบคอบ และพลังจากสวนพฤกษาในมิติลับที่ช่วยให้พืชผลเติบโตงอกงามจนสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ ทำให้ตระกูลหลี่สายรองเกิดความโลภจนตัวสั่น "ในเมื่อท่านป้าสะใภ้บอกว่าข้าเป็นแค่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา งั้นเรามาตกลงกันให้ชัดเจนต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านที่มารุมดูตรงนี้เลยดีกว่าครับ" จางเหว่ยขยับตัวบังภรรยาไว้มิดชิด สายตาดุดันคมปลาบกวาดมองไปรอบตัวจนผู้คนต้องหลบสายตา "เอกสารสิทธิ์ฉบับนี้ระบุชัดเจนว่าที่ดินแปลงนี้และสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดเป็นชื่อของหลินฟางแต่เพียงผู้เดียว ส่วนข้อกล่าวหาเรื่องลักLอบตัดไม้ ทางเราได้ไปแจ้งลงบันทึกประจำวันกับกองร้อยรักษาความปลอดภัยท้องถิ่นไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หากใครยังกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายสร้างความเสื่อมเสียให้ภรรยาผมอีก คงต้องไปคุยกันต่อที่สถานีตำรวจอำเภอแทนนะครับ" คำว่า 'สถานีตำรวจ' ทำเอาเหล่าเครือญาติที่พากันมาสมทบต่างหน้าถอดสี ถอยกรูดทีละก้าวสองก้าว ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่ออำนาจรัฐและสามีทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเด็ดขาดคนนี้ ป้าสะใภ้หลี่หน้าซีดเผือด กัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความแค้นเคือง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจำใจกลืนก้อน ความคับแค้นลงท้อง นางถลึงตาใส่หลินฟางครั้งหนึ่งก่อนจะสะบัดแขนเสื้อแล้วตะโกนไล่หลังลูกหลานให้รีบสลายตัวหนีอับอาย เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ลานบ้านกลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยป่าที่โชยมากับสายลม จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา แววตาดุดันเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนหยดย้อย มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่เอื้อมมาปัดเศษฝุ่นที่ไหล่เสื้อให้หลินฟางอย่างเบามือ "เหนื่อยไหมครับ" เขาเอ่ยถาม เสียงทุ้มนั้นราบเรียบแต่ม2ความห่วงใยอัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยม หลินฟางส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มงดงามผุดขึ้นบนใบหน้าเรียว "ไม่เลยค่ะ... อ่า หมายถึง ไม่เลยครับท่านพี่" นางแก้คำพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสามีไม่ชอบให้แทนตัวด้วยสรรพนามอื่นนอกจากการกระทำที่จริงใจ "ข้าแค่คิดว่า การจัดการกับคนโลภด้วยความจริงและหลักฐาน มันสะใจกว่าการใช้กำลังเถียงกันตั้งเยอะ" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นมือไปกุมมือเรียวนุ่มของภรรยาไว้ "ถ้าอย่างนั้น เพื่อเป็นการฉลองที่เราชนะคดีความและปกป้องบ้านของเราไว้ได้ วันนี้ผมขอเสนอตัวเป็นพ่อครัวทำเมนูโปรดให้คุณทานเองดีไหมครับ" "ตกลงค่ะ... ครับ!" หลินฟางตาLุกวาวด้วยความตื่นเต้น อาหารฝีมือสามีทหารผู้คลั่งรักคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยและจัดเต็มอยู่เสมอ ทั้งสองช่วยกันเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอย่างรู้หน้าที่ บรรยากาศอบอุ่นโรยตัวปกคลุมบ้านพักริมเขาอีกครั้ง จางเหว่ยจัดการก่อไฟในเตาฟืนหลังบ้าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วเริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความอยากอาหารจนท้องไส้ปั่นป่วน ทว่าในขณะที่หลินฟางกำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารและรอคอยช่วงเวลาอันแสนสุขนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ไม่ใช่เสียงเคาะประตูรั้วบ้านปกติ แต่เป็นการทุบด้วยความร้อนรนราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย ทันทีที่จางเหว่ยเปิดประตูออกไป บุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบในยามวิกาลก็ก้าวพรวดพราดเข้ามา พร้อมกับกระดาษประกาศด่วนจากทางการที่สั่นเทาอยู่ในมือของเขา! "ผู้กองจาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางการสั่งระดมพลทหารกองหน้ารีบด่วน มีคำสั่งลับส่งตรงมาจากค่ายทหารประจำมณฑล!" ใบชาหอมหมื่นลี้ (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ)