แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เสียงไม้กระดานหน้าบ้านส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ราวกับมันกำลังร้องเตือนภัยถึงผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ หลินฟางชะงักมือที่กำลังนวดแป้งทำซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมในครัว กลิ่นหอมของน้ำมันงาและพริกไทยอ่อนๆ ลอยอบอวลผสมผสานกับไอน้ำร้อนที่เริ่มพวยพุ่งจากเตาฟืน แต่วินาทีนี้บรรยากาศอันแสนสงบสุขของช่วงบ่ายกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังโครมครามราวกับจะพังเข้ามา "หลินฟาง! นังตัวดี! แกคิดจะหดหัวอยู่ในบ้านหลังนี้ไปจนตายเลยหรือไง ออกมาเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงแหลมสูงอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังแผดทะลุรั้วไม้ไผ่เข้ามา ทำให้หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น นางไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าใครคือเจ้าของเสียงนั้น ป้าสะใภ้หลี่—ผู้หญิงหน้าเงินที่คอยแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลเดิมของร่างนี้ ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่กินกับจางเหว่ยที่บ้านริมเขาหลังนี้ ยายแก่คนนั้นก็ส่งสายตาริษยามาตลอด แต่วันนี้ดูท่าทางจะไม่ได้มาแค่สายตาเสียแล้ว จางเหว่ยที่เพิ่งกลับจากการแบกฟืนบนภูเขา วางท่อนไม้ในมือลงเสียงดังตุ้บ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันตา ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่ถูกรบกวนอาณาเขต เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปจัดการ แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "ใจเย็นก่อนครับพี่เหว่ย คนประเภทนี้... ปล่อยให้ผมจัดการเองดีกว่า" หลินฟางส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และพร้อมจะฟาดฟันจนอีกฝ่ายกระอักเลือด หลินฟางเดินน่องๆ ไปเปิดประตูรั้วออกกว้าง ป้าสะใภ้หลี่ในชุดเสื้อผ้าสีหม่นกระชากหน้าบิ้วท์อารมณ์โกรธเต็มที่ สองมือเท้าสะเอว ราวกับเจ้าหนี้ที่ถือโฉนดมาทòiทวงบ้าน "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็ป้าสะใภ้นี่เอง ลมอะไรหอบมาถึงบ้านนอกคอกนาหลังนี้ล่ะครับ หรือว่าที่บ้านไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ ถึงต้องเดินมาขอส่วนบุญไกลถึงเชิงเขา" หลินฟางชิงเปิดฉากทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนถึงกระดูก ป้าสะใภ้หลี่หน้าดำคร่ำเครียด ถลึงตาใส่หลินฟางจนแทบถסתออกจากเบ้า "นังปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้! หลินฟาง แกอย่าลืมนะว่าตระกูลหลี่เลี้ยงแกมาจนโต ที่ดินผืนนี้และบ้านหลังเก่าของปู่แก สมควรจะต้องตกเป็นของพี่ชายแกเพื่อใช้เป็นสินสอดแต่งงาน ไม่ใช่เอามาซุกหัวนอนกับไอ้ทหารไร้ค่าคนนี้!" คำว่า 'ทหารไร้ค่า' ทำให้จางเหว่ยที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนป้าสะใภ้หลี่เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว แต่ความโลภบังตาทำให้หล่อนเชิดหน้าขึ้นสู้ต่อ หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ "บ้านเก่าและที่ดินผืนนี้เป็นมรดกตกทอดจากปู่ของฉัน โฉนดก็ชื่อฉัน ตั้งแต่พ่อแม่ฉันเสียไป พวกท่านเคยเหลียวแลฉันบ้างไหม? ตอนฉันเกือบอดตายในฤดูหนาวปีโน้น พวกท่านยังเคยมาขับไล่ไสส่งฉันออกจากบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ แล้ววันนี้หน้าด้านหน้าทนที่ไหน ถึงกล้ามาทวงสมบัติที่พวกท่านไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามา!" "นัง... นังเนรคุณ!" ป้าสะใภ้หลี่กรีดร้องด้วยความโกรธจัด พยายามจะพุ่งเข้ามาตบหน้าหลินฟาง แต่มีหรือที่คนอย่างหลินฟางจะยืนรอให้โดนกระทำ หลินฟางก้าวถอยหลังหลบเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งสะดุดล้มลงไปนั่งกับพื้นดิน พร้อมกับเปล่งเสียงร้องออกมาสุดเสียง "โอ๊ย! ป้าสะใภ้ ท่านโกรธแค้นอะไรฉันนักหนา ถึงกับจะเข้ามาทำร้ายฉัน รังแกเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ยังไม่พอ ยังจะมาแย่งชิงบ้านหลังสุดท้ายที่ฉันเหลืออยู่หรือนี่!" การแสดงละครตบตาขั้นเทพของหลินฟางเรียกว่าแนบเนียนยิ่งนัก เสียงร้องโอดครวญดังพอที่จะดึงดูดความสนใจของชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาตามทางเดินริมเขาให้หันมามองเป็นตาเดียว ป้าสะใภ้หลี่หน้าซีดเผือด ยืนมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก "ฉัน... ฉันยังไม่ได้แตะต้องแกสักนิดนะ! นังหลินฟาง ตอแหลเก่งนักนะแก!" "ป้าสะใภ้รังแกภรรยาผม... เกินไปหน่อยกระมังครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง จางเหว่ยสาวเท้าก้าวออกมายืนบังร่างของภรรยาไว้มิดชิด สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองป้าสะใภ้หลี่จนหล่อนรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง แรงกดดันจากชายชาติทหารที่ผ่านสนามรบมาจริงทำให้ผู้หญิงปากจัดอย่างป้าสะใภ้หลี่ถึงกับพูดไม่ออก ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มซุบซิบ เสียงวิจารณ์ดังแว่วมาเข้าหูเป็นระยะ ทำให้ป้าสะใภ้หลี่รู้ตัวทันทีว่าวันนี้ตนเองเสียเปรียบและคงเอาสมบัติกลับไปไม่ได้ง่ายๆ หล่อนชี้หน้าหลินฟางด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! แกคิดว่ามีไอ้ทหารนี่คอยปกป้องแล้วจะอยู่อย่างสงบสุขไปได้เร่งั้นเรอะ! เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่!" พูดจาคาดโทษเสร็จ ป้าสะใภ้หลี่ก็สะบัดตัวเดินหนีลับหายไปทางตีนเขาอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้าน หลินฟางลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะ นางหันไปสบตากับจางเหว่ยที่ยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม "แสดงละครเก่งไม่เบานะครับภรรยา" จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้ม นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววเอ็นดูกระจ่างชัด แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งขรึม "เรื่องแค่นี้เองครับ วิชาเอาตัวรอดในโลกนี้น่ะมีตั้งเยอะแยะ" หลินฟางยิ้มหวาน ก่อนจะสูดกลิ่นหอมที่ลอยมาจากในครัว "แย่ล่ะ ซาลาเปาในเตาคงจะสุกได้ที่พอดี..." ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน สายตาของหลินฟางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนยืนแอบอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ริมรั้ว เงาร่างนั้นไม่ใช่ป้าสะใภ้หลี่... แต่เป็นชายแปลกหน้าสวมหมวกฟางปีกกว้าง ที่กำลังจ้องมองตรงมาที่บ้านของพวกเขาด้วยสายตาคมกริบ เต็มไปด้วยความลับและเป้าหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 12 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ใบชาหอมหมื่นลี้