เทศกาลอาหารประจำหมู่บ้าน

"ถ้าพวกท่านยังดึงดันจะใช้แป้งเก่าขึ้นรามาทำหมั่นโถวแจกชาวบ้านในงานเทศกาล เกรงว่าชื่อเสียงของสกุลหลี่ที่สะสมมาหลายสิบปีคงต้องพังพินาศในวันนี้เสียแล้วกระมังครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุนบริเวณลานกลางหมู่บ้าน หลินฟางยืนกอดอก ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา สายตาคมกริบกวาดมองไปยังเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ที่ป้าสะใภ้หลี่กำลังซุกซ่อนไว้ด้านหลัง ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับร้อยคนที่มารวมตัวกันใน "เทศกาลอาหารประจำหมู่บ้าน" ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ป้าสะใภ้หลี่หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางอุตส่าห์แอบนำแป้งราคาถูกที่ขึ้นราเล็กน้อยมาใช้ทำอาหารเพื่อประหยัดต้นทุน หวังจะกอบโกยเงินรางวัลชนะเลิศเข้ากระเป๋าตัวเอง แต่ไม่คาดคิดว่าหลินฟางจะตาไวเดินมาตรวจพบเข้าเสียก่อน "นัง... นังเด็กเหลือขอ! เจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน!" ป้าสะใภ้หลี่แผดเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความ "เหลวไหลหรือไม่ ชาวบ้านย่อมตัดสินได้เองครับ" หลินฟางก้าวเข้าไปใกล้ นางหยิบกระบวยไม้ขึ้นมาตักเศษแป้งก้นเข่งขึ้นชูให้ทุกคนได้เห็นชัดๆ ราขึ้นสีเขียวจางๆ และกลิ่นอับชื้นที่โชยเตะจมูกทำให้ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาทันที "โอ้โห ใช้ของเน่าเสียมาทำอาหารให้คนทั้งหมู่บ้านกิน ช่างไร้จิตสำนึกสิ้นดี!" "นั่นสิ ปกติก็เห็นแก่ตัวอยู่แล้ว ไม่นึกว่าจะทำกันถึงขนาดนี้" เสียงซุบซิบนินทาดังระงม ป้าสะใภ้หลี่ได้แต่ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายต้องจำใจหิ้วเข่งแป้งหนีหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างน่าอนาถ ทิ้งให้สนามประลองฝีมือทำอาหารว่างลงครึ่งหนึ่ง หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ปัดมือแก้เขิน ก่อนจะหันกลับมายังโต๊ะเตรียมวัตถุดิบของตนเอง งานเทศกาลอาหารวันนี้ไม่ได้มีดีแค่เรื่องความวุ่นวาย แต่หัวใจสำคัญคือการแข่งขันปรุงอาหารชิงตำแหน่ง "เลิศรสแห่งหมู่บ้านริมเขา" ซึ่งผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์ในการเหมาจัดเลี้ยงกองทหารในพื้นที่ตลอดทั้งปี นั่นหมายถึงเม็ดเงินก้อนโตและชื่อเสียงที่นางต้องการเพื่อปูทางธุรกิจในอนาคต "ภรรยา เหนื่อยหน่อยนะครับ" ผ้าขนหนูผืนสะอาดถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับขวดน้ำกระบอกทหารที่เปิดฝาให้อย่างรู้ใจ จางเหว่ยยืนอยู่ข้างกาย ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองภรรยาด้วยความรักและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด แม้เขาจะพูดน้อย แต่การกระทำทุกอย่างกลับอบอุ่นจนคนรอบข้างต้องแอบอิจฉา "ไม่เหนื่อยเลยครับท่านสามี แค่เห็นคนพวกนั้นหน้าแตก ข้าก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว" หลินฟางรับน้ำมาดื่ม ยิ้มตาหยีให้สามีหนุ่ม ก่อนจะหันไปมองวัตถุดิบในมิติสวนพฤกษาที่แอบหยิบออกมาเตรียมไว้ วันนี้... นางจะใช้เมนูเด็ดที่ผสานวัตถุดิบจากมิติลับเข้ากับรสชาติดั้งเดิมของยุค 80 ให้ทุกคนได้ตะลึง ก๊อง! เสียงฆ้องตีบอกเวลาเริ่มการแข่งขันดังขึ้น ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เริ่มลงมืออย่างเร่งรีบ เสียงสับหมู เสียงน้ำมันเดือด และกลิ่นเครื่องเทศอบอวลไปทั่วบริเวณ หลินฟางยังคงใจเย็น นางเลือกใช้ "ไก่บ้านตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" เป็นจานหลัก และเสริมด้วย "หมูสามชั้นผัดพริกแห้งสูตรลับ" ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจทันทีที่เนื้อหมูสัมผัสกับกระทะร้อนๆ เคล็ดลับสำคัญของนางไม่ได้อยู่ที่ฝีมือเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ "น้ำหล่อเลี้ยงจากมิติลับ" ที่ทำให้ผักมีความหวานกรอบตามธรรมชาติ และเนื้อสัตว์มีความนุ่มชุ่มฉ่ำแบบที่หาไม่ได้จากตลาดทั่วไปในยุคนี้ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ควันหอมกรุ่นจากเตาของหลินฟางลอยฟุ้งไปทั่ว กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับความหวานละมุนของน้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวจนข้นกำลังดี ทำให้คณะกรรมการทั้งห้าคนถึงกับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาส่งอาหารเข้าประกวด หลินฟางจัดแต่งจานอย่างประณีต ไก่ตุ๋นสีทองอร่ามวางเคียงคู่กับเห็ดหอมดอกโต ราดด้วยน้ำซุปใสแจ๋วที่โรยหน้าด้วยผักชีฝรั่งซอยละเอียด ส่วนหมูสามชั้นผัดพริกแห้งนั้นเงางามน่ารับประทาน สีสันตัดกันอย่างลงตัว เมื่อจานอาหอาหารถูกวางลงตรงหน้าคณะกรรมการ ประธานกรรมการซึ่งเป็นผู้เฒ่าผู้ทรงเกียรติในหมู่บ้านถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อสูดกลิ่นหอมเข้าปอด "นี่มัน... กลิ่นนี่มันคืออะไรกัน" ผู้เฒ่าพึมพำ หยิบตะเกียบขึ้นมาคีชิ้นไก่เข้าปากอย่างไม่ลังเล ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณโต๊ะกรรมการชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของชายชราจะเบิกกว้างขึ้น รสชาติที่ละมุนละไม เนื้อไก่ที่แทบจะละลายในปาก ความหวานกลมกล่อมที่กระจายอยู่ทั่วโพรงปาก ทำให้เขาอุทานออกมาเสียงดัง "อร่อย! อร่อยยิ่งนัก! รสชาตินี้... ข้าไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในชีวิต!" กรรมการคนอื่นๆ ไม่รอช้า ต่างพากันรุมคีอาหารทั้งสองจานจนแทบจะแย่งกัน เสียงชื่นชมดังระเซנקรเซ็งรอบทิศทาง ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายตาม ผลการตัดสินออกมาอย่างเป็นเอกฉันท์ ไม่มีความพลิกโผ "ผู้ชนะเลิศการประกวดอาหารประจำปีนี้ ได้แก่... สหายหลินฟางครับ!" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ป้าสะใภ้หลี่ที่แอบยืนดูอยู่มุมมืดกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บแค้น จางเหว่ยเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาแน่น ใบหน้าคมคายแย้มยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เขากระซิบข้างหูเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ "ภรรยาของผม เก่งที่สุดในโลกเลยครับ" หลินฟางยิ้มรับความสำเร็จ กวาดสายตามองถ้วยรางวัลและใบประกาศเกียรติคุณในมือ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองความยินดี ทหารสื่อสารนายหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาจางเหว่ย กระซิบรายงานบางอย่างด้วยสีหน้าร้อนรน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของสามีหนุ่มหายวับไปกับตา แว่นตาของความสุขถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดทันที "เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?" หลินฟางถามเสียงเบา สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์แปลกๆ จางเหว่ยหันมามองนาง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกังวลระคนลังเล ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันนที "กองกำลังลาดตระเวนชายแดนแจ้งมาว่า... คนกลุ่มนั้น กำลังมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านของเราแล้วครับ" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติต่างๆ ของชีวิตด้วยกันเสมอนะครับ