ความริษยาที่เปลี่ยนเป็นอาวุธ

"ของดีมีเจ้าของ... แต่บางคนก็ชอบทำตัวเป็นโจรไร้ยางอายโดยไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโรงเรือนเพาะชำหลังบ้าน ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยยืนกอดอกพิงเสาไม้ไผ่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ามองตรงไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังซุกซุกลนลานอยู่แปลงผักคะน้าป่าสายพันธุ์พิเศษ ป้าสะใภ้หลี่สะดุ้งสุดตัว มือเหี่ยวย่นที่กำลังกำต้นกล้าสีเขียวสดดึงขึ้นมาจากดินหลุดร่วงลงพื้น นางหน้าซีดเผือดก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วแค่น้ำเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความผิด "พูดจาเหลวไหลอะไรของแก ตาเหว่ย! ใครเป็นโจรกัน ฉัน... ฉันแค่ผ่านมาเห็นว่าหญ้ารก เลยจะมาช่วยถอนให้ต่างหาก หลานสะใภ้ฉันเป็นคนขยัน แต่ลำพังตัวคนเดียวจะไปดูแลแปลงผักกว้างขนาดนี้ไหวได้ยังไงเล่า" หลินฟางก้าวออกมาจากมุมมدرسด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบนลำคอเบาๆ กลิ่นอายความสดชื่นของสมุนไพรจากมิติพฤกษาติดจางๆ อยู่ที่ปลายนิ้ว ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันอย่างชัดเจน "ช่วยถอนหญ้าหรือครับป้าสะใภ้? แต่ทำไมมือถึงไปกำอยู่ที่โคนต้นคะน้าป่าพันธุ์หายาก ที่ฉันเพิ่งประกาศกร้าวในตลาดเมื่อวานซืนว่าราคากิโลกรัมละสามเหรียญล่ะครับ" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "อีกอย่าง แปลงนี้ฉันโรยปูนขาวกันแมลงรอบวง ถ้าป้าเข้ามา 'ช่วย' จริงๆ ทำไมถึงไม่เดินเข้าทางประตูหลัก ทำไมต้องมุดรั้วหลังบ้านเข้ามาตอนพลบค่ำด้วยเล่าครับ" คำถามย้อนศรนั้นทำให้ป้าสะใภ้หลี่ไปไม่เป็น นางอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ความริษยาที่สุมอกมาหลายวันตั้งแต่เห็นหลานสะใภ้ตัวแสบหอบเงินกองโตกลับบ้าน ทำให้ป้าสะใภ้หลี่นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายจนต้องแอบย่องมาขโมยพันธุ์พืชเพื่อเอาไปปลูกแข่งบ้าง "นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายนักนะ แกมีสมบัติวิเศษอะไรซ่อนไว้ ถึงได้ปลูกผักงามวันงามคืนแบบนี้ห๊ะ! ของแค่นี้ทำเป็นหวงแหน ตระกูลหลี่ของเราก็มีศักดิ์ศรีนะ แกเอาพันธุ์ผักพวกนี้มาแบ่งให้ฉันซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะไปประกาศประจานว่าแกใช้เล่ห์กลมนต์ดำค้าขายกับพวกนอกรีต!" ป้าสะใภ้หลี่เปลี่ยนแผนใช้วิธีโวยวายและข่มขู่ตามสันดานเดิม จางเหว่ยขยับตัว ก้าวเท้าเพียงสองก้าวก็มายืนบังร่างของภรรยาไว้มิดชิด แรงกดดันจากอดีตนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที เขากวาดสายตามองหญิงแก่ผู้เห็นแก่ตัวด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก "ถ้าอยากได้นัก ก็เชิญไปฟ้องทางการเลยครับ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าโทษฐานบุกรุกยามวิกาลและพยายามลักทรัพย์สินส่วนบุคคลในยุคนี้ เขาจะตัดสินให้ไปใช้แรงงานที่ไหนดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนป้าสะใภ้หลี่เข่าอ่อนยวบ นางรู้ดีว่าสามีของหลินฟางคนนี้พูดจริงทำจริง และไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้น "แก... แกสองคนผัวเมียรังแกคนแก่!" นางกรีדร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะสะบัดก้นวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างทุลักทุเล ทิ้งเสียงสบถด่าทอไล่หลังไว้เป็นระยะ หลินฟางมองตามเงาร่างนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีที่ตอนนี้หันกลับมาสำรวจร่างกายเธอด้วยความเป็นห่วง "เจ็บตรงไหนไหมครับ?" จางเหว่ยถามเสียงนุ่ม มือหนายื่นไปปัดเศษดินที่เปื้อนแขนเรียวของเธออย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอนั้นสวนทางกับความดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อยครับพี่เหว่ย แค่คนโลภคนหนึ่ง... แต่ดูท่าทางคราวนี้ป้าสะใภ้คงไม่หยุดแค่นี้แน่ครับ" หลินฟางเอ่ยขึ้นอย่างใช้ความคิด "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ คุณแค่นظرดูแลแปลงผักและทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมกินก็พอ" จางเหว่ยกล่าวพร้อมกับโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม พาเดินกลับเข้าสู่ตัวบ้านที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่น ภายในห้องครัว แสงไฟตะเกียงนวลตาขับให้บรรยากาศดูสงบสุข หลินฟางจัดการหยิบวัตถุดิบสดใหม่จากมิติพฤกษาออกมาเตรียมทำมื้อค่ำเพื่อปลอบขวัญตนเองและสามี กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายเมื่อเธอนำหมูสามชั้นตุ๋นกับหน่อไม้ฝรั่งในน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนๆ ตามด้วยเมนู "ไก่ผัดพริกแห้งเสฉวน" ที่ส่งกลิ่นหอมฉุนชวนน้ำลายสอ รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมช่วยขับไล่ความหนบหนาวของค่ำคืนนี้ไปจนหมดสิ้น ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเงียบสงบ ท่ามกลางเสียงลมหนาวที่พัดผ่านยอดไม้ริมเขา ความเหนื่อยล้าจากเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ถูกชะล้างด้วยรสชาติอาหารอันยอดเยี่ยมและความใส่ใจที่อบ ทว่า... ในขณะที่ตะเกียบในมือของหลินฟางกำลังจะคีบชิ้นเนื้อนุ่มเข้าปาก เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีคนจงใจมาทำลายความสงบสุขยามดึก "ปัง! ปัง! ปัง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนโกลาหลของเพื่อนบ้านดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับแสงไฟคบเพลิงสว่างจ้าที่ส่องสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามา จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น วางตะเกียบในมือลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววระแวดระวัง หลินฟางชะงักมือเล็กน้อย กลิ่นอายความผิดปกติบางอย่างลอยมาแตะจมูก ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆ เคียงข้างสามี เมื่อประตูไม้ถูกผลักเปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอต้องสะดุดกะทันหัน... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติทั้งความหวาน ความเผ็ดร้อน และความอบอุ่นของชีวิตด้วยกันเสมอนะครับ "ใบชาหอมหมื่นลี้"