จับขโมยคามือ

เสียงกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้คมกริบดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของคืนเดือนแรม เงาร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยแนบชิดไปกับพุ่มชาหอมหมื่นลี้หลังบ้าน สายตาคมกราบดั่งเหยี่ยวจ้องมองไปยังรั้วไม้ไผ่ที่ถูกงัดจนเผยอขึ้น กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกผสมผสานกับกลิ่นชาอ่อนๆ ลอยอบอวล แต่ประสาทสัมผัสของอดีตทหารหาญกลับจับกลิ่นอายแปลกปลอม—กลิ่นน้ำมันหมูผสมเหงื่อไคลที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไร ป้าสะใภ้หลี่ไม่มีทางยอมรามือจริงๆ สินะครับ... หลังจากแผนการฮุบแปลงผักในตลาดมืดพังไม่เป็นท่าเมื่อวันก่อน นางคงส่ง "ตัวตายตัวแทน" มาขโมยเมล็ดพันธุ์วิเศษในสวนหลังบ้านของหลินฟางแทน เงาดำสายหนึ่งย่องเบาเหมือนแมวขโมย ลอดผ่านช่องรั้วเข้ามาอย่างระมัดระวัง เท้าสวมรองเท้าผ้าดิบเหยียบย่ำลงบนแปลงสมุนไพรหายากที่หลินฟางเพิ่งใช้หยดน้ำจากมิติลับรดเมื่อวานซืน เสียงสูดปากด้วยความโลภดังลอดออกมาเบาๆ เมื่อมือหยาบกร้านเอื้อมไปคว้ากระสอบผ้าใบสำหรับใส่ของที่วางไว้ข้างแปลง "มือไวนักนะ... แต่เสียดายที่ตายผิดที่ไปหน่อย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังขึ้นจากความมืด จางเหว่ยไม่ได้ขยับตัวไปไหนไกล เขาก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่เพียงก้าวเดียว ร่างกายกำยำบดบังทางหนีทีไล่ทั้งหมดไว้จนสิ้นเชิง แสงจันทร์สลัวสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบจนผู้บุกรุกถึงกับสะดุ้งสุดตัว "วะ... ว้าย! ผีหลอก!" เสียงแหลมสูงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะทรุดฮวบนั่งลงกับพื้นดินเมื่อจำได้ว่าเงานั้นคือใคร จางเหว่ยสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นดินแน่นหนบทึบ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น เมื่อเงาแสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าชัดเจน... มันไม่ใช่ป้าสะใภ้หลี่ แต่มันคือ "อาเจียน" ลูกชายคนเล็กของบ้านนั้น ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้านและชอบลักเล็กขโมยน้อย "อ้าว อาเจียนเองหรอกหรือ" จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความน่ากลัวไว้เต็มเปี่ยม "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ไม่นอนอยู่บ้านดีๆ มาเดินชมสวนบ้านผู้อื่นยามวิกาล หรือว่าวิญญาณสุนัขเข้าสิงจนต้องมาคุ้ยเขี่ยหาของกินแถวนี้กันแน่ครับ" อาเจียนหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก มือที่กำกระสอบผ้าใบซ่อนไว้ข้างหลังสั่นเทาจนเมล็ดพันธุ์ข้างในส่งเสียงกรุ้งกริ๊ง "ข... ข้า... ข้าแค่เดินหลงทางผ่านมาต่างหากเล่า! พี่เหว่ย ท่านอย่ามากล่าวหาคนอื่นลอยๆ นะ!" "หลงทาง?" จางเหว่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตากวาดมองไปยังรอยงัดที่รั้วและกระสอบในมือของอีกฝ่าย "บ้านเจ้าอยู่ห่างไปสามร้อยเมตร เดินหลงมาจนปีนรั้วเข้ามาในแปลงผักส่วนตัวแถมยังคว้ากระสอบเตรียมเก็บของกลับบ้าน... เส้นทางกลับบ้านของบ้านสกุลหลี่นี่พิกลนัก แปลกประหลาดจนทหารผ่านศึกอย่างข้ายังต้องทึ่งเลยทีเดียว" บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นเรื่อยๆ จนอาเจียนแทบหายใจไม่ออก ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกต่ออดีตทหารผู้ผ่านสนามรบทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าต่างห้องนอนชั้นสอง แสงตะเกียงสีส้มอ่อนสาดส่องลอดผ้าม่าน หลินฟางในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มกำลังยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าเกรงขาม นางไม่ได้ตกใจเลยสักนิดกับการมาเยือนยามวิกาลนี้ เพราะในมิติลับของนาง "ระบบแจ้งเตือนผู้บุกรุก" ส่งเสียงร้องเตือนตั้งแต่ร่างนั้นก้าวเท้าข้ามเขตแดนบ้านแล้ว หลินฟางหยิบเมล็ดชาหอมหมื่นลี้คั่วเกลือเม็ดหนึ่งขึ้นมาเคี้ยวเล่นอย่างอารมณ์ดี เสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังคลอไปกับเสียงลมหายใจ นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "อยากได้เมล็ดพันธุ์วิเศษไปเพาะขายแข่งกับฉันอย่างนั้นหรือ... ฝันไปเถอะว่าชาตินี้พวกแกจะได้เหยียบย่ำผลหยาดเหงื่อของฉันอีก" นางวางถ้วยชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินลงบันไดช้าๆ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกแต่กลับทรงพลังในความรู้สึก ที่สวนหลังบ้าน จางเหว่ยกำลังกดดันอาเจียนจนอีกฝ่ายแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ "จะพูดความจริงดีๆ หรืออยากให้ข้าหักขาอีกข้างของเจ้าส่งให้ทางการสอบสวนฐานบุกรุกยามวิกาลดีล่ะ อาเจียน... ข้าได้ยินว่าช่วงนี้ทางการกำลังกวาดลอยพวกโจรขโมยผลผลิตทางการเกษตรอยู่พอดี โทษฐานนี้น่าจะติดคุกสักสิบปีอิ่มหนำสำราญทีเดียวนะครับ" "อย่า! อย่าส่งข้าให้ทางการเลยพี่เหว่ย! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ได้อยากมาเองนะ ป้า... แม่ของข้าต่างหากที่บังคับให้ข้ามาเอาเมล็ดพันธุ์ชาที่พี่สะใภ้หลินปลูก! นางบอกว่าถ้าเอามาไม่ได้ ไม่ต้องกลับเข้าบ้าน!" อาเจียนปล่อยโฮออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี ซบหน้าลงกับพื้นดินร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัว จางเหว่ยแค่นเสียงหึในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน "บ้านสกุลหลี่นี่สั่งสอนลูกหลานได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ขโมยของคนอื่นหน้าตาเฉย แถมยังโยนความผิดให้คนในครอบครัวได้หน้าตาเฉยอีก" "ดึกดื่นโกลาหลอะไรกันหรือครับ สามี" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด หลินฟางก้าวเดินออกจากเงาประตูหลังบ้าน รัศมีเยือกเย็นและมั่นใจในตัวเองแผ่ออกมาจากตัวนางจนอาเจียนถึงกับหดหัวคุดคู้ด้วยความละอายและหวาดกลัว นางเดินเข้าไปยืนเคียงข้างจางเหว่ย มือเรียวยาวเอื้อมไปจับแขนเสื้อของสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขารู้ว่านางจัดการต่อเองได้ จางเหว่ยผ่อนคลายกล้ามเนื้อใบหน้าลงทันทีเมื่อภรรยาเข้ามาใกล้ สายตาที่มองหลินฟางอ่อนแสงลงและเต็มไปด้วยความคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด "ตื่นมาทำไมดึกดื่นลมมันเย็น เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ครับ ให้ผมจัดการขยะพวกนี้เองดีกว่า" "ขยะชิ้นนี้ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้หรอกค่ะ" หลินฟางยิ้มหวานหยด แววตากลับคมกริบดั่งมีดโกนอาบน้ำผึ้ง นางก้มตัวลงมองอาเจียนที่ตัวสั่นงกๆ "อาเจียน อาเจียน... เจ้าคิดว่าสวนหลังบ้านฉันเป็นตลาดสดหรือไง ถึงอยากหยิบฉวยอะไรก็ทำตามใจชอบได้ การบุกรุกยามวิกาลและพยายามลักทรัพย์ มีโทษทางกฎหมายชัดเจนนะ... แต่ว่า..." นางเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก จนจางเหว่ยที่มองอยู่ยังอดอมยิ้มตามไม่ได้ "ถ้าไม่อยากให้ฉันส่งตัวเจ้าให้ทางการไปนอนในคุกมืดๆ วันนี้... เจ้าต้องช่วยฉันทำความสะอาดเล้าหมูและพรวนดินแปลงชาทั้งหมดสามไร่ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม โดยไม่มีค่าจ้าง... สนใจข้อเสนอของฉันไหมล่ะ?" อาเจียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากค้างราวกับปลาขาดน้ำ เพราะงานที่หลินฟางมอบให้นั้นหนักหนาสสาหัสยิ่งกว่าโดนจับเข้าคุกเสียอีก! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะหาข้อยุติ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของป้าสะใภ้หลี่ที่ตะโกนแผดลั่นเข้ามาในความมืด "ไอ้พวกหน้าเลือด หลินฟาง! จางเหว่ย! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! พวกแกกล้าดียังไงมาจับตัวลูกชายฉัน! คืนนี้ถ้าพวกแกไม่ปล่อยตัวอาเจียน ฉันจะเผาบ้านพวกแกให้เป็นจุลแน่!" หลินฟางหันไปสบตากับจางเหว่ย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนใบหน้าของนางทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันอบอุ่นและรสชาติชีวิตที่เข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ — "ใบชาหอมหมื่นลี้"