การเจรจาธุรกิจครั้งแรก

"กระดาษแผ่นนี้... พิมพ์ข้อความถูกต้องตามที่ตกลงกันไว้ทุกประการใช่ไหมครับ เถ้าแก่เฉิน?" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นของจางเหว่ยดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบภายในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารรุ่งอรุณ ภัตตาคารชื่อดังประจำตัวเมือง แม้ชายหนุ่มจะสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่าย แต่แผ่นหลังที่ตั้งตรงราวดั่งสนผูกพันและแววตาคมกริบที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน กลับทำให้ผู้จัดการร้านวัยกลางคนถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน หลินฟางส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก นางไม่ได้ปริปากเร่งเร้าปล่อยให้สามีผู้เงียบขรึมเป็นผู้เปิดเกมเจรจา บนโต๊ะไม้เนื้อดีตรงหน้ามีเข่งไม้ไผ่สานขนาดกลางวางอยู่สามใบ เมื่อฝาเข่งถูกเปิดออก ไอความสดชื่นราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นยามน้ำค้างยังไม่ทันแห้งก็ลอยฟุ้งกระจาย ผักกาดขาวปลีห่อแน่นเนื้อแน่นกรอบสีเขียวอ่อน มะเขือเทศลูกโตผิวตึงมันวาว และแตงกวาญี่ปุ่นผิวสีเขียวเข้มที่มีหนามแหลมเล็กๆ บ่งบอกถึงความสดใหม่ไร้สารเคมี ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลผลิตจากสวนพฤกษาในมิติลับของนาง ที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันก่อนจะนำมาส่งมอบในวันนี้ เถ้าแก่เฉินก้มลงสูดกลิ่นอายความสดชื่นของผักเหล่านั้น ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายวาบด้วยความทึ่ง อาชีพพ่อครัวและผู้บริหารภัตตาคารใหญ่มานานนับสิบปี ทำให้เขารู้ทันทีว่าผักเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดาตามตลาดสดทั่วไป ความหอมหวานตามธรรมชาติที่โชยเตะจมูก แค่มองด้วยตาก็รู้ว่าหากนำไปทำอาหาร เมนูผัดผักหรือซุปในวันนี้ย่อมมีรสชาติที่ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน "ไม่ผิดเพี้ยนเลยครับ คุณจาง... สัญญาซื้อขายระยะยาวห้าปีนี้ ผมลงนามและประทับตราให้เรียบร้อยแล้ว" เถ้าแก่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม พลางเลื่อนกระดาษสัญญาแผ่นสำคัญกลับไปตรงหน้าของคู่สามีภรรยา "เพียงแต่... ผมยังมีข้อกังวลใจอยู่นิดหน่อยเกี่ยวกับปริมาณการส่งมอบในแต่ละสัปดาห์ หากทางภัตตาคารของเรามีแขกบ้านแขกเมืองเข้ามาจัดเลี้ยงกะทันหัน เกรงว่าผลผลิตล็อตนี้อาจจะไม่เพียงพอ..." หลินฟางยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้รสชาติชาหอมกรุ่นเคล้าคลอในลำคอครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเถ้าแก่เฉินด้วยรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ "เรื่องปริมาณ เถ้าแก่เฉินวางใจได้เลยครับ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง "ที่ดินแปลงริมเขาของพวกเราได้รับการปรับปรุงระบบชลประทานและดินอย่างดีเยี่ยม ผลผลิตล็อตแรกที่ท่านเห็นอยู่นี้ เป็นเพียงแค่สามส่วนจากศักยภาพทั้งหมดที่เราสามารถผลิตได้ในตอนนี้ หากทางภัตตาคารต้องการเพิ่มโควตาขึ้นอีกร้อยละห้าสิบในเดือนหน้า พวกเราก็สามารถจัดส่งให้ได้ทันที ไม่มีขาดตกบกพร่องอย่างแน่นอนครับ" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจนี้ไม่ได้มาจากความอวดดี แต่มาจากข้อมูลเชิงประจักษ์ที่จางเหว่ยเป็นคนคอยตรวจสอบและดูแลการขนส่งด้วยตัวเองทุกขั้นตอน ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำของภรรยาอย่างหนักแน่น เป็นการยืนยันว่าทุกคำที่หลินฟางกล่าวคือความจริงอันปราศจากข้อกังขา เถ้าแก่เฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความโล่งอก ดวงตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ "เยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก! ผมไม่เคยผิดหวังเลยจริงๆ ที่ตัดสินใจร่วมมือกับพวกคุณ ตั้งแต่เปิดภัตตาคารมา ผมเพิ่งเคยเห็นผักที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตขนาดนี้เป็นครั้งแรก" การเจรจาธุรกิจครั้งแรกดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด สัญญาฉบับสำคัญถูกเก็บใส่กระเป๋าเอกสารอย่างดี พร้อมกับเงินมัดจำก้อนโตที่ถูกส่งมอบมาล่วงหน้า รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินฟาง นางรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างรากฐานชีวิตที่มั่นคง หลุดพ้นจากการกดขี่ของคนในตระกูลเดิม และเป็นก้าวสำคัญที่จะทำให้ป้าสะใภ้หลี่ต้องอกแตกตายด้วยความอิจฉาเมื่อรู้ข่าว ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินออกจากประตูหลังของภัตตาคารเพื่อเตรียมตัวกลับหมู่บ้าน สายตาอันแหลมคมของจางเหว่ยก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคน ที่กำลังหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ตรงมุมตึกฝั่งตรงข้ามถนน ร่างนั้นสวมผ้าคลุมหัวสีหม่นจนแทบกลืนไปกับบรรยากาศ แต่ท่วงท่าการเดินและการชะเง้อมองมายังภัตตาคารด้วยความริษยาและระแวงแค้น ทำให้จางเหว่ยจดจำได้ทันทีว่าเป็นใคร—ป้าสะใภ้หลี่ผู้ไม่เคยลดละความพยายามที่จะตามราวีชีวิตของพวกเขานั่นเอง หลินฟางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของสามี นางหันไปมองตามสายตาของชายหนุ่ม ก่อนจะแสร้งยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นางไม่คาดคิดเลยว่านางมารร้ายผู้นี้จะตามมาถึงในตัวเมืองได้ แต่อีกใจหนึ่ง นางก็อยากรู้เหมือนกันว่า อีกฝ่ายแอบตามมาเพื่อสืบเรื่องอะไร และจะกล้าทำอะไรบุ่มbùamต่อหน้าเจ้าหน้าที่รัฐในย่านการค้าแห่งนี้หรือไม่ จางเหว่ยขยับกายเข้ามายืนบังภรรยาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของหลินฟางไว้แน่น อุณหภูมิอุ่นๆ จากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านความมั่นคงและปลอดภัยมาให้นางทันที สายตาคมดุราวกับพญาอินทรีย์จ้องเขม็งไปยังเงาร่างนั้น ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอให้เหยื่อก้าวล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขต ทันใดนั้นเอง ป้าสะใภ้หลี่ก็ตัดสินใจก้าวพรวดพราดข้ามถนนตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภโมจันท, พร้อมกับตะโกนเสียงแหลมสูงจนผู้คนแถวนั้นต้องหันมามอง "หลินฟาง! นังตัวดี! แกแอบเอาเงินทองไปทำอะไรลับหลังตระกูล ถึงได้กล้ามาเหยียบภัตตาคารหรูแบบนี้ คายความลับเรื่องวิธีปลูกผักของแกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะอย่างเยือกเย็น นางเตรียมตัวตั้งรับแม่เฒ่าจอมเจ้าเล่ห์ผู้นี้ไว้เรียบร้อยแล้ว และการปะทะกันครั้งนี้ นางจะไม่ยอมให้ฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบแม้แต่ปลายเล็บเดียวอย่างแน่นอนครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความตั้งใจของตัวละครทุกตัวนะครับ—ใบชาหอมหมื่นลี้