ปะทะคารมคนขี้อิจฉา

"ถ้าว่างงานจนไม่มีอะไรทำ มารับจ้างถางหญ้าหลังบ้านฉันดีไหมล่ะ วันละสองเหมา ข้าวหนึ่งมื้อ รับรองว่าคุ้มกว่ายืนนินทาชาวบ้านจนน้ำลายเหนียวคอแน่" เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังอยู่หลังรั้วไม้ไผ่เงียบกริบลงทันทีราวกับมีใครกดปุ่มปิดสวิตช์ หลินฟางวางตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุผักกาดขาวอวบอ้วนลงบนโต๊ะไม้หน้าบ้านอย่างไม่เบามือนัก ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองกลุ่มสตรีวัยกลางคนสามคนที่ตั้งวงซุบซิบนินทาอยู่ใต้ต้นงิ้วริมทางอย่างไม่คิดจะไว้หน้า ป้าสะใภ้หลี่ที่เป็นหัวโจกถึงกับหน้าเจื่อน สีหน้าเปลี่ยนจากความอยากรู้อยากเห็นเป็นความกระอักกระอ่วนทันทีที่ถูกเจ้าของบ้านจับได้คาหนังคาเขา "พูดจาประสาอะไรกันยายเด็กคนนี้! ฉันแค่ผ่านมาคุยกันประสาเพื่อนบ้าน หล่อนมีสิทธิ์อะไรมาหาว่าพวกฉันนินทา!" ป้าสะใภ้หลี่เชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความผิดด้วยการใช้เสียงดังเข้าข่ม "เพื่อนบ้านที่ดีเขาไม่มาตั้งวงวิจารณ์ว่าสามีพิการใกล้ตาย หรือรอวันหย่าร้างกันกลางหมู่บ้านหรอกครับ... เอ้อ ขอโทษที ผมหมายถึงป้ากับพวกนี้นี่นา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง จางเหว่ยเดินถือด้ามจอบยาวก้าวออกมาจากแปลงผัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกั๊กสีเขียวเข้มและกางเกงขายาวเลอะดินแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องพยายาม สายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์จ้องเหยื่อกวาดมองกลุ่มป้าสะใภ้จนพวกนางต้องถอยกรูดโดยอัตโนมัติ หลินฟางเหลือบมองสามีหนุ่มที่เดินมาเคียงข้างอย่างนึกขัน ในสายตาคนนอก จางเหว่ยอาจเป็นแค่อดีตทหารที่บาดเจ็บจนต้องกลับมาทำไร่ไถนา แต่สำหรับนางแล้ว ชายผู้นี้คือเกราะกำบังที่อบอุ่นและรู้ใจที่สุดในยุคสมัยที่ยากลำบากนี้ "ใช่แล้วล่ะครับ ป้าสะใภ้" หลินฟางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ถ้าว่างนัก มาช่วยฉันคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักดีกว่า ดีกว่าเอาเวลาไปกุเรื่องว่าสามีฉันซื้อของแพงให้ฉันจนหมดเนื้อหมดตัว... อ้อ จริงสิ เงินที่ซื้อแป้งสาลีเมื่อวาน ก็คือเงินที่ได้จากการขายผักปลอดสารในตลาดมืดนั่นแหละครับ ไม่ได้เบียดเบียนเงินบำนาญของใครหรอกนะ" คำพูดที่ตอกกลับอย่างนิ่มนวลแต่เจ็บแสบทำให้ป้าสะใภ้หลี่ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด นางกำหมัดแน่นจนข้อต่อปูดโปน อยากจะด่าทอโต้กลับแต่ก็ยำเกรงสายตาของจางเหว่ยที่ยืนค้ำหัวอยู่ สุดท้ายทำได้เพียงสะบัดหน้าพรืดแล้วพากันเดินหนีหายไปทีละคนท่าเสียงบ่นงึมงำ หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ปัดเศษดินตามชายเสื้อออก นางหันไปมองจางเหว่ยที่ยังคงจ้องมองตามหลังกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความระแวดระวัง "ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ คนพวกนั้นยิ่งสนใจ ยิ่งได้ใจ" หลินฟางเอ่ยพลางส่งยิ้มบางๆ ให้สามี จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยด มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปปัดเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของนางออกอย่างเบามือ "ฉันไม่ชอบให้ใครมาพูดจาดูถูกเธอ... เธอเหนื่อยเพื่อครอบครัวมามากพอแล้ว" "ฉันไม่เหนื่อยเลยครับ ได้เห็นแปลงผักในมิติโตวันโตคืน แถมวันนี้เรายังมีแผนจะทำเมนูเด็ดอีก... คุณต่างหากที่เหนื่อย ตากแดดไถดินมาทั้งวันแล้ว" หลินฟางเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนับมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของอดีตนายทหารหนุ่มเต้นระส่ำทุกครั้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกโอบกอดด้วยความอบอุ่นของลมหนาวปลายฤดู กลิ่นอายดินชื้นผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของใบชาป่าที่ลอยมาตามลมทำให้จิตใจที่ขุ่นมัวจากคำนินทาก่อนหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น "วันนี้เราจะทำอะไรกินกันดี?" จางเหว่ยถามเสียงนุ่ม สายตาจับจ้องใบหน้าเนียนใสของภรรยาไม่วางตา "เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับเห็ดหอมจากมิติลับครับ... รับรองว่าเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ หอมกรุ่น คลายความเหนื่อยล้าได้ดีทีเดียว" หลินฟางยิ้มตาหยี นึกถึงรสชาติกลมกล่อมที่กำลังจะเกิดขึ้นในกระทะเหล็กใบใหญ่ ว่าแล้วสองสามีภรรยาก็ช่วยกันขนผักและเตรียมวัตถุดิบเข้าครัว หลินฟางจัดการจุดเตาไฟ ฟืนไม้แห้งส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ไอความร้อนช่วยขับไล่ความหนาวเย็นยามเย็นให้หมดไป กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับขิงและต้นหอมเริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ลามออกไปถึงรั้วบ้านและตามทางเดินหมู่บ้าน ในขณะที่หลินฟางกำลังบรรจงตักหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำเงางามใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างพิถีพิถัน เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นกะทันหัน ก๊อกๆๆ! จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวออกไปเปิดประตู ทว่าเมื่อบานประตูไม้เปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับชะงักงัน ร่างเงาสูงโปร่งของบุรุษในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมชั้นดีที่ควรจะอยู่แต่ในเมืองหลวง กลับยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าประตูบ้านพักหลังน้อยริมภูเขา พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ในมือ และประโยคทักทายที่ทำให้หลินฟางที่ถือชามหมูตุ๋นอยู่ถึงกับมือไม้อ่อน "ไม่นึกเลยว่า น้องสาวคนเล็กของตระกูลหลิน จะหลบมาใช้ชีวิตสงบสุขอยู่ที่นี่... พี่ชายคนนี้ตามหาเธอเสียทั่วเลยนะ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 5 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ใบชาหอมหมื่นลี้