จางเหว่ยประกาศตัว

"ของพวกนี้... ป้าบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเป็นของบ้านหลี่!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลี่แผดลั่นจนฝูงนกกระจอกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่หน้าลานบ้านสะดุ้งบินหนี ป้าสะใภ้เท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโลภจนเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาคู่เล็กหยีมองตะกร้าไม้ไผ่สานอัดแน่นด้วยเห็ดหอมปูผัดแห้งและแป้งหมี่ขาวเนื้อเนียนนุ่ม ซึ่งหลินฟางเพิ่งลำเลียงลงมาจากเกวียนรับจ้าง หลินฟางไม่แม้แต่จะชายตามองคู่กรณี นางวางตะกร้าใบล่าสุดลงบนม้านั่งไม้ด้วยท่าทีสงبเยือกเย็น สองมือปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มบางเบาแต่วิมดเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ป้าสะใภ้ครับ พูดจาต้องระวังปากไว้บ้าง ที่ดินผืนนี้เป็นของตระกูลหลินก็จริง แต่พ่อแม่ฉันแบ่งมรดกให้ชัดเจนก่อนท่านจะจากไปแล้ว หรือว่า... สมองของป้าเริ่มเสื่อมถอยจนจำไม่ได้เสียแล้วว่าสัญญาแบ่งแยกทรัพย์สินลงลายมือชื่อโดยผู้ใหญ่บ้านและพยานครົບถ้วน?" คำพูดที่นิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูทำให้ป้าสะใภ้หลี่หน้าดำคร่ำเครียด นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าตะกร้าสินค้าเพื่อยึดครองเป็นของตนเอง "นังเด็กอกตัญญู! แกมันก็แค่ตัวกินข้าวสุก..." หมับ! มือหยาบกร้านแต่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กคู่หนึ่งเอื้อมมาคว้าข้อมือของป้าสะใภ้หลี่ไว้กลางอากาศ แรงบีบนั้นไม่มากไม่น้อย ทว่าเด็ดขาดพอจะทำให้หญิงแก่ชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาบังร่างของหลินฟางไว้มิดชิด ไอสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากตัวของจางเหว่ยโดยไม่ต้องเอ่ยคำขู่ ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารกวาดมองป้าสะใภ้หลี่ด้วยแววตานิ่งเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "ของชิ้นนี้... หลินฟางเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำกังวานเอื้อnเอ่ยทีละคำ ชัดเจนและทรงพลัง "ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง... ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอย่างไร้สาเหตุ เชิญกลับไปเสีย" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณหน้าบ้านทันที ชาวบ้านที่แอบมุงดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จางเหว่ยผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบขรึมและฝีมือการต่อสู้สมัยประจำการ การที่เขาออกตัวปกป้องหลินฟางอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ย่อมแปลว่าสถานะของทั้งคู่ในสายตาของเขาไม่ใช่แค่เพื่อนบ้านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ป้าสะใภ้หลี่หน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ยามเมื่อปะทะกับสายตาคุกคามคู่นั้น ความกลัวก็แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจจนต้องถอยหลังกรูดสามก้าว "พวก... พวกแกสองคนร่วมมือกันรังแกคนแก่!" นางกรีดร้องโหยหวนเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเข้ามาสอดมือยุ่งเกี่ยวแม้แต่คนเดียว ยุคสมัยนี้ใครๆ ก็รักตัวกลัวตาย ยิ่งเป็นเรื่องของจางเหว่ยและตระกูลหลี่ ยิ่งไม่มีใครอยากเอาพาย rủi มาใส่ราวน้ำ "เชิญกลับครับ" จางเหว่ยเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงใจ ป้าสะใภ้หลี่ถลึงตาใส่หลินฟางด้วยความแค้นเคืองสุดซึ้ง ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีลับหายไปทางท้ายหมู่บ้าน พลางบ่นพึมพำด้วยถ้อยคำหยาบคายตลอดทาง เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบตัวก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง หลินฟางถอนหายใจยาวเหยียด นางหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดและอบอุ่นลอยแตะจมูก เจือด้วยกลิ่นอายจางๆ ของป่าเขาและยาสูบคุณภาพดี "ขอบคุณครับ... ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงต้องเสียเวลาเถียงกับแกอีกนาน" หลินฟางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจริงใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ จางเหว่ยหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงทันที เขากวาดสายตามองสำรวจรอบกายภรรยาในนามอย่างห่วงใย ก่อนจะก้มลงช่วยยกตะกร้าเห็ดหอมและแป้งหมี่เข้าไปในครัวด้วยความคล่องแคล่วราวกับทำเป็นประจำ "เรื่องแค่นี้..." จางเหว่ยเอ่ยสั้นๆ ขณะวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้ "คุณไม่ต้องเหนื่อยจัดการคนพวกนั้นด้วยตัวเองหำ ให้ผมทำแทนดีกว่า" คำพูดเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความจริงจังทำให้หัวใจดวงน้อยของหลินฟางกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ นางแอบเหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจัดระเบียบข้าวของอย่างเป็นระเบียบ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แม้พวกเขาจะแต่งงานกันด้วยเหตุผลความจำเป็นบางประการ แต่การกระทำของจางเหว่ยกลับเสมอต้นเสมอปลายและปกป้องนางจากปัญหาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดิน การทำมาหากิน หรือแม้แต่การรับมือกับญาติจอมปลอม "วันนี้คุณช่วยผมไว้มาก งั้นเย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันนะครับ" หลินฟางเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "รับรองว่าฝีมือวันนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน" จางเหว่ยชะงักมือเล็กน้อย หันมาสบตานาง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "ตกลงครับ ผมจะรอดูว่าคุณจะทำเมนูอะไร" หลินฟางไม่รอช้า นางเดินไปหยิบวัตถุดิบชั้นดีที่ซ่อนไว้ในมิติลับ ออกมาเตรียมทำอาหารเย็น หมูสามชั้นติดมันสวยงาม เห็ดหอมปสดๆ และรากผักชีถูกเตรียมพร้อมบนเขียงไม้ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีอิ๊วหมักโบราณเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนเมื่อนางเริ่มตั้งกระทะบนเตาถ่าน ไฟสีส้มแดงลุกโชนสะท้อนใบหน้าหวานละมุนที่ตั้งอกตั้งใจทำอาหาร จางเหว่ยยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาวด้วยความรู้สึกหลงใหลที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน ทว่า... ขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความเงียบสงบยามเย็น เสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "พี่จางเหว่ย! หลินฟาง! พวกท่านอยู่ในบ้านไหม!" เสียงตะโกนร้อนรนของเด็กหนุ่มผู้ส่งข่าวประจำหมู่บ้านดังแทรกเข้ามา พร้อมกับข้อความที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางแข็งค้างในทันที "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สินค้าล็อตแรกในตลาดมืด... ถูกคนของทางการตรวจค้นและยึดไว้หมดแล้วครับ!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าประตูบ้าน ขณะที่หลินฟางชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม การเคลื่อนไหวรวดเร็วและเจาะจงเป้าหมายเช่นนี้... มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในหมู่บ้านอย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 10 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ใบชาหอมหมื่นลี้