รอยเท้าของชายหนุ่มในยามวิกาล

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เหยียบลงบนพื้นดินแห้งกรอบหลังเรือนพัก ทำให้หลินฟางต้องชะงักมือที่กำลังถือตะกร้าไม่ไผ่สาน ในยามวิกาลเช่นนี้ เงาจันทร์เสี้ยวถูกเมฆหนาทึบบดบังจนแทบไม่เหลือแสงสว่างนำทาง ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกเธอว่า มีบางคนกำลังซุ่มมองความลับที่เธอพยายามปกปิดด้วยชีวิต ผักกาดหอมวิเศษที่เติบโตงอกงามด้วยน้ำจากมิติ, หัวไชเท้ามรกตที่ส่งกลิ่นหอมหวานจางๆ ยามต้องน้ำค้างยามค่ำคืน ทั้งหมดนี้ถูกแอบนำออกมาจากมิติเพื่อเตรียมไว้ทำกำไรก้อนโตในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ หากถูกใครพบเห็นเข้าโดยเฉพาะพวกตระกูลหลี่ที่จ้องจะฮุบที่ดินของเธอ ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เธออุตส่าห์วางแผนไว้คงพังทลายลงในชั่วข้ามคืนอย่างแน่นอน "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... แม่ค้ามือทองผู้ขยันขันแข็งยังมีแรงมาเก็บผักขายอีกหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืดข้างกำแพงดิน ท่ามกลางความเงียบงัดของหมู่บ้านริมเขา ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงจันทร์สลัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมคายและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจือรอยยิ้มเอ็นดู นายทหารปลดประจำการผู้นี้ไม่ได้ส่งเสียงขู่ขวัญแม้แต่น้อย แต่การปรากฏตัวอย่างไร้ซุ่มเสียงของเขากลับทำให้หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ หลินฟางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม เธอวางตะกร้าลงบนแคร่ไม้ไผ่ เอียงคอเล็กน้อยแล้วมองชายหนุ่มด้วยสายตาคมกริบ "คุณจาง... คนเราย่อมต้องหาทางกินดีอยู่ดี จะให้รอความช่วยเหลือจากคนใจร้ายในหมู่บ้านคงอดตายกันพอดี ว่าแต่คุณเถอะครับ แอบย่องมาดูลาดเลาตอนดึกๆ แบบนี้ มีจุดประสงค์อันใดกันแน่ หรือว่าติดใจฝีมือทำอาหารของฉันจนนอนไม่หลับ?" ประโยคหยอกเย้าแต่นัยน์ตาจริงจังทำให้จางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มลึกขึ้น เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจางๆ ของสนป่าโชยเข้าจมูกจนหลินฟางต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ จางเหว่ยหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ สายตาคมกวาดมองผักสดเขียวขจีในตะกร้า ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววระแวดระวังราวกับลูกแมวป่า "ผมไม่ได้ติดใจแค่ฝีมือทำอาหารหรอกครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความจริงจังที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดลงเล็กน้อย "แต่ผมเป็นห่วง... กลัวว่าแม่ค้าคนสวยคนนี้จะเหนื่อยจนล้มพับไปเสียก่อน หรือไม่ก็กลัวว่าความลับวิเศษพวกนี้จะไปสะดุดตาคนบ้านป้าสะใภ้หลี่เข้าเข้าเข้าสักวัน" หลินฟางหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณา ชายหนุ่มคนนี้รู้เห็นอะไรมากน้อยแค่ไหนกันแน่? ตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ข้างบ้าน ความช่วยเหลือเงียบๆ ของเขามักจะมาทันเวลาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการซ่อมแซมรั้วไม้หรือการช่วยจัดการอันธพาลท้องถิ่น แม้เขาจะพูดน้อย แต่การกระทำกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดหวานหูใดๆ "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับคุณจาง แต่เรื่องพวกนี้ฉันจัดการเองได้ ไม่จำเป็นต้องรบกวนทหารผู้ทรงเกียรติอย่างคุณหรอก" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พفยายามซ่อนความหวั่นไหวในอก จางเหว่ยไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่ก้มตัวลง หยิบหัวไชเท้ามรกตขึ้นมาพิจารณาอย่างสนอกสนใจ ผิวสัมผัสที่เนียนละเอียดและพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากพืชผลในมือทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ใช่เซียนพฤกษศาสตร์ แต่เขาก็รู้ดีว่าพืชผักธรรมดาไม่มีทางงอกงามได้ขนาดนี้ในฤดูที่แห้งแล้งเช่นนี้ "ผมไม่ได้คิดจะเข้ามาก้าวก่ายความลับของคุณหรอกนะ หลินฟาง" จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรงๆ แววตาจริงใจไร้ซึ่งความโลภ "เพียงแต่... ถ้าคุณต้องการคนช่วยแบกของไปส่งที่ตลาดมืดตอนตีสี่ หรือต้องการคนคอยคุ้มกันไม่ให้ใครมารบกวน... ผมคิดว่าการมีหุ้นส่วนตัวสูงอย่างผม อาจจะคุ้มค่ากว่าการลงมือทำคนเดียวนะครับ" หลินฟางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ข้อเสนอของเขาช่างเย้ายวนใจและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเธอได้ทั้งหมด การเดินทางไปตลาดมืดคนเดียวในยามวิกาลเต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่ถ้ามีอดีตนายทหารร่างกำยำผู้นี้เดินเคียงข้าง ความปลอดภัยย่อมเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอบรับ สายลมยามดึกก็พัดพาเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงพูดคุยโวยวายดังมาจากทางปากทางเข้าบ้าน เสียงแหลมสูงคุ้นหูของป้าสะใภ้หลี่แว่วมาตามลม พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ฉันมั่นใจว่านังเด็กหลินฟางมันต้องแอบปลูกอะไรดีๆ ไว้แน่ๆ! ตามฉันมา พวกแกต้องช่วยกันรื้อค้นให้ทั่ว อย่าให้มันรอดไปได้!" สีหน้าของหลินฟางเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที ส่วนจางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงก้าวเข้ามาบังร่างบางไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ แววตาดุดันฉายชัดขึ้นมาในความมืด พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 3 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ใบชาหอมหมื่นลี้