กระท่อมเก่ากับแปลงผักร้าง

"ถ้าพวกแกกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเอาขวานเล่มนี้ผ่ากบาลพวกแกเรียงตัวทีเดียว!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณกระท่อมร้างปลายหมู่บ้าน ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่มั่น The ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีด เธอยกขวานผ่าฟืนด้ามเก่าขึ้นพาดบ่าอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางคุกคามนั้นทำให้ป้าสะใภ้หลี่ที่กำลังเงื้อมือทำท่าจะผลักประตูรั้วไม้ไผ่พังๆ ถึงกับชะงักกึก ถอยรูดกรูดจนเกือบสะดุดชายผ้าถุงของตัวเอง "นัง... นังเด็กเหลือขอ! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉันผู้เป็นป้าสะใภ้!" ป้าสะใภ้หลี่แหลmเสียงแหลมสูง ใบหน้าอวบอ้วนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนเนื้อสั่นเทิ้ม "ที่ดินผืนนี้ ปู่ของแกเคยปากเปล่าว่าจะยกให้ลูกชายฉัน! แกเป็นแค่เด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า มีสิทธิ์อะไรมาครอบครองบ้านผีสิงหลังนี้!" "ปากเปล่า? ถ้าพูดด้วยปากแล้วได้ที่ดิน งั้นฉันบอกว่าภูเขาครึ่งลูกนี้เป็นของฉัน ป้าสะใภ้จะยอมยกให้ฉันไหมล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งตามแบบฉบับชายชาติทหารก้าวเข้ามาประชิดตัวหลินฟางอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์จ้องมองไปยังป้าสะใภ้หลี่จนอีกฝ่ายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จางเหว่ย... สามีหมาดๆ ที่ทางทางการจัดสรรให้ตามนโยบาย แม้เขาจะพูดน้อยและไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่การยืนตระหง่านบังร่างของเธอไว้ครึ่งตัว พร้อมกับท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนนั้น คือเกราะคุ้มกันที่ทรงพลังที่สุดในเวลานี้ ป้าสะใภ้หลี่เหลือบมองหน้าจางเหว่ยด้วยความหวาดหวั่น แม้ชายหนุ่มผู้นี้จะเพิ่งปลดประจำการและดูเงียบขรึม แต่ข่าวลือเรื่องความดุร้ายในกองทัพนั้นเป็นที่เลื่องลือ ประกอบกับรูปร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรที่ยืนจ้องนิ่งๆ ก็ทำให้คนใจเสาะอย่างนางไม่กล้าต่อVะยาวสาวความยืด "ฝากไว้ก่อนเถอะนะนังฟาง! แกคิดว่ามีไอ้ทหารบ้านนอกนี่คอยคุ้มครองแล้วจะปีกกล้าขาแข็งรอดไปได้เรื่อยๆ หรือไง!" ป้าสะใภ้หลี่ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปตามคันนา พร้อมกับทิ้งเสียงสบถด่าทอไล่หลังมาเป็นระยะ หลินฟางผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดที่ขึงตึงอยู่บนบ่าค่อยๆ ผ่อนคลายลง เธอลดขวานในมือลงแล้วหันไปมองสามีข้างกาย "ขอบคุณครับ... แต่จริงๆ ฉันจัดการเองได้" จางเหว่ยไม่ตอบคำพูดนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่มีคราบเหงื่อและฝุ่นดินเปื้อนอยู่เล็กน้อย ก่อนมือหนาหยาบกร้านจะเอื้อมไปปัดเศษใบไม้ออกจากเส้นผมให้อย่างเบามือ ราวกับเผลอทำของล้ำค่าแตกสลาย "อันตราย... ครั้งหลังให้ผมจัดการ" คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นทำเอาหัวใจของหญิงสาวชาวามวาบอย่างประหลาด หลินฟางกะพริบตาปริบๆ รีบเบนสายตาหนีเพื่อซ่อนรอยแดงจางๆ บนพวงแก้ม "ค่ะ... เอ่อ หมายถึง... ครับ เข้าไปข้างในกันเถอะ สภาพบ้านแย่กว่าที่คิดไว้อเสียอีก" เมื่อผลักประตูกระท่อมไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวเข้าไป สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือความว่างเปล่าและหยากไย่หนาทึบ พื้นดินด้านในเป็นดินอัดแน่นที่แห้งแตกจนเป็นร่องลึก หน้าต่างกระดาษขาดวิ่นปล่อยให้ลมโชยกลิ่นอับชื้นเข้ามา ฝุ่นละอองลอยฟุ้งในแสงแดดที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคา นี่คือเรือนหอที่พวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน... กระท่อมเก่าและแปลงผักร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืชสูงท่วมหัว ไม่มีเสบียง ไม่มีเงินสดในกระเป๋า มีเพียงมันสำปะหลังแห้งติดก้นตะกร้าไม่กี่หัวเท่านั้น แต่สำหรับหลินฟางแล้ว ปัญหาเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย... เพราะเธอไม่ได้มีเพียงตัวคนเดียว รอจนกระทั่งจางเหว่ยขอตัวออกไปสำรวจซ่อมแซมคอกสัตว์ด้านหลังบ้าน หญิงสาวจึงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นดินมุมมืดของห้องนอน หลับตาลงตั้งสติ แล้วส่งจิตเข้าไปยัง "มิติลับ" สวนพฤกษาสวรรค์ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในโลกยุค 70 นี้ วูบ! ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากความมืดทึบของกระท่อมเก่า กลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา อากาศบริสุทธิ์ชวนให้ปอดพองโต กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยละล่องผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝน ตรงกลางมิติลับมีบ่อน้ำทิพย์ใสสะอาดที่ผิวน้ำสะท้อนแสงเป็นประกายระยิบระยับ และที่สำคัญที่สุดคือ "แปลงดินศักดิ์สิทธิ์" ที่มีอัตราเร่งเวลาเติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า! "เยี่ยมมาก... ดินข้างนอกแห้งแล้งจนปลูกอะไรไม่ขึ้น แต่ถ้าฉันเอาน้ำทิพย์จากบ่นี้ไปรด และเอาดินวิเศษบางส่วนผสมกลบ..." หลินฟางพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย ความเป็นแม่ค้ามือทองและนักพฤกษศาสตร์สาวในโลกเก่าเริ่มทำงานทันที เธอจัดการใช้พลังจิตตักน้ำทิพย์ใส่ถังไม้เก่าในมิติ หอบหิ้วมันออกมายังโลกภายนอกอย่างระมัดระวัง จางเหว่ายังคงงဝกอยู่กับการซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ด้านหลัง เสียงตอกตะปูและเลื่อยไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เปิดโอกาสให้เธอได้ลงมือปฏิบัติการลับ หลินฟางเดินไปยังแปลงผักร้างหน้าบ้าน ซึ่งเต็มไปด้วยหญ้าคาและเศษซากวัชพืชแห้งกรัง เธอนั่งลง ใช้มือเปล่าถอนวัชพืชออกอย่างคล่องแคล่ว แม้ปลายนิ้วจะเริ่มแดงและมีรอยขีดข่วน แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ เมื่อถอนหญ้าออกจนหมด เธอก็ค่อยๆ พรวนดินที่แข็งกระด้างด้วยจอบเก่าๆ เล่มหนึ่ง จากนั้น... เธอนำน้ำทิพย์ผสมกับดินวิเศษจากในมิติโรยบางๆ ลงบนแปลงดินที่เพิ่งเตรียมเสร็จ ทันทีที่น้ำทิพย์สัมผัสกับผืนดินแห้งแล้ง สิ่งมหัศจรรย์ก็บังเกิด! ฟู่... ไอความร้อนสีขาวระเหยขึ้นจากพื้นดิน ดินสีเทาหม่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและมีความชุ่มชื้นอุดมสมบูรณ์ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของดินดีออกมา หลินฟางหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและพริกที่แอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา หว่านลงไปอย่างเบามือ แล้วรดด้วยน้ำทิพย์ซ้ำอีกรอบด้วยความคาดหวัง ผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากคำเดียว ยอดอ่อนสีเขียวสดใสก็แทงทะลุผืนดินขึ้นมาทีละต้น จนกระทั่งเติบโตกลายเป็นผักกาดขาวหัวอวบอ้วนสีเขียวสด และพริกเม็ดแดงเต่งตึงที่ดูน่ารับประทานอย่างเหลือเชื่อ! "สำเร็จ..." หลินฟางยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ กลิ่นหอมสดชื่นของผักและสมุนไพรลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณกระท่อมร้าง กลบกลิ่นอับชื้นเดิมจนหมดสิ้น ในขณะที่เธอกำลังก้มลงเก็บเกี่ยวผักล็อตแรกเพื่อจะนำไปทำอาหารมื้อเย็น จู่ๆ ฝีเท้าหนักแน่นของจางเหว่ยก็หยุดลงตรงหน้าแปลงผัก ชายหนุ่มยืนนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นแปลงผักที่เมื่อครู่ยังเป็นดินร้าง แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยพืชผลเขียวขจีราวกับมีเวทมนตร์ จางเหว่ยไม่ได้เอ่ยปากถามสักคำ เขากวาดสายตามองผักสดเหล่านั้นสลับกับใบหน้าเนียนใสของภรรยาที่กำลังส่งยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ภรรยา... ผมว่าเราคงไม่ต้องอดตายอย่างที่คิด" จางเหว่ยเอמהเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างทาบทับเธอไว้ พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูเบาๆ "และดูเหมือนว่า... ผมจะมีความลับบางอย่างที่ต้องช่วยคุณปิดบังซะแล้ว" หลินฟางสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความรู้ทันและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด... เขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าเขาเห็นทั้งหมดแล้ว? ยังไม่ทันที่หลินฟางจะได้เอ่ยปากแก้ตัว จู่ๆ เสียงเคาะประตูกร้าวระรัวที่หน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนโหว่เหวกโวยวายของบุรุษแปลกหน้าที่พังประตูรั้วเข้ามาอย่างถือวิสาสะ! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ใครเป็นเจ้าของที่ดินตรงนี้ ออกมาเคลียร์ภาษีกับทางการเดี๋ยวนี้!" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 2 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้