หลักฐานชิ้นใหม่

กลิ่นอับชื้นของดินชั้นลึกและกลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ท่ามกลางแสงไฟฉายคาดหัวที่สาดส่องกระทบกับผนังหลุมขุดค้นโครงสร้างโบราณ ดร.ศศิธร ใช้เกรียงเหล็กขูดเนื้อดินอัดแน่นออกอย่างระมัดระวัง ทุกสัมผัสที่ปลายโลหะกระทบกับวัตถุก2ประหลาดใต้พื้นดินทำให้หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปทุกที ร่างเพรียวในชุดสนามเปื้อนฝุ่นนั่งยองๆ อยู่บนแผ่นไม้กระดานรองรับน้ำหนัก ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องไปยังวัตถุที่เพิ่งโผล่พ้นดินครึ่งหนึ่งอย่างไม่กะ Gพริบ "คุณกำลังทำให้มันพัง... ดร.ศศิธร" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของหลุมขุดค้น ภาคินก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าในความรู้สึกของเธอ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงคาร์โก้เปื้อนโคลنทรุดตัวลงนั่งยongๆ ฝั่งตรงข้าม แสงไฟจากศีรษะของเขาเบี่ยงมาตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอพอดี เผยให้เห็นรอยเหงื่อที่ซึมตามไรผมและความตึงเครียดบริเวณขากรรไกร "ฉันคือนักโบราณคดี ผู้มีใบประกอบวิชาชีพและรับรองโดยสภาโบราณวัตถุแห่งชาติ ภาคิน" ศศิธรเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากวัตถุตรงหน้า "ไม่ใช่เด็กฝึกงานที่จะทำลายหลักฐานทางประวัติศาสตร์ด้วยความสะดุดใจ" "แต่สัญชาตญาณของคุณกำลังใช้ 'ความถูกต้องทางวิชาการ' มาปิดบังความจริงที่น่ากลัวกว่านั้น" ภาคินยื่นมือเข้าไปใกล้โดยเจตนาจะช่วยปัดเศษดินออก แต่ศศิธรกลับใช้ด้ามเกรียงเคาะหลังมือเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม "ถอยไป" เธอกล่าวสั้นๆ น้ำเสียงจริงจังจนไม่อาจปฏิเสธได้ "วัตถุชิ้นนี้ไม่ได้ถูกฝังมาแค่สามร้อยปีตามยุคสมัยของอารยธรรมที่เรารู้จัก... มันใหม่กว่านั้น ดินชั้นนี้ถูกขุดและกลบใหม่เมื่อไม่นานมานี้" ความเงียบเข้าปกคลุมหลุมขุดค้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำใต้ดินที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกามรณะ ภาคินไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นดินธรรมชาติของเจ้าตัวปะทะเข้ากับโสตประสาทของศศิธร ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ใบหู "คุณก็รู้ดีว่าเราไม่ได้กำลังขุดหาหม้อดินเผาหรือเหรียญกษาปณ์โบราณ" ภาคินกระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและแฝงความหมายลึกซึ้ง "ศพของสารวัตรเดชาที่ถูกพบในแม่น้ำเมื่อสัปดาห์ก่อน... มีรอยสักสัญลักษณ์รูปวงแหวนงูกินหางที่ต้นคอ และวัตถุที่คุณกำลังขุดขึ้นมาจากดินชั้นที่สามนี้ ก็มีสัญลักษณ์เดียวกันสลักไว้ไม่ผิดเพี้ยน" ศศิธรชะงัก เกรียงเหล็กในมือสั่นไหวไปชั่วเสี้ยววินาที ความทรงจำเกี่ยวกับอาจารย์ผู้ล่วงลับที่เคยเตือนเธอถึง 'กลุ่มคนที่แสวงหาอำนาจผ่านซากประวัติศาสตร์' ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำรอย เธอมองหน้าภาคิน แววตาของเขามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ ความฉลาดแกมโกงที่เธอเกลียดชังในตัวเขายามนี้กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่พอจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากกับดักที่กำลังคืบคลานเข้ามา "คุณรู้เรื่องสัญลักษณ์นี้มาก่อน... ภาคิน" ศศิธรหรี่ตาลง ประเมินท่าทีของชายตรงหน้า "อย่าบอกนะว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมของตำรวจคนนั้น" ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไม่มีความขบขันเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ถ้าผมเป็นคนฆ่าเขา คุณคิดว่าผมจะมายืนเสี่ยงตายอยู่ก้นหลุมกับคุณในเวลานี้เหรอครับ ดร.ศศิธร? ผมแค่อยากรู้ว่า 'ของขวัญ' ที่พวกมันฝังไว้รอคุณ คืออะไรกันแน่" นิ้วเรียวของศศิธรบรรจงปัดเศษดินชิ้นสุดท้ายออกจากวัตถุโลหะสีดำสนิท มันไม่ใช่สำริดหรือทองคำตามที่ควรจะเป็นในยุคโบราณ แต่มันคือ 'นาฬิกาพกโบราณ' เรือนหนึ่ง ด้านหลังสลักลวดลายประณีต แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ คือเข็มนาฬิกาที่หยุดนิ่งสนิท ณ เวลา 03:14 น. ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่สัญญาณชีพของสารวัตรเดชาขาดหายไปในรายงานชันสูตรพลิกศพ และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ปากหลุมขุดค้นด้านบน พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องลงมาจนแสบตา "ใครอยู่ข้างล่างนั่น! ส่งเสียงบอกตัวตนเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนห้าวหาญดังลั่น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธปืนครบมือ ภาคินคว้าข้อแขนของศศิธรไว้แน่นแรง ดึงเธอลุกขึ้นยืนพรวดเดียวโดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม "ดูเหมือนว่า... หลักฐานชิ้นนี้ จะมีคนอยากได้คืนเร็วกว่าที่คุณคิดซะแล้วล่ะครับ" ภาคินกระซิบชิดริมหูเธอในความมืด พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนพกขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ออกมาจากแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดและอดีตอันลึกลับนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ