ความขัดแย้งทางความคิด

"ถ้าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ทุกชิ้นมันอธิบายได้ด้วยเหตุผล... แล้วคุณจะอธิบายรอยสลักที่กำลังเปลี่ยนทิศทางในห้องใต้ดินนั่นยังไงล่ะครับ ดร.ศศิธร" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานชั่วคราว ณ แหล่งโบราณคดี เขาไม่ได้หันมามองคู่สนทนาด้วยซ้ำ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะยังคงจดจ้องอยู่กับแผนผังศิลาโบราณที่แผ่หลาบนโต๊ะไม้สักขนาดยใหญ่ แสงจากตะเกียงพกพาสะท้อนเงาโครงหน้าคมคายของเขาให้ดูดุดันและลึกลับขึ้นเป็นเท่าตัว ศศิธรวางปากกาพาราฟินลงบนโต๊ะเสียงดังเฉียบ ขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างจงใจ ร่างระหงในชุดสนามลุยป่าขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง แววตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นเสมอเวลานี้กลับไหววูบด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดสามวัน "มันอธิบายได้ด้วย 'คราบสนิมทองแดง' และ 'ความชื้นในชั้นดินดาน' ต่างหากล่ะครับคุณภาคิน" เธอเน้นย้ำเสียงในคำสรรพนามด้วยความประชดประชันเล็กน้อย "ปฏิกิริยาเคมีใต้ดินทำให้แร่ธาตุขยายตัวจนเกิดภาพลวงตาว่าร่องหินมันเคลื่อนที่ได้ ไม่ใช่เพราะวิญญาณบรรพบุรุษของคุณตื่นขึ้นมาจัดระเบียบใหม่หรอกนะ" ภาคินเงยหน้าขึ้น ช้าๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งยั่วเย้าและท้าทายในคราวเดียวกัน มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ศศิธรนึกอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กฟาดลงไปสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่าเขากำลังกุมข้อมูลสำคัญชิ้นสุดท้ายเกี่ยวกับห้องเก็บศพใต้ดินที่เธอตามหาอยู่ "วิทยาศาสตร์สอนให้คุณเชื่อเฉพาะสิ่งที่ตาเห็นและเครื่องมือวัดได้... แต่มันก็จำกัดกรอบความคิดของคุณไว้ในห้องทดลองแคบๆ ด้วยเหมือนกันนะ ศศิ" เขาจงใจเรียกชื่อเล่นของเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นจนกลเป็นการกระซิบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "คุณกำลังปฏิเสธสัญชาตญาณตัวเอง เพียงเพราะกลัวว่ามันจะไปขัดแย้งกับทฤษฎีในตำราที่อาจารย์ของคุณเคยพร่ำสอนก่อนจะ..." ภาคินชะงักคำพูดไว้แค่นั้น แต่มันก็มากพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ ศศิธรชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลง ปมในอดีตเกี่ยวกับการสูญเสียอาจารย์ผู้เป็นที่รักในหลุมขุดค้นที่ถล่มลงมา ถูกกระตุกขึ้นมาอีกครั้งอย่างจงใจ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้ว เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางตบลงบนแผนผังศิลาเสียงดังสนั่น "อย่าเอาเรื่องนั้นมาพูดเล่นนะ!" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธ แต่ยังคงควบคุมโทนเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "การตายของอาจารย์ไม่ได้เกิดจาก 'คำสาป' หรือ 'พลังงานลี้ลับ' อะไรทั้งสิ้น มันเกิดจากความประมาท โครงสร้างซัพพอร์ตที่ไม่แข็งแรง และการคำนวณดินถล่มที่ผิดพลาดทางวิศวกรรม! วิทยาศาสตร์ให้คำตอบที่ชัดเจนเสมอ ไม่เหมือนความเชื่อเพ้อเจ้อของคุณ!" ภาคินไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าหาเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นดิน เหล็กกล้า และกลิ่นจางๆ ของยาสูบจากตัวเขา ลอยปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่า "แล้วทำไม... หัวใจของคุณถึงเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่เราเข้าใกล้ประตูบานนั้นล่ะครับ?" คำถามนั้นทิ่มแทงเข้ามาตรงกลางใจ ศศิธรชะงักค้าง ดวงตาของเขากำลังสำรวจลึกลงไปในดวงตาของเธออย่างทะลุปรุโปร่ง ไม่มีแววเย้าแหย่หลงเหลืออยู่ มีเพียงความจริงจังและดึงดูดอย่างประหลาดที่ทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ผมไม่ได้ใช้แค่เซ้นส์ลอยๆ อย่างที่คุณคิดนะ ศศิ" ภาคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มจริงจังขึ้น "รอยสลักพวกนั้น... มันไม่ได้บอกเล่าแค่ประวัติศาสตร์ แต่มันกำลัง 'เตือน' ว่ามีบางอย่างถูกฝังร่วมกับกษัตริย์องค์นั้น สิ่งที่วิทยาศาสตร์ของคุณยังไม่มีเครื่องมือวัดค่ามันได้... สิ่งที่เรียกว่า 'เจตจำนง' ของคนตาย" ศศิธรเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเปิดปากโต้แย้งด้วยหลักฐานทางมานุษยวิทยาชิ้นโต แต่จังหวะนั้นเอง... *แกร๊ก...* เสียงโลหะขูดกันเบาๆ ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องใต้ดินชั้นล่าง เสียงนั้นก้องกังวานผ่านช่องระบายอากาศขึ้นมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทั้งสองคนหยุดชะงัก สัญชาตญาณมืออาชีพทำงานพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ภาคินคว้าไฟฉายแรงสูงขึ้นมาถือมั่นในมือขวา ขณะที่มือซ้ายเอื้อมไปดึงแขนศศิธรให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่ "คุณบอกว่ามันคือปฏิกิริยาเคมีของสนิมทองแดงสินะครับ..." ภาคินกระซิบเบาๆ ชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะнаเข้ากับต้นคอจนศศิธรขนลุกชัน "งั้นลองบอกผมที... ว่าไอ้สนิมตัวไหน มันกำลังเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ แบบนั้นล่ะ?" ที่ปลายลำแสงไฟฉายที่ภาคินกราดส่องลงไปยังบันไดศิลาวนเบื้องล่าง เงาดำมหึมาสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง... และมันกำลังมุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดและอดีตอันลึกลับนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ