กับดักแรก

"อย่าขยับครับ ดร.ศศิธร..." เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันใต้ซากอารยธรรมโบราณลงทันที ภาคินไม่รอให้สมองประมวลผลคำสั่ง ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าหาหญิงสาวราวกับสัญชาตญาณของสัตว์ป่า มือหนาคว้าเอวบางกระชากลากถอยหลังสุดแรง ขณะที่เสียง 'คลิก' แผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นใต้พื้นหินศิลาแลงที่ศศิธรเพิ่งก้าวผ่านไปเมื่อเสี้ยววินาที ครืน—! เศษฝุ่นผงและก้อนอิฐโบราณร่วงกราวลงสู่เบื้องล่าง เผยให้เห็นปากหลุมมืดมิดที่เต็มไปด้วยปลายหหลาวเหล็กขึ้นสนิมแหลมคมเรียงรายดั่งฟันอสูร กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวสนิมโชยตีตลบขึ้นมาปะทะจมูกทันที ความตายสีดำสนิทอยู่ห่างจากปลายรองเท้าของนักโบราณคดีสาวเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น หัวใจของศศิธรกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์สติหลุด ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่กลางลำคอ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มที่หอบหายใจกระชั้นชิดไม่แพ้กัน ความร้อนจากร่างกายของภาคินแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามา แม้สถานการณ์จะคับขันและเฉียดตายเพียงใด แต่สัญชาตญาณมืออาชีพก็ทำให้เธอยังคงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว "คุณ..." ศศิธรเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากเย็น ลำคอแห้งผาก "ผมบอกแล้วว่าสัญชาตญาณของนักล่าสมบัติมีประโยชน์กว่าตำราเรียนเล่มหนาของคุณครึ่งหนึ่งเสมอ" ภาคินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงเจือความระอาแกมโล่งอก แต่แววตาคมกริบยังคงกวาดมองไปรอบห้องโถงใต้ดินที่เต็มไปด้วยเงาดำทะมัดทเมน "และที่สำคัญ... ถ้าคุณตกลงไป ผมคงไม่มีคนช่วยเถียงเรื่องอายุสมัยของเครื่องปั้นดินเผาพวกนั้นอีก" ศศิธรขยับตัวออกห่างจากอ้อมแขนของเขาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ แม้ใบหน้าจะยังซีดเผือด เธอก้มลงมองซากกลไกโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นดินอย่างพินิจพิเคราะห์ แสงจากไฟฉายคาดศีรษะสาดส่องกระทบกับร่องรอยการสลักลวดลายรูปงูสลักตวัดหาง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เตือนภัยของอารยธรรมโบราณที่เธอหลงลืมไปชั่วขณะเพราะความรีบร้อน "มันไม่ใช่ความผิดพลาดจากตำราครับ ดร.ศศิธร" ภาคินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและลุ่มลึกขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของหญิงสาว "แต่มันคือการคำนวณของมนุษย์โบราณที่ฉลาดเป็นกรด พวกเขารู้ว่าใครก็ตามที่ล่วงล้ำเข้ามา ย่อมมีความกระหายใคร่รู้เป็นเดิมพัน และความกระหายนั่นแหละคือกับดักที่ดีที่สุด" ศศิธรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ เธอย่อตัวลงใช้คีมโลหะเขี่ยเศษดินออกจากคานไม้ผุกร่อนที่ทำหน้าที่เป็นสปริงกลไก "ฉันประเมินต่ำไป... คิดว่าระบบกลไกนี้น่าจะผุพังไปตามกาลเวลาหมดแล้วหลังจากผ่านมากว่าพันปี" "ความประมาทคือนักฆ่าที่เงียบที่สุดในงานของเรานะศศิธร" ภาคินย่อตัวลงนั่งยองๆ เคียงข้างเธอ แสงไฟฉายจากดวงของเขากวาดส่องไปตามแนวผนังห้องโถง เผยให้เห็นร่องรอยการขุดเจาะที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติ แต่เป็นฝีมือมนุษย์ "ดูนี่สิ..." นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มชี้ไปยังรอยขูดขีดบนผนังศิลาแลง มันไม่ใช่รอยสลักอารยธรรมโบราณ แต่เป็นรอยมีดโลหะที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นไม่นานนี้เอง ศศิธรขมวดคิ้วมุ่น ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ "รอยเหล็ก... มีคนเคยลงมาก่อนเราอย่างนั้นหรือ?" "ไม่ใช่แค่เคยลงมาครับ" ภาคินหันมามองหน้าเธอ แววตาคมกริบสะท้อนแสงไฟวับวาว "แต่รอยนี่สดมากๆ ไม่เกินสามวันดีนี่เอง และดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้ใช้เส้นทางหลักที่เรากำลังเดินอยู่" บรรยากาศภายในห้องโถงใต้ดินเย็นเยียบลงทันที ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมจนได้ยินเสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดัง กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างที่ลอยมากับสายลมใต้ดิน ภาคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามมีดพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าที่เลยรัศมีไฟฉายออกไป "เราไม่ได้มากันแค่สองคน... และเป้าหมายของคนพวกนั้น ไม่ใช่การศึกษาประวัติศาสตร์แน่" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ในขณะที่ศศิธรกำลังจะอ้าปากแย้งด้วยหลักการทางโบราณคดี แสงไฟฉายวาบหนึ่งก็ส่องสว่างตัดความมืดจากอุโมงค์ฝั่งตรงข้าม ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบเป็นภาษาท้องถิ่นโบราณที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ภาคินคว้าแขนศศิธรแล้วดึงหลบเข้าไปหลังเสาหินขนาดใหญ่ทันที ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในความมืดมิด ขณะที่เงาร่างปริศนาหลายร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟฉายของฝ่ายตรงข้าม และหนึ่งในนั้น... กำลังถือวัตถุโบราณที่ควรจะอยู่ลึกที่สุดในห้องโถงนี้... วัตถุที่เพิ่งถูกขโมยไปจากแท่นบูชา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดและอดีตอันลึกลับนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ