ความลับของภาคิน

กลิ่นดินปืนคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นอับชื้นของศิลาเก่าแก่ที่ถูกขุดขึ้นมาเก็บรักษาไว้ในห้องลับ แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดด้านนอกทำให้ฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะสีเทา ภาคินยังคงกดร่างของเขาไว้เหนือตัวศศิธร พิงแผ่นหลังเข้ากับผนังหินที่เย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งของเขาดึงปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากซองข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว อีกข้างวางทาบลงบนผนังห้องราวกับกำลังฟังเสียงจากความเงียบงันที่อยู่ลึกลงไปใต้ดิน “อย่าเพิ่งขยับ” ภาคินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ศศิธรต้องหยุดชะงัก ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอในความสลัวของแสงไฟฉุกเฉินสีแดง ศศิธรขมวดคิ้ว มือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบของนักโบราณคดีสาวจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของชายหนุ่ม “พวกมันไม่ใช่คนของกลุ่มผู้รับเหมาทั่วไปใช่ไหม ภาคิน... คุณไปทำอะไรให้คนพวกนั้นถึงขนาดต้องลบคุณทิ้งถึงที่นี่” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง “ผมไม่เคยถูก ‘ลบ’ เพราะเรื่องเงิน ศศิธร คุณควรรู้จักนิสัยผมดีกว่านี้... ผมถูกตามล่าเพราะสิ่งที่ผม ‘ครอบครอง’ อยู่ในหัวสมองต่างหาก” เขาปล่อยมือจากผนัง ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหยิบเอาเหรียญตราโบราณที่ดูผิดแปลกไปจากวัตถุชิ้นอื่นที่เคยผ่านตาเธอมา มันทำจากโลหะผสมที่เรืองแสงจางๆ แม้จะอยู่ในที่มืดสนิท ศศิธรเบิกตากว้าง เธอจำลวดลายบนเหรียญนั้นได้ดี มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่พบในบันทึกของอาจารย์เธอ—ผู้ที่หายสาบสูญไปในแหล่งขุดค้นต้องห้ามเมื่อห้าปีก่อน “อาจารย์ผม...” ศศิธรเสียงสั่น ความเป็นนักวิชาการที่ถือมั่นในเหตุผลพังทลายลงในวินาทีนั้น “เหรียญนี้ทำไมถึงไปอยู่กับคุณ? อย่าบอกนะว่าคุณคือคนที่อยู่กับเขาในวันนั้น!” ภาคินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวจนศศิธรสัมผัสได้ผ่านร่างกายที่แนบชิดกัน เขาไม่ได้ตอบคำถามด้วยคำพูด แต่กลับดึงมือของเธอไปวางบนเหรียญนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังของเธอ ภาพนิมิตเลือนรางของวิหารที่จมอยู่ใต้ทะเลทรายปรากฏขึ้นชั่ววูบ ก่อนจะเลือนหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูห้องลับ “ผมไม่ได้ไปกับเขาเพื่อขโมยของ ศศิธร” ภาคินพูดเสียงเรียบ หากแต่หนักแน่น “ผมไปเพื่อหยุดเขา... แต่ผมทำไม่สำเร็จ ความลับที่ถูกฝังไว้ในสุสานแห่งนั้นมันเกินกว่าที่มนุษย์คนไหนจะรับมือไหว และตอนนี้ คนที่ตามล่าเรา ก็คือคนที่ต้องการใช้เหรียญนี้เพื่อเปิดประตูบานนั้นอีกครั้ง” ศศิธรจ้องมองใบหน้าของชายตรงหน้า เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักล่าสมบัติผู้เย็นชา ความเชื่อใจที่เธอเคยตั้งแง่ไว้กลับถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอย่างประหลาด เธอตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภาคินไม่ได้เป็นเพียงคู่หู แต่เขาคือผู้แบกรับบาปกรรมในอดีตที่เชื่อมโยงถึงตัวเธอโดยตรง “ถ้าเราต้องตายที่นี่ ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า...” ภาคินเว้นจังหวะ สายตาของเขาอ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “...ผมไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักคุณ ไม่ว่าจุดประสงค์แรกของผมจะเป็นยังไงก็ตาม” “เก็บคำหวานไว้บอกตัวเองตอนรอดออกไปเถอะ” ศศิธรแค่นยิ้มพลางหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกจากกระเป๋าคาดเอวของเธอ มันคือเครื่องส่งสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำที่เธอประดิษฐ์ขึ้นเอง “ถ้าคุณรู้จุดอ่อนของเหรียญนี้... คุณก็ต้องรู้จุดอ่อนของคนที่ไล่ล่าเราด้วย” ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเจ้าเล่ห์หวนกลับมาอีกครั้ง “คุณนี่มันร้ายกาจกว่าที่ผมคิดจริงๆ ดร.ศศิธร” “เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะหลังจบเรื่องนี้ ภาคิน” เธอเอ่ยพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา “แต่ตอนนี้... ช่วยพาเราออกไปจากนรกขุมนี้ด้วยวิธีของคุณเถอะ” ภาคินพยักหน้า เขากดสวิตช์ลับใต้โต๊ะทำงานเก่าๆ ภายในห้องทันที เสียงกลไกเฟืองเหล็กหมุนวนดังสนั่นกังวานไปทั่วห้อง ผนังหินด้านหลังตู้หนังสือค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางมืดมิดที่นำไปสู่ช่องระบายอากาศใต้ดิน ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไป เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องลับก็เงียบลง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอดผ่านรอยแตกของประตูเข้ามา “หาตัวเจอแล้ว... ทายาทคนสุดท้ายของบันทึกแห่งสุริยัน” สิ้นเสียงนั้น ประตูเหล็กกล้าที่ต้านทานระเบิดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ก็ถูกฉีกกระชากออกด้วยแรงมหาศาลจากฝั่งตรงข้าม แสงไฟสีแดงฉานดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง สิ่งที่รอพวกเขาอยู่หลังประตูไม่ใช่เพียงความตาย แต่เป็นเงาร่างของคนที่ศศิธรไม่มีวันลืม... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศศิธรและภาคินมาจนถึงตอนนี้นะครับ บันทึกนักโบราณคดี ครับ