กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและเลือด

กลิ่นฉุนกึกของฟอร์มาลีนและคลอรีนเจือจางในห้องดับจิต ไม่ได้ทำให้สารวัตรภาคินขยับถอยหลังแม้แต่น้าวินาทีเดียว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมกำลังจดจ้องร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ร่างนั้นไร้ซึ่งร่องรอยการกรีดแทงของคมมีด ไม่มีคราบเลือดกระเซ็นเปรอะเปื้อน ทว่ากลับมีรอยกรีดลึกลงบนผิวหนังอย่างเป็นระเบียบ เป็นลวดลายเรขาคณิตโบราณที่ภาคินคุ้นเคยจนน่าสะท้อนใจ—มันคือสัญลักษณ์จากคดีฆาตกรรมเมื่อเจ็ดปีก่อน คดีที่ถูกปิดตายอย่างเงียบเชียบในแฟ้มลับของกรมตำรวจ "คุณกำลังยืนขวางทางเดินหายใจของฉัน, สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทดังขึ้นจากความเงียบงันด้านหลัง ภาคินไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร นัยน์ตาสีเทาคู่นั้น—เฉียบคม เย็นชา และดึงดูดสายตาอย่างประหลาด—กำลังก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงสง่าในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาตัดกับบรรยากาศมืดหม่นของห้องได้อย่างสิ้นเชิง หมอคณินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าศพ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองสารวัตรหนุ่มที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว "ผมแค่มารubเซิร์ฟการทำงานของแพทย์มือหนึ่ง... เผื่อว่าจะได้เห็นอะไรที่คนธรรมดาเขาไม่เห็นกันบ้าง" ภาคินแย้มยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเจือความท้าทายจางๆ ขณะที่สายตาคมกริบจับจ้องปฏิกิริยาของอีกฝ่าย คณินไม่ตอบคำถาม เขาสวมถุงมือยางสีขาวอย่างเชื่องช้าและประณีต ราวกับกำลังเตรียมตัวทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ มากกว่าการชันสูตรศพอาชญากรรม นิ้วเรียวยาวจรดลงบนขอบแผลบนหน้าอกของเหยื่อ แรงกดเพียงเล็กน้อยทำให้เนื้อเยื่อรอบแผลแยกตัวออกจากกันเผยให้เห็นความผิดปกติภายใน "ไม่มีรอยมีด ไม่มีรอยเข็มฉีดยา แม้แต่รอยช้ำใต้ผิวหนังก็ไม่มีเลยสักนิด..." ภาคินพึมพำ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชนกับร่างสูงของศัลยแพทย์ "ถ้าคุณบอกผมว่านี่คือฝีมือของผีสาง ผมอาจจะเชื่อคุณมากกว่าฝีมือมนุษย์" "มนุษย์ต่างหากที่น่ากลัวกว่าผีสางหลายเท่า, สารวัตร" คณินปรายตามองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย ชั่วขณะหนึ่งที่นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นไหววับคล้ายซ่อนประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ถ้าคุณใช้ตาดู คุณจะเห็นแค่รอยแผล แต่ถ้าคุณใช้สมองวิเคราะห์... คุณจะรู้ว่ามันถูกทำด้วยอะไร" ศัลยแพทย์หนุ่มหยิบคีมสเตนเลสขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะคีบเอาวัตถุชิ้นเล็กจิ๋วที่ฝังอยู่ลึกใต้ชั้นกล้ามเนื้อออกมา วางลงบนถาดแก้วใส เสียงกระทบกันเบาหวิวท่ามกลางความเงียบงันของห้องดับจิต ภาคินก้มลงมองสิ่งที่อยู่บนถาดนั้นด้วยแววตาที่หรี่แคบลง มันไม่ใช่กระสุน ไม่ใช่เศษเหล็ก แต่เป็นแผ่นโลหะบางเฉียบสลักลวดลายอักขระโบราณ—ลวดลายเดียวกับที่ศาสตราจารย์มานัสเคยเตือนไว้ในบันทึกโบราณคดี "แผ่นทองแดงโบราณ... ฝังไว้ใต้ผิวหนังโดยไม่มีรอยแผลภายนอก?" ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตากลมกลืนกับความมืดในนัยน์ตาสีเทาของคณิน "นี่ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมเพื่อแก้แค้น แต่มันคือการทำพิธีบูชา... พิธีที่ถูกลืมไปแล้ว" "และคนที่ทำ... รู้จักร่างกายมนุษย์ดีเสียยิ่งกว่าตัวเหยื่อเอง" คณินถอดถุงมือออกช้าๆ สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังรอยแผลบนร่างนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "รอยกรีดนี้... ใช้มุมองศาเดียวกับตำราแพทย์โบราณของกรีก และลงน้ำหนักมือแม่นยำระดับเดียวกับศัลยแพทย์" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาทั้งสองคน เคมีอันตรายที่ขับเคลื่อนด้วยความฉลาด ทิฐิ และความลับที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ กำลังดึงดูดเข้าหากันราวกับแรงโน้มถ่วง ภาคินก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด กลิ่นฟอร์มาลีนเจือจางถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกายเย็นยะเยือกและสะอาดสะอ้านของศัลยแพทย์หนุ่ม "คุณดูมีความรู้เรื่องพวกนี้ดีจังนะ, หมอคณิน" ภาคินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงความนัยอันตราย "เหมือนกับว่าคุณเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน... หรือบางที... อาจจะเคยลงมือทำด้วยตัวเอง?" คณินนิ่งงันไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีเทาเข้มขึ้นวูบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มบางเบาอย่างเยือกเย็น ไร้ความหวาดกลัวต่อข้อกล่าวหาตรงหน้า ร่างสูงก้มลงกระซิบตอบข้างใบหูของสารวัตรหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ทำให้แผ่นหลังของอีกฝ่ายชาดิก "ถ้าผมเป็นคนทำ... คุณคิดว่าคุณจะได้มายืนตั้งคำถามอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกเหรอครับ... สารวัตร?" ก่อนที่ภาคินจะได้สวนกลับด้วยคำพูดใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหอบหายใจรัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ประตูห้องดับจิตถูกผลักเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับร่างของหมวดสาวลูกน้องคนสนิทที่วิ่งเข้ามาด้วยใบซีดเผือก "สารวัตรคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! ทางเราเพิ่งได้รับรายงานจากนิติวิทยาศาสตร์... รอยแผลบนศพที่สองในเขตสาม... ถูกพบเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ไม่คาดคิดออกมา "และคนที่โทรแจ้งตำรวจคนแรก... คือศาสตราจารย์มานัสค่ะ!" ภาคินชะงักกึก หันขวับกลับไปมองหน้าหมอคณินทันที ขณะที่นัยน์ตาสีเทาของศัลยแพทย์หนุ่มหรี่แคบลงอย่างมีความหมาย ลางสังหรณ์บางอย่างกรีดลึกเข้าไปในความมืดมิดของคดีนี้ทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *เงาจันทราลี้ลับ*