รอยแผลที่ซ่อนเร้น

กลิ่นอับชื้นของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องเก็บเวชระเบียนชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ยามตีสองครึ่งที่โลกเบื้องบนหลับใหล แต่เบื้องล่างแห่งนี้กลับราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเขตหวงห้ามของแพทย์โดยไม่มีหมายค้น สารวัตรภาคิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นจากความมืดตรงมุมอ่างล้างมือ ภาคินไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขายังคงใช้มือสวมถุงมือยางสีดำพลิกแฟ้มประวัติคนไข้เคสเมื่อสามปีก่อนด้วยความใจเย็น แสงไฟนีออนสีนวลสาดกระทบสันกรามคมคายและไรหนวดเคราจางๆ ที่บ่งบอกถึงการอดนอนมาหลายคืน ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปะทะสายตากับร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู นัยน์ตาสีเทาคู่นั้น—นัยน์ตาที่ดูเหมือนจะมองทะลุผ่านกระดูกและเนื้อหนังของมนุษย์เพื่ออ่านความลับดำมืด—กำลังจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "หมายค้นเหรอครับ... อ้อ, ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันทำหล่นหายไประหว่างทางเดินมาที่นี่" ภาคินยิ้มเยาะที่มุมปาก น้ำเสียงทุ้มกังวานเจือแววเย้ยหยันอย่างจงใจ "แต่คิดว่า สำหรับคุณหมอคณินแล้ว กฎหมายคงเป็นแค่ตัวหนังสือไร้ค่าบนกระดาษแผ่นเดียว เหมือนกับ 'ความตาย' ของคนไข้บนเตียงผ่าตัดพวกนั้นสินะคะ" คณินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้อากาศรอบตัวเบาบางลง ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกายสะอาดเจือจางของบุรุษผู้ถือครองความเป็นความตายในมือ ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของสารวัตรหนุ่ม กลิ่นหอมเย็นที่ชวนให้รู้สึกอันตรายแต่ก็ดึงดูดใจอย่างประหลาด "คุณกำลังหมกมุ่นเกินไป สารวัตร" คณินโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากภาคินเพียงไม่กี่คืบ นัยน์ตาสีเทาวาวโรจน์ด้วยประกายความเย็นชาที่ซ่อนเร้นความเร่าร้อนบางอย่างไว้ภายใน "ความตายไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอย่างที่คุณพยายามไขว่คว้าหรอก มันก็แค่... จุดสิ้นสุดของระบบชีวภาพที่ล้มเหลวเท่านั้น" "งั้นเหรอคะ?" ภาคินไม่ถอยหลังหนี เขากลับก้าวประชิดขึ้นไปอีกจนแผ่นหลังของคณินเกือบชิดติดชั้นวางแฟ้ม มือหนาที่สวมถุงมือยางถือวิสาสะยื่นไปแตะปกเสื้อกาวน์สีขาวบริเวณหัวใจของอีกฝ่าย นิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงจนน่าตกใจ "ถ้ามันไร้ความหมาย แล้วทำไมรอยกรีดบนศพพวกนั้นถึงมีรูปแบบเดียวกับรอยแผลในแฟ้มเคสลับที่ถูกลบชื่อทิ้งนี่ล่ะคะ, คุณหมอ?" คณินก้มมองมือของภาคินที่วางอยู่บนหน้าอกของตน แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—รวดเร็วเสียจนหากไม่สังเกตให้ดีคงไม่มีวันทันเห็น—ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "มือของสารวัตร... ไม่ควรมาเปื้อนเลือดในที่แบบนี้หรอกนะคะ" คณินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณต้นคอของภาคินจนขนลุกชัน "คุณกำลังเล่นกับเกมที่คุณไม่มีวันชนะ และถ้ายังไม่หยุด... คนที่จะกลายเป็นศพบนเตียงรายต่อไป อาจจะไม่ใช่คนไข้ไร้ญาติพวกนั้น... แต่จะเป็นตัวคุณเอง" คำขู่ที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนนี้ไม่ได้ทำให้ภาคินถอยร่น กลับกัน มันยิ่งจุดประกายไฟแห่งความท้าทายในดวงตาของนายตำรวจหนุ่มให้ลุกโชนขึ้น สัญชาตญาณนักล่าเตือนภัยว่าคนตรงหน้าอันตรายราวกับงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กิ่งไม้ แต่ความดึงดูดทางจิตวิญญาณกลับร้องเรียกให้เขาอยากจะกระโจนลงไปในหุบเหวแห่งความมืดนั้นด้วยความเต็มใจ "ฉันไม่เคยกลัวความตายอยู่แล้วค่ะ โดยเฉพาะความตายที่มาจากมือของ... คนที่น่าสนใจอย่างคุณ" ภาคินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำไม่แพ้กัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งในความสลัวของห้องเก็บเวชระเบียน เคมีอันตรายระหว่างผู้รักษากฎหมายกับผู้กุมความลับดำมืดพุ่งสูงจนแทบจะระเบิดออกเป็นประกายไฟ ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันเร่าร้อนและบีบคั้นจิตใจจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยจังหวะที่รีบร้อนและกระวนกระวาย คณินผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับคืนสู่ความเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ภาคินขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองที่ประตูเหล็กทึบที่ปิดสนิท เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของพยาบาลเวรที่ดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณหมอคณินคะ!แย่แล้วค่ะ! เคสห้องฉุกเฉินเมื่อครู่... คนไข้ไม่ได้เสียชีวิตเพราะหัวใจวายค่ะ!" เสียงนั้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เราพบ... เราพบลอยสัญลักษณ์ประหลาดถูกกรีดไว้ที่แผ่นหลังของเขา เหมือนกับคดีเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่มีผิดเลยค่ะ!" ภาคินหันขวับกลับมามองหน้าคณินทันที นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นในยามนี้ไม่ได้เรียบนิ่งไร้ความรู้สึกอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่จางหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด— —และเมื่อภาคินก้มลงมองที่แฟ้มประวัติในมืออีกครั้ง ตัวเลขรหัสเคสที่เขาเพิ่งเปิดดูเมื่อครู่ ก็ทำให้ลมหายใจของนายตำรวจหนุ่มสะดุดกึก เพราะมันตรงกับหมายเลขบัตรประชาชนของ "มานัส" ศาสตราจารย์ผู้ล่วงลับ ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *เงาจันทราลี้ลับ*