กลยุทธ์ตลบหลัง

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกพิมพ์ราคาแพงและกาแฟอาราบิก้าชั้นดีคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานกระจกใสระฟ้า ทว่ากลับไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่แขวนลอยอยู่เบื้องหน้าได้เลย รตินธรนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้ม ปลายเรียวนิ้วประสานกันหลวมๆ ขณะดวงตาคมกริบมองลอดผ่านแว่นกรอบทองไปยังหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลกราฟฟิกการเงินที่พลิกผันราวกับคลื่นลมมรสุมกำลังแสดงผลตัวเลขสีแดงฉาน—ตัวเลขที่เขาจงใจ ‘จัดฉาก’ ขึ้นมาด้วยความประณีตดั่งงานศิลป์ชิ้นเอก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่ร่างเพรียวระหงในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีนิลของนลินจะก้าวเข้ามา สองมือของเธอยกแฟ้มเอกสารปกหนังแท้ขึ้นแนบอก แววตาคู่นั้นสะท้อนความระคนทึ่งและระมัดระวังในคราเดียวกัน "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ท่านประธานใหญ่คาดการณ์ไว้ค่ะ..." เสียงหวานนุ่มเอ่ยขึ้นขณะวางแฟ้มลงเบื้องหน้าเขา "อัครเดชส่งคนเข้ากว้านซื้อหุ้นของโครงการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษอ่าวไทยเฟสสามหมดหน้าตักแล้วค่ะ มูลค่ารวมในพอร์ตของฝั่งนั้นเวลานี้... เกินกว่าสี่พันล้านบาทเข้าไปแล้ว" รตินธรไม่ตอบในทันที เขายกถ้วยชาเซรามิกเคลือบลายครามขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของชาอู่หลงชั้นดีแตะปลายลิ้น ตัดกับความเย็นเยียบในแว่นแคว้นแห่งเกมธุรกิจที่เขากำลังเป็นผู้กุมบังเหียน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกจุดขึ้นอย่างเชื่องช้า เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่ากลับอาบยาพิษร้ายกาจยิ่งกว่าดอกไม้ป่า "สี่พันล้าน... สำหรับคนกระหายอำนาจอย่างอัครเดชแล้ว เงินจำนวนนี้คงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทะเยอทะยานที่เขาอยากเหยียบย่ำฉันให้จมดินสินะคะ" รตินธรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกลมหายใจกลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดันให้อากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "เขาคิดว่าตัวเองคือนักล่าผู้กุมชัยชนะค่ะ" นลินทอดถอนหายใจเบาๆ พร้อมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "เอกสารการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมฉบับจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม ถูกเราสับเปลี่ยนด้วยรายงานปลอมที่ระบุว่าพื้นที่นั้นอุดมไปด้วยแร่ธาตุหายากและมีศักยภาพสูงลิ่ว... อัครเดชตกหลุมพรางที่ท่านขุดไว้โดยไม่สงสัยแม้แต่น้อย เขายอมจำนองแม้กระทั่งอสังหาริมทรัพย์ส่วนตัวเพื่อระดมทุนก้อนนี้มาทุ่มลงไปในโครงการที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง" ในอดีต—ในชาติภพที่รตินธรยังเป็นเพียงทนายความหนุ่มผู้ไร้เส้นสาย เขาถูกอัครเดชใช้เล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมายและอำนาจเงินตราเหยียบย่ำจนครอบครัวพินาศย่อยยับ บิดาต้องตายอย่างอยุติธรรม ส่วนมารดาตรอมใจจนสิ้นลมบนเตียงโรงพยาบาล ภาพความทรงจำสีเลือดและคราบน้ำตาในวันนั้น ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจ กลับหล่อหลอมให้เขากลายเป็นหินผาที่แข็งแกร่ง และในวันนี้... หมากตานี้คือการทวงคืนดอกเบี้ยต้นแรกที่สาสมที่สุด "โครงการอ่าวไทยเฟสสามเป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นจากหมอกควันค่ะคุณนลิน" รตินธรวางถ้วยชาลงกระทบจานรองเสียงดังกรุ๊งกริ๊งกังวานก้องห้อง "กระทรวงอุตสาหกรรมได้อนุมัติคำสั่งลับระงับการพัฒนาพื้นที่ดังกล่าวไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว เนื่องจากตรวจพบรอยเลื่อนเปลือกโลกที่มีความเสี่ยงสูงต่อภัยพิบัติ... อีกไม่เกินสี่สิบแปดชั่วโมง ข่าวนี้จะถูกประกาศอย่างเป็นทางการ และในวินาทีนั้น หุ้นที่อัครเดชทุ่มเงินซื้อมาด้วยความกระหาย จะมีค่าไม่ต่างอะไรกับกระดาษชำระเปื้อนหมึก" นลินมองสตรีผู้ทรงภูมิปัญญาเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แม้พวกเขาจะยืนอยู่บนเรือลำเดียวกัน แต่นางก็อดหวั่นเกรงต่อความลึกล้ำและเด็ดขาดของรตินธรไม่ได้ ทุกย่างก้าวของเขาคำนวณไว้ล่วงหน้าดั่งเทพเซียนเดินหมาก ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีแม้แต่ความปราณี "ดิฉันเกรงเพียงแต่ว่า... หากอัครเดชรู้ตัวในยามคับขัน เขาอาจจะใช้แผนประทุษร้ายหรือเล่นนอกเกมเหมือนที่เคยทำในอดีตนะคะ" อัยการสาวเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย พร้อมขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด รตินธรหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความร่าเริง มีเพียงความเยือกเย็นดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ "ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปเถอะค่ะ... ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ ตาข่ายที่ฉันถักทอก็จะยิ่งรัดกุมเข้าตัวเขามากเท่านั้น ตำรวจเศรษฐกิจและสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินกำลังรอจังหวะนี้อยู่เช่นกัน เมื่อบริษัทนิติบุคคลบังหน้าของเขาล้มละลาย เส้นทางการเงินสีเทาทั้งหมดที่เขาใช้ติดสินบนข้าราชการระดับสูงก็จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดสิ้น" ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและทรงพลัง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของนลินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนมือเรียวสั่นเทาเล็กน้อย "มีอะไรหรือคะ?" รตินธรหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณเตือนภัยในอกเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง นลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม "ท่านประธานคะ... สายรายงานด่วนจากกรมโยธาธิการ... มีคำสั่งลับฉบับใหม่ส่งตรงมาจากทำเนียบรัฐบาลเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ!" รตินธรนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วมุ่น "คำสั่งลับอะไร? ในเมื่อโครงการถูกระงับไปแล้วไม่ใช่หรือ?" "เปล่าเลยค่ะ..." นลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบขาดห้วง "คำสั่งใหม่ระบุว่า... รัฐบาลอนุมัติงบประมาณพิเศษพลิกฟื้นโครงการอ่าวไทยเฟสสามให้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษเสรี โดยมีชื่อของ 'กลุ่มบริษัทในเครืออัครเดชโฮลดิ้ง' เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว... แบบนี้หมายความว่าอย่างไรคะ? หุ้นที่เขากว้านซื้อมา... กำลังจะพุ่งทะยานขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ในเช้าวันพรุ่งนี้!" ดวงตาคมกริบของรตินธรเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดผางออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของอัครเดช ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปาก คล้ายผู้กำชัยชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีสุดท้าย— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลเกมแห่งความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!