กลิ่นอายความลวง

รอยยิ้มบนริมฝีปากของอัครเดชในยามนี้ ช่างเป็นภาพจำลองของซาตานที่แต่งแต้มด้วยหน้ากากสุภาพชนได้อย่างสมบูรณ์แบบ... "ดูเหมือนคุณรตินธรจะเปลี่ยนไปมากทีเดียว..." เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความระแวงระวังดังขึ้น ทำลายความเงียบอันอึดอัดภายในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารหรูระดับไฮ엔ด์ กลิ่นอายของไวน์วินเทจราคาแพงลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพง ทว่าสำหรับรตินธรแล้ว บรรยากาศรอบตัวในวินาทีนี้กลับมีกลิ่นอายของความตายและกองเพลิงแห่งการแก้แค้นที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในอก ดวงตาคมกริบของอัครเดชหรี่แคบลงเล็กน้อย เขากำลังพิจารณาร่างของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับสัตว์ป่ากำลังประเมินภัยคุกคามตัวใหม่ที่บังAาญก้าวเข้ามาในอาณาเขต รตินธรไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีทับทิมขึ้นจรดริมฝีปาก ปล่อยให้รสชาติฝาดลึกบาดคอ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้สักทองด้วยจังหวะจะโคนอันเชื่องช้าและมั่นคง สายตาสองคู่ประสานกันในอากาศ—คู่หนึ่งเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่สั่งสมมาหลายทศวรรษ แต่อีกคู่หนึ่ง... กลับลึกล้ำดึงดูดราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งแม้กระทั่งวิญญาณของอีกฝ่าย "คนเราย่อมต้องเติบโตขึ้นเมื่อผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือครับ... อ้อ ขออภัย ดิฉันหมายถึง... ผ่านความตกต่ำมาแล้วครั้งหนึ่งค่ะ" รตินธรจ intentionally แก้คำพูดของตนเองเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบไว้ด้วยความเย้ยหยันที่แนบเนียนจนแทบจับไม่ได้ อัครเดชชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคู่นั้นวาบความฉงนระคนสงสัย เพราะท่าทีของรตินธรในอดีต—ก่อนที่ตระกูลของอีกฝ่ายจะพินาศย่อยยับ—เคยเป็นเพียงทนายหนุ่มผู้อ่อนต่อโลก ซื่อตรง และตกเป็นเหยื่อในเกมของเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าในวันนี้... รตินธรคนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงปีศาจในคราบมนุษย์ที่หวนกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างด้วยดอกเบี้ยที่คิดเป็นเลือดเนื้อ "คุณดูมั่นใจในตัวเองสูงขึ้นมากนะ รตินธร... ระวังว่าความมั่นใจนั้น จะกลายเป็นเชือกผูกคอคุณเสียเอง" อัครเดชเอ่ยเตือนเสียงเย็น เยเยือก กลิ่นอายกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนทำให้อากาศรอบกายหนักอึ้ง "เชือกเส้นนั้น จะผูกคอใคร... คงต้องรอดูตอนจบของเกมกระดานนี้เสียก่อนนะคะ ท่านอัครเดช" เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งเฉียบคมขึ้นไปอีก นลิน ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรตินธรด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ดวงตาคู่คมของอัยการสาวกวาดมองอัครเดชด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าอัครเดช "เอกสารชิ้นนี้ เพิ่งส่งตรงมาจากสำนักงานอัยการสูงสุดค่ะ... เกี่ยวกับการตรวจสอบเส้นทางการเงินของบริษัทในเครือเอส-กรุ๊ป ย้อนหลังสามปี" นลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทำให้อัครเดชต้องก้มลงมองแฟ้มเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป รตินธรเอื้อมมือไปหยิบกาชาเซรามิกเคลือบมุกที่ตั้งอยู่ข้างตัว รินน้ำชาสีอำพันบริสุทธิ์ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างประณีตบรรจง ราวกับกำลังจัดเตรียมพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์ ไอน้ำร้อนกรุ่นลอยขึ้นปะทะใบหน้าคมคายที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก "ดื่มชาร้อนๆ สักถ้วยสิคะ ท่านอัครเดช... จะได้ช่วยให้สมองที่คิดวางแผนทำลายคนอื่นมาตลอดชีวิต ปลอดโปร่งขึ้นบ้าง" อัครเดชเหลือบมองถ้วยชาที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เขาไม่ได้กลัวยาพิษ แต่เขากลัวความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัวของเด็กหนุ่มที่เขาเคยเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้ามากกว่า มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิบถ้วยชาขึ้นมา ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของอัครเดชกำลังจะสัมผัสกับผิวกระเบื้อง เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูด้านหลังจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของอัครเดชที่มีใบหน้าซีดเผือด "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... หุ้นของบริษัทในเครือทั้งหมดร่วงลงติดฟลอร์ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที และ... ตำรวจชุดสืบสวนพิเศษกำลังนำหมายศาลบุกเข้ามาที่นี่แล้วครับ!" มือของอัครเดชแข็งค้างกลางอากาศ รอยยิ้มอำมหิตบนใบหน้าแข็งกร้างขึ้นในฉับพลัน เขากวาดสายตากลับมามองรตินธรด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยวขั้นสุด รตินธรยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ดวงตาสևดสนิทคู่นั้นสะท้อนเงาความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาศัตรูตัวฉกาจ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับสู่ตาเดินแรก... ของการชำระแค้นนะคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามากับความแค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ