กับดักในเงามืด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าเก่าแก่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด ราวกับซากศพทางความรู้สึกที่ถูกฝังกลบไว้โดยปราศจากป้ายหลุมศพ รตินธรยืนนิ่งสนิทอยู่หลังกองลังกระดาษสูงทึบ ลมหายใจของเขาถูกผ่อนเข้าออกอย่างแผ่วเบาและระมัดระวังที่สุด ราวกับเกรงว่าเสียงสะท้อนของชีวิตจะไปปลุกเร้ามัจจุราชที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ไม่ไกล ปลายรองเท้าหนังขัดเงาของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งหยุดลงห่างจากจุดที่เขายืนอยู่เพียงคืบเดียว เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ยืนยันถึงความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวของคนพวกนั้น... พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อเก็บกวาดให้สิ้นซาก "ค้นให้ทั่ว ทุกซอกทุกมุม นายท่านต้องการแค่ลมหายใจสุดท้ายของมัน ไม่ว่ามันจะซ่อนอยู่ใต้รอยเงาไหนก็ตาม" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของมือสังหารเอ่ยขึ้นด้วยความเยียบเย็น บ่งบอกถึงประสบการณ์โชกโชนในการปลิดชีพเหยื่ออย่างไร้ร่องรอย รตินธรใช้ปลายนิ้วสัมผัสแหวนทองคำขาวเกลี้ยงเกลาบนนิ้วมือข้างซ้ายอย่างเผลอไผล ความเย็นเยียบของโลหะช่วยดึงสติให้เขากลับมาสู่ความจริงอันโหดร้าย อดีตทนายความมือหนึ่งผู้เคยถือความยุติธรรมไว้ในกำมือ บัดนี้กลับต้องมาวิ่งหนีตายอยู่ในสมรภูมิเงาที่อัครเดชเป็นผู้ขีดเส้นตารางหมากไว้ล่วงหน้า สายตาดุดั่งเหยี่ยวของรตินธรกวาดมองไปรอบกาย ความมืดไม่ใช่สิ่งน่ากลัวสำหรับผู้ที่เคยผ่านนรกมาแล้วครั้งหนึ่ง ในทางกลับกัน... ความมืดคือมิตรสหายที่ซื่อสัตย์ที่สุด แสงไฟจากท่าเรือที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดเก่า ๆ ทอดเงายาวเหยียดเป็นลวดลายประหลาดบนพื้นปูนซีเมนต์ เขาสังเกตเห็นเงาเคลื่อนไหวที่ผิดปกติทางด้านซ้าย มือสังหารอีกคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้จุดที่เขาซ่อนตัวมากขึ้นทุกที *ก้าวพลาดแม้เพียงก้าวเดียว... เกมนี้จะจบลงทันที* รตินธรเตือนสติ ในเสี้ยววินาทีที่เงาดำทาบทับลงมาบนลังไม้ รตินธรไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังไขว้เขวใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดสำคัญบริเวณลำคออย่างแม่นยำและไร้เสียง ร่างของมือสังหารทรุดฮวบล้มลงในอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็วราวกับตุ๊กตาไร้กระดูก รตินธรประคองร่างนั้นไว้ไม่ให้เกิดเสียงดังกระแทกพื้น ก่อนจะรีบปลดอาวุธปืนพกติดเก็บเสียงมาถือไว้มั่น ความนิ่งและเด็ดเดี่ยวในแววตาของเขาฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง... อัครเดชคิดว่าส่งหมาป่ามาไล่ล่าเหยื่อ แต่ลืมคิดไปว่าเหยื่อตัวนี้อาจแปรสภาพเป็นพรานป่าที่รอขย้ำพวกมันคืนเช่นกัน ทว่า เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ที่กรูเข้ามาทางประตูด้านหน้าก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "เฮ้ย! ทางนี้มีผิดสังเกต ไปดูซิ!" รตินธรไม่ลังเล เขาพุ่งตัวทะยานผ่านช่องหน้าต่างกระจกบานเล็กที่ถูกทุบแตกออกไปอย่างหวุดหวิด เศษแก้วคมกริบบาดเข้าที่แขนเสื้อและผิวเนื้อจนเลือดสีสดซึมออกมาอาบย้อมเนื้อผ้าสีเข้ม แต่ความเจ็บปวดทางกายเป็นเพียงสิ่งไร้ความหมายเมื่อเทียบกับเป้าหมายที่รออยู่เบื้องหน้า เขาพุ่งตัวลงสู่ผืนน้ำระลอกคลื่นยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือก พรางตัวกลืนหายไปกับความมืดมิดของแม่น้ำ ก่อนที่กระสุนปืนนัดแรกจะเจาะทะลุกระดานไม้ตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่เพียงเสี้ยววินาที ณ คฤหาสน์หรูใจกลางเมือง... นลินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาด นิ้วเรียวยาวถือแก้วไวน์แดงแกว่งของเหลวสีเข้มวนไปมาอย่างใจเย็น ใบหน้าคมสวยเรียบเฉยจนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ แม้ภายนอกเธอจะดูสงบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ ทว่าภายในกลับร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เธอรู้ดีว่าเวลานี้รตินธรต้องเผชิญหน้ากับอันตรายระดับใด แผนการซ้อนแผนที่เธอกับเขาร่วมกันวางไว้กำลังเดินมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ หากรตินธรพลาดพลั้ง... ทุกสิ่งที่อดทนทำมาทั้งหมดจะพังทลายลงในพริบตา เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นตามรหัสลับที่ตกลงกันไว้ นลินวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกทันที แววตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ร่างสูงโปร่งของรตินธรที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำและคราบเลือดจาง ๆ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าเงียบกริบ แม้ลมหายใจจะยังคงหอบถี่เล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขากลับคมปราบและเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอื้อnคำสนทนาใดเพื่อประเมินสถานการณ์ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของนลินก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน นลินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้า ปรากฏว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่มีการบันทึกชื่อ แต่รหัสพื้นที่ระบุชัดเจนว่ามาจากห้องทำงานส่วนตัวของ "อัครเดช" โดยตรง รตินธรส่งสัญญาณมือให้นลินเปิดสปีดโฟนทันที พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อฟังเสียงปลายสายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ราวกับปีศาจที่กำลังกระซิบจากขุมนรก... *"เก่งมาก... ที่รอดจากคืนนี้มาได้ รตินธร... แต่แกแน่ใจหรือว่า สิ่งที่แกกำลังตามหา... ยังคงอยู่ที่เดิม?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและระทึกไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!