กลลวงของมิตรแท้

กลิ่นอายจางๆ ของชาอูหลงชั้นดีลอยวนอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุก ทว่ามันมิอาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กแห่งความทรงจำที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในโสตประสาทของรตินธรได้เลยแม้แต่น้อย ในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารริมน้ำอันเงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนลงบนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเกล็ดปลาในความมืด บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความอึดอัดและระแวดระวัง นلิน ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามดั่งพญาหงส์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ราวกับกำลังประเมินราคาชีวิตของเขาในตลาดมืด "คุณรตินธร... ข้อเสนอของคุณเมื่อครู่ มันฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อฝันของคนเสียสติ มากกว่าจะเป็นข้อมูลจากทนายความมือหนึ่ง" น้ำเสียงของอัยการสาวทรงAเอ่ยขึ้นอย่างเยียบเย็น เรียบเรื่อยแต่มีด รตินธรไม่รีบร้อนตอบ เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสชาติความขมปร่าที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหวานล้ำในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไหววับด้วยประกายแห่งความเหนือชั้น ในชาติภพก่อน นลินคือศัตรูตัวฉกาจผู้หยิบยื่นกุญแจมือให้เขาด้วยความตรงฉากไร้ความปราณี แต่ในชาติภพนี้ หล่อนคือหมากตัวสำคัญที่สุด หากเขาสามารถเปลี่ยน 'ผู้พิพากษา' ให้กลายเป็น 'พันธมิตร' ได้ อัครเดชก็มิใช่ศัตรูที่ไร้ช่องโหว่ให้ทำลายอีกต่อไป "เรื่องเพ้อฝันกับความจริงที่ถูกปิดตาย มักมีเส้นบางๆ กั้นอยู่เสมอค่ะคุณนลิน" รตินธรวางถ้วยแบล็คทีลงกระทบจานรองเบาๆ เสียงนั้นกังวานและมั่นคง "ดิฉัน... อภัยนะคะ หมายถึงผม... คงไม่ต้องย้ำหกระเบียดนิ้วกระมัง ว่าบัญชีลับของบริษัทชิปปิ้งอัครเดชกรุ๊ป ที่ซ่อนไว้ในธนาคารนอกชายฝั่งหมู่เกาะเคย์แมน ยอดเงินรวมสามร้อยล้านบาทนั้น ถูกโอนเข้าบัญชีชื่อใครในคืนวันที่สิบห้าเดือนก่อน" ร่างบางของนลินชะงักกึกทันที รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากเคลือบลิดสติกสีแดงเข้มแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น—แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาอันแหลมคมของอดีตทนายความที่อ่านเกมขาดทุกย่างก้าว ข้อมูลนี้ เป็นความลับระดับสูงสุดที่แม้แต่ ป.ป.ช. หรือหน่วยงานปราบปรามการทุจริตยังเอื้อมไม่ถึง เพราะมันคือหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่อัครเดชใช้ซื้อ0สินบนผู้มีอำนาจในกระบวนการยุติธรรม ซึ่งในเส้นเวลาเดิม กว่านลินจะล่วงรู้ความจริงข้อนี้ หล่อนก็ถูกคำสั่งย้ายฟ้าผ่าและเกือบเอาชีวิตไม่รอดในคดีอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ถูกจัดฉากขึ้น "คุณ... รู้เรื่องนี้ได้จากที่ไหน" นลินโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเยือกเย็นลอยเข้าจมูก "ข้อมูลวงในระดับนี้ แม้แต่รองอัยการสูงสุดยังไม่ได้รับรายงาน... คุณเป็นใครกันแน่ รตินธร?" "ผมเป็นแค่คนที่สูญเสียทุกอย่างให้กับความอยุติธรรม และกำลังจะทวงคืนมัน" รตินธรตอบเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งลึกลงไปอีก "คุณนลินต้องการกระชากหน้ากากของพวกเหลือบไรที่กัดกินกฎหมายบ้านเมืองใช่ไหมคะ... อภัยครับ ผมติดปาก... ใช่ไหมครับคุณนลิน" เขายิ้มมุมปากเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชิน แต่กลับแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างแนบเนียนด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่แฝงด้วยอันตราย นลินหรี่ตาลง พิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ผู้ชายคนนี้ไม่มีท่าทีหวาดกลัว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการบลัฟ ทุกคำพูดและแววตานิ่งสงบราวน้ำลึกใต้ 10,000 เมตร มันคือความมั่นใจของคนที่กุมไพ่เหนือกว่าทุกใบ "แล้วฉันจะได้อะไรจากการร่วมมือกับคุณ? ในเมื่อหลักฐานที่คุณมี มันผิดกฎหมายในการได้มา... ถ้าฉันเอาไปใช้ ฉันอาจจะต้องหลุดจากเก้าอี้อัยการก่อนจะได้ลากคอใครเข้าคุกเสียอีก" นลินยังคงรักษาเชิง ตั้งกำแพงสูงลิ่วตามสัญชาตญาณของนักกฎหมายผู้รอบคอบ รตินธรยิ้มรับ เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลทึบที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าเสื้อโค้ทออกมาวางบนโต๊ะ ผลักมันไปตรงหน้าหญิงสาวอย่างใจเย็น "ท่านอัยการผู้ทรงเกียรติ... ในสงครามที่อีกฝ่ายถือปืนกล สิ่งที่เราต้องใช้ไม่ใช่กฎข้อบังคับของลูกเสือสำรอง แต่คือคมมีดที่พร้อมจะแทงตัดขั้วหัวใจต่างหากล่ะครับ" รตินธรเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกินความลังเลใจของอีกฝ่าย "ในซองนั้น ไม่ได้มีแค่หมายเลขบัญชี... แต่มีรายชื่อ 'ตุลาการเงา' สามคนที่รับสินบนจากอัครเดช พร้อมคลิปเสียงสนทนาที่ปฏิเสธไม่ได้" นลินจ้องมองซองเอกสารนั้นราวกับมันคืองูพิษที่ขดตัวอยู่ หล่อนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเอื้อมไปแตะขอบซอง แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะของนลินก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้อัยการสาวถึงกับหน้าถอดสี—**'ท่านอัครเดช'** นลินเงยหน้าขึ้นสบตากับรตินธรทันที ดวงตาของหญิงสาวฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด รตินธรเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ราวกับคาดการณ์ทุกย่างก้าวของหมากตัวนี้ไว้อยู่แล้ว เขายื่นมือไปกดรับสายแทนหล่อนหน้าตาเฉย พร้อมกับกดเปิดสปีดเกอร์โฟนต่อหน้าต่อตา โดยที่นลินยังไม่ทันได้ห้ามปราม *"คุณนลิน... ดึกดื่นค่ำคืนนี้ ดูเหมือนคุณจะงานยุ่งเสียเหลือเกินนะ หวังว่าคงไม่ได้กำลังนั่งคุยกับ 'หนูสกปรก' ตัวไหนอยู่หรอกกระมัง?"* เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจและเยียบเย็นของอัครเดชดังลอดออกมาจากลำโพง สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองอันเงียบสงบ ราวกับเสียงกריชที่จ่ออยู่ตรงลำคอของพวกเขาทั้งสองคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามากับความแค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ