หมากที่ถูกลืม

กลิ่นอายจางๆ ของชาอู่หลงชั้นเลิศลอยวนอยู่เบื้องหน้า ทว่ามันมิอาจกลบกลิ่นคาวคละคลุ้งของความโลภที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางตระการตาแห่งนั้นได้เลยค่ะ "ยินดีต้อนรับสู่หมากกระดานสุดท้ายค่ะท่านอัครเดช..." รตินธรเอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่นหู ขณะที่นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนของเธอกำลังค่อยๆ เลื่อนภาพถ่ายปึกหนาและเอกสารลับตราครุฑสีแดงฉานไปข้างหน้า ช้าๆ ทว่ามั่นคงดั่งกระแสธารที่ไหลเซาะหินผา "และตอนนี้... ตาเดินของท่านแล้วค่ะ" อัครเดชแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจที่สั่งสมมาค่อนชีวิต ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวภูเขาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาร่างระหงของสตรีตรงหน้า ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเหยื่อในอุ้งมือ แต่วันนี้กลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดไว้ครบทุกด้าน เขายังคงนิ่งสงบ ไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมาให้เสียเกียรติของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลระดับแถวหน้า มือหนาสวมแหวนหยกมันปลาบหยิบแก้วทรงสูงบรรจุไวน์สีทับทิมขึ้นจิบอย่างใจเย็น แม้ในใจจะเริ่มตระหนักแล้วว่า เอกสารที่กองอยู่ตรงนั้นหาใช่กระดาษธรรมดา หากแต่มันคือ "โซ่ตรวน" ที่พร้อมจะรัดคอเขาให้ดิ้นไม่หลุด "กระดาษไม่กี่แผ่นกับภาพถ่ายเบลอๆ เหล่านี้... คิดว่าจะทำให้จักรวรรดิที่ฉันสร้างมากับมือสั่นคลอนได้หรือ รตินธร?" อัครเดชเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "คนเรามักหลงคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดเมื่อถือไพ่เหนือกว่า แต่ลืมไปว่าบนโต๊ะพนันแห่งนี้ ฉันต่างหากที่เป็นคนแจกไพ่" "ท่านพูดถูกค่ะท่านอัครเดช การแจกไพ่คือสิทธิของท่าน... แต่สิทธิ์ในการเลือกจะ 'คว่ำ' หรือ 'หงาย' มัน เป็นของฉัน" รตินธรแย้มยิ้มอ่อนหวาน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นไร้ความปราณี เธอเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงอย่างผ่อนคลาย "และไพ่ใบที่ท่านถืออยู่ตอนนี้... น่าเสียดายนักที่เป็นใบที่ถูกซ่อนรอยเปื้อนของเลือดเอาไว้" นิ้วเรียวชี้ไปยังเอกสารแผ่นบนสุด มันคือผังโครงสร้างซับซ้อนของการฟอกเงินผ่านมูลนิธิการกุศลบังหน้า เส้นทางการเงินโยกย้ายจากบัญชีลับในต่างประเทศ ไหลผ่านเครือข่ายบริษัทนอมินีข้ามชาติ ก่อนจะถูกแปลงสภาพเป็นอสังหาริมทรัพย์หรูหราใจกลางเมือง ทุกตัวเลข ทุกรหัสธุรกรรม และทุกชื่อลายเซ็น ปรากฏชัดเจนราวกับภาพวาดใต้แสงจันทร์ที่ไร้เงาบดบัง อัครเดชชะงักไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มเยาะบนมุมปากแข็งค้างลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขบนกระดาษเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่า ข้อมูลเหล่านี้มีความแม่นยำระดับที่แม้แต่ผู้ตรวจสอบบัญชีมือหนึ่งก็ยังไม่อาจหาช่องโหว่ได้ นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่คนธรรมดาจะล่วงรู้ได้... มันคือข้อมูลระดับความลับสุดยอดที่ถูกฝังไว้ใต้ดินลึกนับร้อยเมตร "นลิน... เธอคงไม่ได้ร่วมมือกับอัยการสาวคนนั้นขุดคุ้ยเรื่องพวกนี้หรอกกระมัง?" อัครเดชเอ่ยชื่อคู่ปรับคนสำคัญขึ้นมา น้ำเสียงเจือแววตื่นตัวเล็กน้อย "ความลับมักมีอายุขัยของมันเสมอค่ะท่านอัครเดช และดูเหมือนว่าอายุของความลับเรื่องการฟอกเงินระดับพันล้านนี้ จะหมดลงตั้งแต่ท่านตัดสินใจทำลายครอบครัวของฉันเมื่อหลายปีก่อนแล้วค่ะ" รตินธรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนลิ่มสลัก บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังที่ดังติ๊กต็อกราวกับกำลังนับถอยหลังสู่วันวานแห่งการชำระแค้น เคมีระหว่างผู้ล่าในอดีตกับเหยื่อที่ฟื้นคืนชีพกลับมาทวงบัลลังก์ กำลังดึงดูดให้ทุกวินาทีเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แทบจะหยุดหายใจ อัครเดชสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีกลับคืนมา เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะทำงาน "เธอคิดว่าหลักแค่นี้จะล้มฉันได้จริงๆ หรือ? อำนาจที่ฉันมีอยู่ในมือตอนนี้ มากเกินกว่าที่กฎหมายกระจอกๆ ของพวกเธอจะแตะต้องได้..." อัครเดชกล่าวอย่างเหนือกว่า พร้อมจะใช้เครือข่ายอิทธิพลบดขยี้ทุกอย่างให้แหลกคามือ "กฎหมายอาจจะช้าไปบ้างค่ะ... แต่ถ้าเป็น 'หลักฐานชิ้นสุดท้าย' ล่ะคะ?" รตินธรไม่รอให้อัครเดชได้ตั้งตัว เธอยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทอีกเล่มหนึ่งขึ้นมาวางทับลงไป แฟ้มที่นลินเสี่ยงชีวิตลอบเข้าไปเอามาจากตู้เซฟนิรภัยชั้นใต้ดินของธนาคารกลางเมื่อคืนนี้เอง ขณะที่อัครเดชก้มมองแฟ้มเล่มนั้นด้วยสายตาที่เริ่มไหวระริก ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าสะท้อนเข้ากับใบหน้าของบุคคลผู้มาใหม่ ทำให้อัครเดชถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะคนๆ นั้นคือคนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้หลุมศพมานานนับสิบปีแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลเกมแห่งความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!