หมากตัวที่สองล้มลง

"ความเงียบงัน... บางครั้งก็มีน้ำหนักมากพอที่จะกดกระดูกให้แหลกละเอียดได้ทั้งร่างนะคะ" รตินธรทอดถอนหายใจแผ่วเบา ขณะปลายนิ้วเรียวยาวดั่งลำหยกจรดลงบนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนิล น้ำชาอุ่นร้อนลอยกรุ่นกลิ่นอายของบุปผชาติผสมผสานกับความขมปร่า ทว่ารสสัมผัสบนปลายลิ้นกลับมิอาจเทียบเคียงกับรสชาติของความจริงที่เพิ่งกระแทกเข้าโสตประสาท เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ลอดผ่านคลื่นความถี่ของสัญญาณโทรศัพท์เมื่อครู่ ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกรับของยมทูตที่กำลังเคาะเรียกขานเวลาชีวิตของเหยื่อผู้โชคร้าย ปลายสายนั้นมิใช่ใครอื่น—แต่มันคือ "คุณหญิงชื่น S" บุคคลผู้เปรียบเสมือนเสาหลักในเงามืดของอัครเดช ผู้กุมบังเหียนมูลนิธิการกุศลบังหน้าและเครือข่ายฟอกเงินนับพันล้าน ภาพลักษณ์ของนางคือแม่พระผู้ใจบุญ ผู้สูงศักดิ์ และเปี่ยมด้วยศีลธรรมอันดีงามในสังคมชั้นสูง ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มพ An เคลือบน้ำตาลนั้น กลับโชกโชนไปด้วยคราบเลือดและการเหยียบย่ำชีวิตมนุษย์ไม่ต่างจากอัครเดชเลยแม้แต่น้อย "คิดไม่ถึงเลยใช่ไหมคะคุณทนาย... ว่าสุนัขที่คุณพยายามจะไล่ต้อนให้จนมุม แท้จริงแล้วยังมีเจ้าของคอยถือโซ่ล่ามไว้อย่างแน่นหนา" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของคุณหญิงชื่นลอยละลิ่วผ่านคลื่นอากาศ แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง "เกมกระดานนี้ คุณเดินหมากผิดตาเดียว ชีวิตของคุณและคนที่คุณรัก... ก็คงต้องพินาศย่อยยับไม่ต่างจากเศษแก้วบนพื้นหรอกนะคะ" รตินธรไม่ตอบคำทันที ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีหรี่ลงเล็กน้อย สะท้อนประกายความเยือกเย็นที่ลึกล้ำยิ่งกว่าก้นบึ้งของมหาสมุทร เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ท่วงท่าสำรวมและสง่างามดั่งราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ แม้ในสถานการณ์ที่บีบคั้นราวกับอยู่ปากเหวแห่งความตาย รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม—รอยยิ้มที่ทำให้อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "คุณหญิงชื่นคะ... ท่านคิดจริงๆ หรือคะว่า โซ่ล่ามที่ท่านถืออยู่ เป็นของท่านจริงๆ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "สุนัขที่ดุร้ายต่อให้ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำ หากมันหิวกระหายจนขาดสติ มันย่อมกัดแม้แต่มือของผู้เป็นนาย... และท่านก็คงลืมไปแล้วกระมัง ว่าข้าพเจ้าไม่ได้เล่นเกมกระดานนี้เพียงลำพัง" สิ้นคำพูดนั้น รตินธรก็ส่งสัญญาณมือไปยัง นลิน อัยการสาวผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้างามที่เรียบเฉยราਤิรูปสลักหินอ่อน นลินพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะกดเปิดหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่บนโต๊ะทำงาน แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นเอกสารลับชุดหนึ่ง—ชุดข้อมูลที่สามารถพลิกแผ่นดินได้ในชั่วข้ามคืน ในโลกแห่งการชิงไหวชิงพริบ อำนาจเงินและบารมีอาจซื้อได้ทุกสิ่ง ยกเว้นกาลเวลา... และความโลภที่ไร้ก้นบึ้งของมนุษย์ ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ณ คฤหาสน์โอ่อ่าสไตล์โคโลเนียลของคุณหญิงชื่น กลิ่นอายของความหรูหราคละคลุ้งไปด้วยควันซิการ์และกลิ่นอายไวน์ชั้นเลิศ อัครเดชและคุณหญิงชื่นกำลังนั่งเจรจาผลประโยชน์ลับๆ ภายใต้กรอบภาพวาดโบราณราคาแพงลิบลิ่ว โดยหารู้ไม่ว่า ทุกถ้อยคำ ทุกการเคลื่อนไหว และทุกรอยยิ้มสมคบคิด ได้ถูกบันทึกไว้อย่างไร้ที่ติด้วยเทคโนโลยีการดักฟังที่ล้ำสมัยที่สุด ซึ่งนลินเป็นผู้จัดหามาให้ด้วยอำนาจทางกฎหมายที่ซ่อนเร้น "จัดการเก็บมันซะ อย่าให้เหลือร่องรอย" เสียงของคุณหญิงชื่นในคลิปเสียงลับดังกระหึ่มขึ้นในห้องทำงานของรตินธร "ไอ้ทนายรตินธรมันรู้มากเกินไปแล้ว ต่อให้มันจะฟื้นคืนชีพมาจากขุมนรกไหน ฉันก็จะส่งมันกลับลงไปใหม่อีกรอบ!" และนั่น... คือหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่รตินธรเฝ้ารอคอย "คุณหญิงคะ" รตินธรเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ "เสียงเมื่อครู่นี้... ไพเราะเสนาะโสตดีแท้นะคะ ท่านคิดว่าถ้าเสียงนี้ถูกส่งต่อไปยังสำนักงานอัยการสูงสุด พร้อมกับบัญชีลับการฟอกเงินผ่านมูลนิธิการกุศลของท่าน สังคมชั้นสูงที่ท่านเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดชีวิต จะยังมีที่ยืนให้ท่านอีกหรือไม่คะ?" ปลายสายเงียบกริบไปในทันที ลมหายใจที่สะดุดกึกของผู้หญิงทรงอิทธิพลดังลอดเข้ามาในความเงียบ รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดผวาที่เริ่มกัดกินหัวใจ นางไม่เคยคิดเลยว่า... เด็กหนุ่มที่นางเคยเห็นเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง จะสามารถชักใยเกมทั้งหมดจนนางกลายเป็นฝ่ายตกเป็นเหยื่อเสียเอง "แก... แกต้องการอะไร!" เสียงของคุณหญิงชื่นเริ่มสั่นพร่า ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "ดิฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลยค่ะคุณหญิง..." รตินธรเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันสุภาพเรียบร้อย "ดิฉันแค่ต้องการให้ท่าน... คายความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเบื้องหลังการตายของครอบครัวดิฉัน ออกมาให้หมดสิ้น ณ เบื้องหน้าศาล... ภายในเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมงนี้เท่านั้นเองค่ะ" *ตู๊ด... ตู๊ด...* สายถูกตัดขาดลงอย่างดื้อด้าน ทว่ารตินธรหาได้ใส่ใจไม่ เขารู้ดีว่าความตื่นตระหนกกำลังกัดกินจิตใจของสตรีผู้ทรงอำนาจผู้นั้นทีละน้อย ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกท่ามกลางแสงสว่างแห่งความยุติธรรมที่เขากำหนดขึ้นเอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด นลินซึ่งยืนมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม ก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ สีหน้าของอัยการสาวถอดสีลงในพริบตา ราวกับเห็นภูตผีปีศาจในยามวิกาล "รตินธร... ดูนี่สิคะ!" นลินร้องอุทานออกมาเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือจนผิดวิสัยสตรีผู้เยือกเย็น รตินธรขมวดคิ้วมุ่น รีบก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์ บันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ของคุณหญิงชื่นกำลังแสดงภาพเหตุการณ์แบบเรียลไทม์ รถยนต์สีดำสนิทนับสพคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูใหญ่ ชายชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนก้าวลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับร่างสูงสง่าของ "อัครเดช" ที่ก้าวเดินออกมาด้วยท่าทีเยือกเย็น อำมหิต และไร้ความปราณี ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของรตินธรหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... มิใช่การปรากฏตัวของอัครเดช แต่มันคือภาพของชายชราคนหนึ่ง—ผู้ซึ่งควรจะนอนป่วยติดเตียงอยู่ในโรงพยาบาลภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวด—กลับยืนอยู่เคียงข้างอัครเดชด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม บุคคลผู้เป็นทั้งอาจารย์ ผู้มีพระคุณ และ... หนอนบ่อนไส้ที่น่ากลัวที่สุดในกลุ่มพันธมิตรของเขาเอง! ก่อนที่รตินธรจะทันได้เปล่งวาจาใดออกมา หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับถูกตัดกระแสไฟจากภายนอก ทว่าทันใดนั้นเอง... หน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรตินธรก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ส่งตรงจากเบอร์แปลกปริศนา *“หมากตัวที่สองล้มลงแล้ว... แต่อย่าลืมมองดูข้างหลังท่านให้ดีนะฃะ ว่าใครคือผู้ถือมีดที่แท้จริง”* สิ้นเสียงแจ้งเตือนข้อความนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาที่หน้าประตูห้องทำงาน—ประตูที่ถูกล็อกสนิทจากภายนอก! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ