พิธีมอบรางวัลประจำปี

"รางวัลนี้... ไม่ใช่เกียรติยศหรอกเซเรส แต่มันคือป้ายแขวนคอที่เด่นชัดที่สุดในสถาบันแห่งนี้" เสียงกระซิบของเอเลน่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เกาะตัวบนผิวกระจก ท่ามกลางเสียงปรบมืออื้ออึงในหอประชุมใหญ่ที่ประดับประดาด้วยโคมไฟเวทมนตร์สีทองอร่าม เซเรส ไวท์ ยืนนิ่งอยู่บนเวที สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ถ้วยรางวัลอักขระศิลาในมือ แต่เขากลับกวาดมองไปทั่วทิศทาง สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่าราวกับมีใครบางคนกำลังร่ายมนตร์พันธนาการไว้โดยมองไม่เห็น ดาร์กัส มอร์กาน่า ยืนอยู่ไม่ไกลในฐานะประธานสภานักเรียน ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาเข้มนั้นฉายแววอาฆาตที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม เขากำลังจ้องมองเซเรสด้วยสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "ยินดีด้วยนะ ไวท์" ดาร์กัสกล่าวผ่านไมโครเวทมนตร์ เสียงของเขาทรงพลังและก้องกังวาน "ความสามารถของเธอเป็นที่ประจักษ์ แต่จงจำไว้ว่า พลังที่ไร้การควบคุมนั้น... มักจะนำพาหายนะมาสู่เจ้าของเสมอ" เซเรสคลี่ยิ้มบางพลางก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างถ่อมตน แต่ภายในใจเขากลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ รูนอักขระที่สลักอยู่บนถ้วยรางวัลในมือเขานั้นมีไอเย็นประหลาดแผ่ออกมา มันไม่ใช่รางวัลทั่วไป แต่มันคือกับดักเวทมนตร์ชั้นสูงที่ถูกอาบด้วยรังสีมืดมิด "ขอบพระคุณครับ ท่านประธาน" เซเรสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมเชื่อว่า พลังที่แท้จริงไม่เคยทำร้ายใคร หากหัวใจของผู้ใช้ไม่ได้มืดบอดไปเสียก่อน" คำตอบนั้นทำให้เกิดความเงียบงันชั่วขณะในหอประชุม ดาร์กัสขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผายมือให้เซเรสลงจากเวที ทันทีที่เซเรสหมุนตัวก้าวเดิน สายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาก็แปรเปลี่ยนไป ทั้งความอิจฉา ความหวาดกลัว และความคาดหวัง "เซเรส" เอเลน่าเดินเข้ามาประชิดตัวเมื่อเขาลงมาถึงด้านล่าง เธอคว้าแขนเขาแน่น "อักขระบนถ้วยนั้น... มันกำลังกินพลังชีวิตของนาย นายต้องทิ้งมันเดี๋ยวนี้" "ถ้าผมทิ้งตอนนี้ พิธีการจะจบลงและผมจะกลายเป็นเป้าหมายที่เด่นชัดกว่าเดิม" เซเรสกระซิบตอบขณะที่ร่างกายเริ่มรู้สึกชาหนึบ เส้นเลือดที่ปลายนิ้วเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับมีหมึกพิษแล่นเข้าสู่กระแสเลือด เขาเร่งฝีเท้าผ่านกลุ่มนักเรียน แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ... อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เงาที่ทอดตัวยาวลงบนพื้นหินไม่ได้ขยับไปพร้อมกับเจ้าของ แต่มันกลับยืดขยายออกราวกับมีชีวิต พวกมันกำลังพุ่งเข้าหาเขาจากทุกทิศทาง "หมอบลง!" เซเรสคำรามลั่นก่อนจะดึงร่างของเอเลน่าลงกับพื้น พร้อมกับกางบาเรียเวทมนตร์รูนโบราณขึ้นในเสี้ยววินาที *ตู้ม!* แรงระเบิดจากเงาอักขระส่งผลให้พื้นหินหอประชุมแตกละเอียด เศษหินและฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วผู้คนต่างกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ดาร์กัสไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความนิ่งเฉยราวกับเป็นผู้ควบคุมละครฉากนี้อยู่เบื้องหลัง เซเรสกัดฟันแน่น เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูก บาเรียของเขาเริ่มร้าวรานจากแรงกดดันของเวทมนตร์มืดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ดีว่าหากดันทุรังใช้พลังตอนนี้ เขาอาจจะสูญเสียสติสัมปชัญญะให้กับรูนต้องห้ามที่เขามีครอบครองอยู่ "นี่มันไม่ใช่แค่การปองร้าย แต่มันคือการขุดคุ้ยความลับในตัวฉัน" เซเรสพึมพำกับตัวเองขณะหยิบเข็มกลัดรูนประจำตัวออกมา ท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงโกลาหล ชายสวมผ้าคลุมสีเทาผู้หนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ชายคนนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเซเรสที่กำลังทรุดลงกับพื้นด้วยอาการบาดเจ็บ เขาเอื้อมมือมาแตะที่ถ้วยรางวัลที่เซเรสถืออยู่ ไอสีดำมืดมิดที่พุ่งพล่านกลับสยบยอมลงทันทีราวกับเจอสิ่งที่ทรงอำนาจกว่า "รางวัลนี้ช่างร้อนแรงนักนะ พ่อหนุ่ม" เสียงของชายแปลกหน้าแหบพร่าและฟังดูแก่ชรา "คนอย่างดาร์กัสไม่คู่ควรจะส่งมอบมันให้คนที่มีสายเลือดแห่งผู้จารึกหรอก" ดวงตาของเซเรสเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำนั้น เขาพยายามจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของชายแปลกหน้า แต่แล้วเขาก็พบว่าบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก... ศาสตราจารย์อาวุโสที่ประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! "อาจารย์...?" เซเรสครางออกมาด้วยความตกตะลึง ชายลึกลับขยับหน้ากากปกปิดใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเซเรสต้องสั่นสะเทือน "เก็บถ้วยใบนี้ไว้ให้ดี แล้วจงไปที่หอสมุดต้องห้ามในคืนนี้... ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของเจ้า กำลังรอให้เจ้าไปเปิดอ่านอยู่" เพียงแค่คำพูดนั้นขาดคำ ชายลึกลับก็สลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้เซเรสยืนอยู่ท่ามกลางสายตาที่หวาดระแวงของเพื่อนนักเรียนและดาร์กัสที่กำลังเดินเข้ามาหาพร้อมกับกองกำลังอัศวินเวทมนตร์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซเรสในบทนี้นะครับ ครั้งหน้าความจริงที่ซ่อนอยู่จะถูกเปิดเผยครับ!