แผนซ้อนแผน

"ร่องรอยเวทมนตร์จางหายไปหมดแล้ว... เจ้าบอกข้ามาเถอะเซเรส ว่าศพที่สลายเป็นฝุ่นผงเมื่อครู่ คือนักฆ่าหรือเพียงแค่ภาพลวงตาที่เจ้าสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองกันแน่?" ดาร์กัส มอร์กาน่า ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ช่วงไหล่ กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุมืดที่แผ่ออกมาจากตัวประธานสภานักเรียนกดทับอากาศรอบข้างให้หนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว สายตาของเขาสะท้อนความกระหายใคร่รู้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหยิ่งยโส ดาร์กัสไม่ได้สนใจความปลอดภัยของสถาบันเท่ากับคำตอบที่เขาต้องการจะง้างออกจากปากของเซเรส เซเรส ไวท์ ไม่ได้ถอยหนี เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก สายตาคู่คมกริบเหลือบมองเศษธุลีสีเทาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนพื้นหินอ่อน ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผู้ที่จ้องมองต้องกระตุกวูบ "ท่านประธานมอร์กาน่าครับ... ท่านถามในสิ่งที่ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือครับ?" เซเรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งการเยาะหยัน "ในสถาบันที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบและอัศวินเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างที่ท่านภูมิใจ การที่ใครบางคนสามารถเข้ามาถึงใจกลางหอสมุดต้องห้ามได้โดยไม่มีใครรู้เห็น... มันไม่ใช่ความผิดพลาดของผม แต่มันคือช่องโหว่ของ 'ความปลอดภัย' ที่ท่านดูแลอยู่นะครับ" ดาร์กัสกัดกรามแน่น เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอของเขา "อวดดี... อย่าคิดว่าทุนการศึกษาจะช่วยคุ้มหัวเจ้าได้ตลอดไป หากในบททดสอบครั้งหน้าเจ้าไม่มีอะไรมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ข้าจะทำหน้าที่เป็นคนส่งเจ้าออกไปจากสถาบันนี้ด้วยมือของข้าเอง" ดาร์กัสสะบัดผ้าคลุมสีนิล เดินจากไปพร้อมกับกองกำลังอัศวินที่ยังคงหันมามองเซเรสด้วยสายตาอาฆาต เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ซึ่งยืนหลบอยู่ในเงามืดของชั้นหนังสือค่อยๆ ก้าวออกมา เธอประสานมือไว้ที่หน้าอก สีหน้าแสดงความกังวลอย่างปิดไม่มิด "นายกำลังเล่นกับไฟนะเซเรส" เอเลน่ากระซิบ "เขากำลังจ้องจะหาทางกำจัดนายทิ้งอย่างถูกกฎหมายอยู่แล้ว การที่นายไปยั่วยุเขาแบบนั้น..." "ถ้าเราไม่ยอมเดินหมากในกระดานของเขา เราก็ไม่มีทางเห็นว่าใครคือเจ้าของกระดานที่แท้จริงครับ เอเลน่า" เซเรสขัดขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีประกายเงินจางๆ เมื่อเขาเริ่มร่ายอักขระตรวจจับเวทมนตร์ขนาดจิ๋วที่วางไว้รอบบริเวณ "พวกมันไม่ได้จากไปไหนไกลหรอกครับ พวกมันกำลังรอ... รอให้เราคิดว่าเราปลอดภัยแล้ว เพื่อจะกลับมาปิดงานที่เหลือ" "นายหมายความว่ายังไง?" เซเรสไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่เดินไปที่ผนังหินใกล้กับรอยสลายของนักฆ่าเมื่อครู่ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดเส้นสายอักขระสีน้ำเงินเข้มที่มองเห็นได้เพียงครู่เดียว ก่อนจะส่องแสงวาบแล้วหายไปในเนื้อหิน "คืนนี้... เราจะเปลี่ยนหอสมุดให้กลายเป็นกับดัก" --- ค่ำคืนที่ความมืดมิดครอบคลุมไปทั่วอาณาบริเวณของสถาบันเวทมนตร์ บรรยากาศภายในหอสมุดเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเอง เซเรสและเอเลน่าซุ่มอยู่ในเงามืด พวกเขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ป้องกันตัวทั่วไป แต่เซเรสกลับใช้อักขระ 'พันธนาการกาลเวลา' ที่เรียนรู้มาจากบันทึกโบราณของตระกูลที่สาบสูญ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั้งเสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกกระทบพื้นดังขึ้นที่หน้าประตูหอสมุด ร่างเงามืดสามร่างค่อยๆ คืบคลานเข้ามา พวกมันไม่ได้เคลื่อนไหวเหมือนมนุษย์ แต่กลับลื่นไหลไปตามพื้นราวกับเงาที่มีชีวิต เซเรสรอจนกระทั่งเป้าหมายเดินเข้ามาในเขตที่วางไว้ เขาไม่ได้ส่งสัญญาณด้วยคำพูด เพียงแค่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง *เปรี๊ยะ!* มวลอากาศโดยรอบบิดเบี้ยวทันที แสงสีทองจากอักขระโบราณพุ่งขึ้นจากพื้นหอสมุดเหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น นักฆ่าทั้งสามชะงักงัน แต่แทนที่จะตื่นตระหนก พวกมันกลับสลายร่างกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทแล้วพุ่งกระแทกกับกรงขังเวทมนตร์ของเซเรสจนเกิดเสียงดังสนั่น "เอเลน่า! ธาตุน้ำแข็งตรึงวิญญาณ!" เซเรสตะโกนสั่ง เอเลน่าร่ายเวทด้วยความเร็วที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ละอองน้ำแข็งเกล็ดละเอียดพุ่งเข้าปกคลุมกลุ่มควันสีดำนั้นจนเกิดเสียงแช่แข็งดังสนั่น กลุ่มควันเหล่านั้นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่พวกมันจะพยายามรวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์อีกครั้ง "ไม่ได้ผลหรอก! อักขระพวกนี้ขังพวกมันไม่ได้นาน!" เอเลน่าร้องเตือนเมื่อเห็นรอยร้าวบนกรงขังเวทมนตร์ "ผมไม่ได้จะขังพวกมันครับ..." เซเรสกล่าวด้วยแววตาที่เย็นเยียบ เขาร่ายอักขระขั้นสูงตัวสุดท้ายลงบนฝ่ามือแล้วตบลงบนพื้น "ผมจะทำให้พวกมัน 'เผยตัว' ต่างหาก!" ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าปะทุขึ้นกลางหอสมุด อักขระที่เซเรสวางไว้ไม่ได้ทำหน้าที่แค่พันธนาการ แต่เป็น 'ตราประทับแห่งความจริง' ที่จะเผาไหม้ทุกอย่างที่เป็นภาพลวงตา กลุ่มควันสีดำถูกบีบอัดจนเผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริง แต่มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต... มันคือตุ๊กตาเวทมนตร์ที่ทำจากไม้เก่าคร่ำคร่า สลักด้วยสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ไม่มีใครคาดคิด เอเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนอกของตุ๊กตาตัวหนึ่งที่หลุดออกจากกลุ่มควัน "นั่นมัน... สัญลักษณ์ของตระกูลมอร์กาน่า! ดาร์กัสทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?" เซเรสเดินเข้าไปใกล้ซากตุ๊กตาเหล่านั้น เขาหยิบชิ้นส่วนหนึ่งขึ้นมาพิจารณา หัวใจของเขาเต้นรัวเมื่อพบว่าภายในตุ๊กตาไม้ตัวนั้นไม่ได้บรรจุเพียงแค่กลไกเวทมนตร์ แต่มันมี 'เส้นผม' ของเขาสอดแทรกอยู่ภายในม้วนกระดาษอักขระ เขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นเข้าสู่ไขสันหลัง เมื่อเสียงปรบมืออันคุ้นเคยดังมาจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือ "ช่างเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เซเรส... เจ้าเก่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" ดาร์กัส มอร์กาน่า ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงดวงตา แต่สิ่งที่ทำให้เซเรสและเอเลน่าต้องแข็งทื่อ คือบุคคลที่เดินตามหลังดาร์กัสมาติดๆ ชายชราผู้มีนัยน์ตาขุ่นมัวและสวมชุดคลุมของอาจารย์อาวุโสแห่งสภาเวทมนตร์... อาจารย์ใหญ่ที่เพิ่งประกาศการหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสัปดาห์ก่อน เขากำลังจ้องมองเซเรสด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับถูกควบคุมไว้ และในมือของชายชราผู้นั้น มีกุญแจสำคัญที่จะเปิดผนึก 'รัตติกาลแห่งสถาบัน' ที่เซเรสตามหามาตลอดชีวิต "ในเมื่อเจ้าค้นพบความลับที่ข้าซ่อนไว้แล้ว..." ดาร์กัสขยับยิ้มกว้าง "ก็ไม่มีเหตุผลที่เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตามหาความจริงอีกต่อไป... เริ่มต้นพิธีสังเวยได้" --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์นะครับ!