การดวลเดือดที่สนามกีฬา

“กฎของสถาบันนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เจ้าเดินเหยียบย่ำมันเล่นนะ เซเรส ไวท์ ทุนการศึกษาของเด็กกำพร้าอย่างเจ้า มันควรจะแลกมาด้วยความเจียมตัว ไม่ใช่การพยายามกระโดดขึ้นไปยืนในจุดที่สูงเกินเอื้อม!” เสียงของดาร์กัส มอร์กาน่า ดังก้องไปทั่วสนามกีฬาเวทมนตร์ ประธานสภานักเรียนหนุ่มผู้มีแววตาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกำลังยืนกอดอกอยู่กลางสนาม รอบกายของเขาอวลไปด้วยกระแสเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวอากาศจนสั่นไหว เซเรส ไวท์ ยืนนิ่งอยู่ตรงข้าม สายตาของเขาสงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่กำลังก่อตัว เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่การขยับนิ้วมือเพียงเล็กน้อยเพื่อร่ายอักขระรูน ‘อิกดราซิล’ ที่ฝ่ามือ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไป “เงียบทำไมล่ะ? หรือว่าความรู้ที่ได้รับจากทุนการศึกษาจนหัวฟู มันทำให้เจ้าลืมวิธีใช้ปากไปเสียแล้ว?” ดาร์กัสหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ สายฟ้าสีม่วงก็พุ่งแหวกอากาศเข้าหาเซเรสด้วยความเร็วที่ยากจะมองทัน เซเรสไม่หลบ เขาเพียงแค่หมุนตัวกึ่งหนึ่ง ฝ่าเท้าแตะลงบนพื้นสนามที่ปูด้วยหินเวทมนตร์ รูนโบราณที่เขาจารึกไว้ในใจส่องสว่างวาบขึ้นรอบๆ ตัวเขา สร้างเป็นเกราะโปร่งใสที่สลายสายฟ้าของดาร์กัสจนกลายเป็นเพียงละอองแสง “ผมไม่ได้ลืมวิธีพูดหรอกครับ ดาร์กัส” เซเรสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “เพียงแต่กับคนที่ไม่เคยฟังความจริง ผมคิดว่าการใช้ศัสตราอักขระคุยด้วย น่าจะประหยัดเวลามากกว่า” เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ที่ยืนดูอยู่บนอัฒจันทร์กำมือแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การดวลเพื่อรักษาทุนการศึกษา แต่มันคือการประกาศสงครามทางอุดมการณ์ หากเซเรสแพ้ เขาจะถูกไล่ออกและประวัติของเขาจะถูกลบหายไปจากสถาบัน ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง “เจ้าเด็กอวดดี!” ดาร์กัสคำราม ร่างของเขาเคลื่อนที่หายไปในเงาแล้วปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวของเซเรสเพียงเสี้ยววินาที พร้อมกับดาบเวทมนตร์ที่ก่อตัวขึ้นจากความมืดมิด “ตายเสียเถอะ!” เซเรสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาววับ เขาไม่ได้ตกใจ แต่กลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาแบมือออกรับคมดาบนั้นด้วยมือเปล่า! *เปรี้ยง!* คลื่นพลังปะทะกันจนสนามประลองร้าวเป็นแนวยาว ดินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ผู้ชมต่างกลั้นหายใจด้วยความตระหนก เอเลน่าลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว “เซเรส... เจ้าทำอะไรลงไป!” ในกลุ่มควัน เซเรสยังคงยืนหยัด ฝ่ามือของเขากำลังสลักรูนลงไปบนอากาศทีละตัว ความเร็วในการเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วและแม่นยำดุจเข็มนาฬิกา ดาร์กัสชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่เวทมนตร์กระแสหลักที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือศาสตร์มืดที่สาบสูญ “เจ้า... เจ้าเอาวิชาชั้นสูงพวกนี้มาจากไหน!” ดาร์กัสเริ่มถอยหลัง แววตาที่เคยถือดีเริ่มมีความหวาดหวั่นฉายชัด “ผมไม่ได้ขโมยมาครับ ดาร์กัส” เซเรสกล่าวพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความกลัว “ผมเพียงแค่หยิบยืมสิ่งที่โลกนี้พยายามลืมเลือนกลับมา เพื่อให้มันสอนบทเรียนให้คุณได้รับรู้ ว่าอำนาจที่แท้จริง ไม่ได้มาจากนามสกุลหรือตำแหน่งประธานสภาที่คุณหลงใหล” เซเรสสะบัดมือ รูนนับร้อยปรากฏขึ้นทั่วฟ้าเหมือนดวงดาวในยามราตรีที่บ้าคลั่ง ดาร์กัสพยายามร่ายมนตร์ป้องกัน แต่ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นถูกสลายด้วยสัมผัสเพียงแผ่วเบาของรูนเหล่านั้น ดาร์กัสถูกกระแทกจนถอยไปจนมุมที่ขอบสนาม ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากแรงกดดันมหาศาล ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือสนามกีฬาที่เคยปลอดโปร่งกลับมืดมิดลงโดยฉับพลัน เมฆสีดำทมิฬก่อตัวเป็นรูปวงแหวนเหนือหัวของเซเรส ไม่ใช่เวทมนตร์ของดาร์กัส และไม่ใช่เวทมนตร์ของเซเรส มันเป็นพลังงานที่สามที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ดาร์กัสหันไปมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าซีดเผือด “นี่ไม่ใช่แผนของข้า... เจ้าทำอะไรลงไปเซเรส!” เซเรสหยุดการโจมตี ทว่าเขากลับทำสีหน้าตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่เสียดแทงลึกถึงกระดูก ไม่ใช่ความหนาวจากเวทมนตร์ของเอเลน่า แต่มันคือความว่างเปล่าจากห้วงมิติอื่น เงาสีดำรูปคนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนกลางสนามประลอง มันไม่มีใบหน้า ไม่มีตัวตนที่ชัดเจน ทว่ากลับส่งเสียงกระซิบที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องทรุดเข่าลงด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกในดวงจิต มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่เสียงนั้นกระซิบชื่อหนึ่งที่ทำให้เซเรสต้องตัวชาไปทั้งร่าง “เซเรส... บุตรแห่งจารึกที่สาบสูญ... เวลาแห่งการชำระแค้นของเจ้า... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว” ร่างเงานั้นเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของเซเรส และในวินาทีนั้นเอง โซ่ตรวนสีดำก็พุ่งออกมาจากอกของเขา ล่ามร่างของดาร์กัสและเอเลน่าเอาไว้แน่น ก่อนที่พื้นที่ทั้งหมดจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผม อาร์เธอร์มนตราสวรรค์นะครับ