รอยร้าวในมิตรภาพ

"หยุดเถอะเซเรส! นายกำลังทำลายทุกอย่างที่พวกเราสร้างมา!" เสียงของเอเลน่าตวาดก้องไปทั่วโถงฝึกซ้อมใต้ดิน กลิ่นไหม้ของอากาศและไอความเย็นที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงอบอวลอยู่ในบรรยากาศ เซเรสยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม แสงสีม่วงอมดำสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุพัดโหมอยู่รอบปลายนิ้วของเขา เศษหินจากการปะทะครั้งล่าสุดยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศด้วยอำนาจแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เซเรสพึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีหมึกสนิทไร้แววตาขาว แสงรูนโบราณที่ฝังลึกอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณแขนขวาเริ่มเรืองรองราวกับสายเลือดที่เดือดพล่าน "พลังนี้มัน... มันสั่งให้ฉันทำแบบนี้ เอเลน่า หลบไป!" "สั่งให้ทำงั้นเหรอ?" ดาร์กัส มอร์กาน่า ก้าวออกมาจากเงามืด มุมปากของเขายกยิ้มอย่างสมเพช มือข้างหนึ่งกระชับคทาเวทมนตร์แน่น "นายไม่ได้ถูกควบคุมหรอกเซเรส นายแค่กำลังแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาต่างหาก พลังรูนแห่งรัตติกาลไม่มีวันสยบยอมให้กับคนที่มีจิตใจอ่อนแออย่างนายหรอก" เซเรสหันขวับไปมองดาร์กัส ความโกรธแค้นที่อัดอั้นผสานเข้ากับพลังปริศนาทำให้พื้นดินใต้เท้าของเขาแตกละเอียด แรงสั่นสะเทือนกระจายออกไปเป็นวงกว้างจนเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาเขาอีกต่อไป สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและมิตรภาพ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจและระแวง "พวกนายก็กลัวฉันเหมือนกันใช่ไหม?" เซเรสถาม เสียงของเขาสั่นเครือแต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังใจสั่น "เฟรดดิค... ลีอา... พวกนายจำไม่ได้แล้วหรือไงว่าใครเป็นคนช่วยพวกนายไว้ในสนามประลองเมื่อสัปดาห์ก่อน?" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเพื่อนร่วมชั้น ลีอากำไม้กายสิทธิ์ของเธอแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว สื่อความหมายชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ ว่าเธอมองเห็นเขาเป็นเพียง 'ภัยคุกคาม' ไม่ใช่ 'เพื่อน' อีกต่อไป บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหิน เซเรสรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความโดดเดี่ยวที่เขาเคยสัมผัสในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหวนกลับมาทักทายอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่า เพราะคนที่ผลักไสเขา คือคนที่เขาไว้ใจที่สุด "ฉันไม่ได้ต้องการพลังนี้..." เซเรสกล่าวเบาๆ ขณะที่แสงสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความมืดมิดในใจของเขาเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ "หากพวกเธอต้องการให้ฉันหยุด ฉันก็จะหยุด... แต่ถ้าพวกเธอจะทำตัวเป็นศัตรูเหมือนกับดาร์กัส ฉันก็ไม่รับรองความปลอดภัยของพวกเธอเช่นกัน" เอเลน่าสูดหายใจเข้าลึก ความเย็นเยียบจากพลังเวทของเธอแผ่ออกมาเพื่อสะกดกลั้นไอสังหารของเซเรส "เซเรส ฟังนะ เรายังพอมีทางแก้ไขได้ สภาอาจารย์กำลังหาทางผนึกพลังรูนที่อยู่ในตัวนาย แต่ถ้าวันนี้ นายปล่อยให้ความมืดเข้าครอบงำ นายจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นคนเดิมอีก" ดาร์กัสหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคน "ไร้ประโยชน์น่าเอเลน่า คนอย่างมันไม่มีค่าพอที่จะรักษาไว้หรอก ดูสิ... พลังนั่นกำลังกัดกินจิตวิญญาณของมันจนเหลือแต่เปลือกแล้ว!" ทันใดนั้นเอง วงรูนอักขระขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนเพดานโถงฝึกซ้อม มันไม่ใช่เวทมนตร์ของเซเรส และไม่ใช่เวทมนตร์ที่นักเรียนคนใดในที่นี้จะสร้างขึ้นได้ อักขระสีทองอร่ามหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจนทุกคนต้องทรุดเข่าลงกับพื้น เซเรสเงยหน้าขึ้นมอง อักขระนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา มันดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นภาษาแม่ที่เขาเคยลืมเลือนไปชั่วชีวิต "นั่นมัน... สัญญาพันธสัญญาโบราณ" เอเลน่าอุทานด้วยความตกใจสุดขีด "เซเรส! นายไปทำสัญญากับใครไว้เมื่อไหร่!" เซเรสไม่ตอบ เขาเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ในวินาทีที่แสงสีทองสัมผัสกับพลังสีม่วงในตัวเขา ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสก็แล่นปราดไปทั่วร่าง เหมือนกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง ท่ามกลางความโกลาหล ประตูหินขนาดใหญ่ของโถงฝึกซ้อมก็พังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเดินเข้ามา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน บุคคลนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเซเรสแล้วยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำออกมา "ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกระหว่างมิตรภาพจอมปลอม กับอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้ทั้งใบแล้ว... ลูกชายของข้า" เซเรสเบิกตากว้าง ความลับที่เขาพยายามตามหามาตลอดชีวิตเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ความหวังสุดท้ายของมิตรภาพกำลังจะมอดดับลง เขาจะยื่นมือออกไป หรือจะปล่อยให้พลังนี้เผาผลาญทุกอย่างที่เขาเคยรักให้เป็นเถ้าถ่าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวครั้งสำคัญนี้ไปพร้อมกับผม อาร์เธอร์มนตราสวรรค์นะครับ