กลไกรูนโบราณ

"ถ้ามือของเจ้าสั่นอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว พลังงานย้อนกลับจากรอยจารึกนั่นจะเปลี่ยนกระดูกแขนของเจ้าให้กลายเป็นเศษแก้วในพริบตา เซเรส" น้ำเสียงของดาร์กัส มอร์กาน่า เยือกเย็นราวกับคมมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในโถงลึกใต้ดินของหอสมุดต้องห้าม เซเรส ไวท์ ไม่ได้หันไปมองประธานสภานักเรียนผู้ทะเยอทะยานคนนั้น เขาเพียงแต่กระชับสมาธิ ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยสัมผัสเข้ากับร่องอักขระบนบานประตูหินมหึมาที่ถูกขนานนามว่า 'ประตูนิรันดร์' "ดาร์กัส... ถ้าเจ้าอยากให้งานนี้สำเร็จ ก็จงหุบปากเสีย" เอเลน่า วอน ฟาร์เรล กระซิบพลางก้าวเข้ามาขวางหน้าดาร์กัส มือข้างหนึ่งของเธอเรืองแสงสีฟ้าจางๆ เตรียมพร้อมที่จะปล่อยไอเย็นจัดหากอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรตุกติก ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยจารึกที่กำลังส่องประกายสีทองหม่น เซเรสไม่ได้ยินเสียงของทั้งสองคนอีกต่อไป โลกของเขาในขณะนี้เหลือเพียงแค่เส้นสายของรูนโบราณที่ขดตัววนเวียนราวกับงูพิษ มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่มันคือผังของวงจรพลังงานที่หลับใหลมานับพันปี เขาหลับตาลง สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากหินขรุขระ กลิ่นอายของความเก่าแก่พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส เขาไม่ได้กำลังอ่านรูน... เขากำลัง 'สนทนา' กับมัน *จังหวะนี้เอง* เขาคิดในใจ เซเรสขยับปลายนิ้วไปตามร่องอักขระอย่างแผ่วเบาและเด็ดขาด อักขระตัวที่สามจากด้านซ้ายต้องถูกบิดไปในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาขณะที่ลมหายใจของเขาต้องหยุดสนิท นี่คือกฎเหล็กของการถอดรหัสกลไกรูนโบราณ ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีหมายถึงความตาย "เขากำลังทำบ้าอะไร..." ดาร์กัสพึมพำ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไม่วางตา *แกร๊ก* เสียงกลไกหินกระทบกันดังก้องไปทั่วโถงกว้าง พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ แสงสีทองจากอักขระเริ่มไหลเวียนเชื่อมต่อกันเป็นตาข่ายแสงที่ซับซ้อน เซเรสรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังถ่ายเทผ่านตัวเขาไปสู่กลไกหลัก ประหนึ่งเขากำลังเป็นตัวนำกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่อาจเผาไหม้ทุกส่วนในร่างกาย "เซเรส! ถอยออกมา!" เอเลน่าตะโกนเมื่อเห็นเงาดำขยายตัวออกมาจากรอยแยกของประตู แต่ทว่าเซเรสกลับยิ้มบางๆ เขาเห็นมันแล้ว... ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังประตูบานนี้ รูนสัญลักษณ์ที่คล้ายกับรอยปานบนต้นคอของเขาตั้งแต่เกิด มันคือลายเซ็นของผู้สร้าง และมันก็คือคำตอบว่าทำไมคนอย่างเขาถึงอ่านภาษาที่สาบสูญนี้ได้โดยไม่ต้องเรียนรู้จากตำราเล่มไหน ประตูนิรันดร์ค่อยๆ แย้มออก เสียงเสียดสีของหินหนักอึ้งชวนให้ขุมขนลุกชัน ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ขุมทรัพย์หรืออาวุธเวทมนตร์ในตำนานที่ดาร์กัสเฝ้าฝันหา แต่มันคือกระจกเงาบานยักษ์ที่ไม่มีวันมัวหมอง ดาร์กัสก้าวพรวดพราดเข้ามาหมายจะคว้าชัยชนะ แต่เมื่อเขามองเข้าไปในกระจก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าก็พลันเลือนหายไป สิ่งที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าของเขา แต่เป็นภาพของห้องเรียนที่ถูกไฟเผาผลาญ และเสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำ "นี่มันอะไรกัน..." ดาร์กัสก้าวถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือด เซเรสขมวดคิ้ว เขาเพ่งมองไปที่กระจกบ้าง แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แทนที่จะเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง เขากลับเห็นบุรุษในชุดคลุมสีเงินที่ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมอกควัน กำลังยืนยื่นมือมาหาเขาจากอีกฝั่งของกระจก ริมฝีปากของเงาร่างนั้นขยับพูดคำที่ไม่มีเสียงออกมา แต่เซเรสเข้าใจความหมายนั้นได้ในทันที *ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... รัชทายาทแห่งรูนนิรันดร์* ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากบานกระจกจนทั้งสามคนต้องยกมือขึ้นปิดตา ความสั่นสะเทือนทวีความรุนแรงขึ้นจนผนังหินเริ่มถล่มลงมา เอเลน่าคว้าแขนของเซเรสไว้แน่น ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มทุนอัจฉริยะคนนี้ "เซเรส... เจ้าเป็นใครกันแน่?" ก่อนที่เซเรสจะทันได้ตอบคำถาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนเข้ามาในโถงทางเดิน เงาร่างของเหล่าอาจารย์สภานักเวทและดาร์กัสที่กำลังตั้งสติได้พร้อมกับดาบเวทมนตร์ในมือ ทั้งหมดล้อมพวกเขาไว้ในกรงขังแห่งสถานการณ์ที่ไม่มีทางออก เซเรสมองไปที่เงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง มันค่อยๆ จางหายไป แต่ทิ้งคำใบ้สุดท้ายไว้บนพื้นหินหน้ากระจก... อักขระโบราณที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ซึ่งเพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ ราวกับจะเตือนว่าการถอดรหัสนี้เป็นเพียงการปลดปล่อยภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่สถาบันแห่งนี้ต้องเผชิญ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์