ความจริงที่น่าตกใจ

“วางมือจากคันโยกนั่นเสีย ดาร์กัส... นายรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ใต้เท้าเราไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อจะให้ใครปลดปล่อยมันออกมา” เสียงของเซเรสเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งท่ามกลางความเงียบงันในหอสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด เขาจ้องมองไปยังแผ่นหลังของประธานสภานักเรียนที่สั่นไหวเล็กน้อย มือของดาร์กัสวางทาบอยู่บนแท่นศิลาจารึกรูนโบราณที่กำลังส่องแสงสีเลือดวูบวาบ รัศมีของมันบิดเบี้ยวจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะแตกร้าว ดาร์กัส มอร์กาน่า หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพช เขายังไม่หันกลับมา “นายเรียกมันว่าคุกงั้นหรือ เซเรส? นายเป็นคนอ่านรูนได้แตกฉานที่สุดในรุ่น แต่กลับมองไม่เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่หลังอักขระเหล่านี้... สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘กักขัง’ สิ่งใดทั้งสิ้น แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘สูบกิน’ พลังงานของมันต่างหาก” เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ก้าวออกมาจากมุมมืด เธอชักไม้กายสิทธิ์ประจำตระกูลออกมาในท่าเตรียมพร้อม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ “ดาร์กัส... นายกำลังพูดเรื่องอะไร? พวกเราเรียนรู้วิธีการควบคุมพลังเวทมนตร์จากรากฐานของโรงเรียนนี้มาตลอดหลายศตวรรษ หากสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง แล้วนักเรียนนับพันคนที่นี่...” “คือถ่านหินไงล่ะ เอเลน่า” ดาร์กัสหันกลับมา ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกอาบด้วยแสงสีแดงฉานจากผนัง “สถาบันเวทมนตร์คือเครื่องจักรสังเวยขนาดมหึมา ที่ตั้งของโรงเรียนนี้ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำเพื่อกดทับร่างแยกของจอมมารที่ถูกจองจำไว้ในแกนโลก และพวกเรา... เหล่านักเรียนที่ใช้มานาไปกับการร่ายเวท คือการป้อนเชื้อเพลิงให้โซ่ตรวนเหล่านั้นทำงานต่อไปได้” เซเรสขมวดคิ้วแน่น เขารีบกวาดสายตามองไปที่รอยแยกบนพื้นหิน รูนที่เขาเคยคิดว่ามันคือสัญลักษณ์ป้องกันภัย กลับกลายเป็นวงจรปิดที่ซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัว พลังมานาในอากาศเริ่มหนาแน่นขึ้นจนกดทับลงบนหน้าอกราวกับเข็มพันเล่ม “นายถึงได้ทำแบบนี้” เซเรสเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหว “นายไม่ได้ต้องการครองโลกด้วยอำนาจ แต่นายต้องการ ‘พัง’ ระบบนี้เพื่อให้คนข้างล่างนั่นหลุดออกมา นายสติแตกไปแล้วหรืออย่างไร!” “ฉันแค่ทำในสิ่งที่จำเป็น!” ดาร์กัสตะโกนลั่น ฝ่ามือของเขากดลงไปบนแท่นศิลา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานหินพังทลายลงมาเป็นระยะ “ถ้าเราต้องแลกจิตวิญญาณของนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเพื่อรักษาความสงบจอมปลอมนี้ ฉันขอเลือกที่จะยอมให้มันพินาศไปพร้อมกับความจริง ดีกว่าอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น!” จังหวะนั้นเอง อักขระสีเลือดบนพื้นก็เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิท พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งสามคนแทบยืนไม่อยู่ เซเรสพุ่งตัวเข้าหาดาร์กัสด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนทั่วไป กระแสมานาสีครามล้อมรอบตัวเขาเพื่อหวังจะสะกัดกั้นพิธีกรรม “หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าแกทำลายตราประทับ ทั้งโรงเรียนนี้จะถูกฝังอยู่ใต้ดิน!” เซเรสคำราม ทว่าในวินาทีที่นิ้วของเซเรสเกือบจะสัมผัสตัวดาร์กัส เสียงคำรามก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ก็ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง เป็นเสียงของกาลเวลาที่หยุดนิ่งและหายนะที่กำลังจะมาเยือน ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งขึ้นมาจากรอยแยกที่แตกออก ไม่ใช่ปีศาจ แต่มันคือ... ร่างในชุดคลุมที่คุ้นตาของอาจารย์ใหญ่ ผู้ซึ่งควรจะอยู่บนหอคอยสูง อาจารย์ใหญ่ไม่ได้มีแววตาเมตตาอย่างที่เคยเป็น มือของเขาถือคทาที่มีเศษเสี้ยวของผลึกรูนซึ่งเซเรสเพิ่งพบว่ามันคือ ‘กุญแจ’ ชิ้นสุดท้ายที่หายไปจากหอสมุด “เจ้าเด็กโง่ทั้งสามคน” อาจารย์ใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก “พวกเจ้าคิดว่า ‘คุก’ นี้ถูกสร้างโดยใครล่ะ? และพวกเจ้าคิดว่าทำไมตระกูลวอน ฟาร์เรล ถึงได้รับสิทธิ์ในการบริหารสถาบันนี้มาตั้งแต่จุดเริ่มต้น?” เอเลน่าชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อจดหมายลับในกระเป๋าเสื้อของเธอเริ่มส่องแสงและปรากฏรอยตราประจำตระกูลที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนหน้าอกของปีศาจที่กำลังจะตื่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าพวกเขา ความลับที่ถูกปิดตายมานานนับพันปีถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา เซเรสไม่ได้เป็นเพียงนักเรียนทุนอัจฉริยะที่โชคดี แต่เขาคือส่วนหนึ่งของวงจรนี้... และคำเฉลยกำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเขาตลอดกาล ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์