บทเรียนแรก: กฎของรูนที่สาบสูญ

"หากเจ้าคิดว่าเส้นสายพวกนี้คือลวดลายประดับเสาเพื่อให้ดูขลังล่ะก็ จงวางไม้กายสิทธิ์ของเจ้าลงเสียเถิด ก่อนที่มันจะระเบิดคามือเพราะความโง่เขลาของเจ้าเอง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของศาสตราจารย์ทัลลัส ดังก้องอยู่ในหอประชุมเวทมนตร์โบราณ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีเข้มเดินวนเวียนผ่านแถวของเหล่านักเรียนปีหนึ่ง สายตาของเขาคมกริบดุจมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันจนทุกคนแทบหยุดหายใจ เซเรส ไวท์ ยืนนิ่งอยู่กลางแถว ดวงตาสีเทาเข้มของเขาไม่ได้จับจ้องที่ศาสตราจารย์ ทว่ากลับตรึงอยู่ที่เสาหินทรายข้างตัว ลวดลายสลักนูนต่ำที่คนอื่นเห็นเป็นเพียงศิลปะเรขาคณิตไร้ความหมาย ในสายตาของเซเรสมันกลับดูเหมือน ‘เส้นเลือด’ ที่กำลังเต้นตุบๆ ด้วยพลังงานสีเงินจางๆ "ดาร์กัส... นายคิดว่าอย่างไร" ศาสตราจารย์หยุดยืนเบื้องหน้าประธานสภานักเรียนผู้สง่างาม ดาร์กัส มอร์กาน่า ก้าวออกมาข้างหน้า แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงอย่างผู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม "มันคืออักขระพันธนาการชั้นต้นครับท่านอาจารย์ แต่พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในถูกปิดตายด้วยรูนล็อกกุญแจที่หายสาบสูญไปนานกว่าสามศตวรรษ ไม่มีใครในยุคนี้ที่อ่านมันออกได้โดยไม่ต้องใช้ตำราแปลโบราณ" ศาสตราจารย์ทัลลัสแค่นยิ้ม "ถูกต้อง แต่น่าเสียดายที่โลกไม่ได้ต้องการเพียงคนจำตำราได้ ดาร์กัส" ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน เซเรสขยับตัวเล็กน้อย นิ้วมือของเขาสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ เมื่อจ้องมองนานเข้า รอยสลักเหล่านั้นก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง มันไม่ได้อยู่นิ่งเหมือนหินแกะสลัก แต่มันกำลัง 'ขยับ' ราวกับมีชีวิต ภาษาที่ไร้เสียงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของเขา *‘จงทลายขีดจำกัดด้วยหยาดโลหิตแห่งการตระหนักรู้... ความลับซ่อนอยู่ในช่องว่างระหว่างเส้นสาย’* เซเรสหลุดปากพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว "ไม่ใช่... มันไม่ใช่การล็อกกุญแจ แต่มันคือการขานชื่อของมันต่างหาก" เสียงของเขาแม้จะเบาบาง แต่กลับแทรกซึมไปทั่วโถงเงียบงัน ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เด็กหนุ่มทุนอัจฉริยะคนใหม่ ดาร์กัสหรี่ตามองเซเรสด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากของประธานนักเรียนกระตุกยิ้มอย่างเย็นชา "เจ้าพูดว่าอะไรนะ ไวท์?" ศาสตราจารย์ทัลลัสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เอเลน่า วอน ฟาร์เรล ที่ยืนอยู่ข้างๆ เซเรส ขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอขยิบตาเป็นเชิงเตือนสติว่าให้ระวังคำพูด แต่เซเรสกลับรู้สึกเหมือนถูกกระแสแม่เหล็กดึงดูด เขาเดินเข้าไปหาเสาหินนั้นอย่างเลื่อนลอย มือของเขาเอื้อมไปแตะรอยสลัก "ถ้าท่านเพียงแค่กระซิบเรียกชื่อของเปลวไฟในลำดับที่เจ็ด รูนพวกนี้ก็จะยอมสยบ" เซเรสกล่าวพลางลากนิ้วไปตามลายเส้นที่ไม่มีใครเห็น พริบตานั้น แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็วาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา ไม่ใช่เวทมนตร์จากไม้กายสิทธิ์ แต่มันคือพลังที่ไหลออกมาจากตัวเขาโดยตรง ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน เสียงกัมปนาทดังสนั่นจากเสาหินที่เริ่มแตกร้าว รูนโบราณสีทองอร่ามสว่างจ้าขึ้นทั่วทั้งโถงประชุม นักเรียนหลายคนถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ดาร์กัสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยความริษยาและประหลาดใจ "เป็นไปไม่ได้..." ดาร์กัสเค้นเสียงลอดไรฟัน "คนนอกตระกูลเวทมนตร์ไร้ที่มาเช่นเจ้า... เหตุใดจึงมี 'เนตรแห่งอักขระ' ได้" ศาสตราจารย์ทัลลัสเบิกตากว้าง ความเย็นชาในแววตาเปลี่ยนเป็นความตระหนกและหวาดระแวง เซเรสชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แสงสว่างดับวูบลงทันที ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดกลับมาครอบงำ เซเรสกลับได้ยินเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่มันกลับเรียกชื่อเขาได้อย่างสนิทใจ *‘เซเรส... เจ้าได้ปลุกสิ่งที่หลับใหลมาเนิ่นนานแล้ว’* ที่มุมมืดของโถงประชุม ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครสังเกตเห็นค่อยๆ ขยับออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของกำยานเก่าแก่ที่เซเรสจำได้แม่น... มันคือกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่ในจดหมายที่เขาได้รับในวันที่เขาถูกส่งตัวมายังสถาบันแห่งนี้ ไม่มีผิดเพี้ยน เซเรสสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ในขณะที่ดาร์กัสก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาพร้อมกดไม้กายสิทธิ์ลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง "เจ้าไม่มีสิทธิ์ใช้พลังนั้น" ดาร์กัสกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอาฆาต "เพราะสิ่งที่เจ้าเพิ่งทำไป... มันคือความผิดฐานกบฏต่อกฎระเบียบของสถาบัน และโทษของมันคือการถูกลบความทรงจำและขับไล่ออกจากดินแดนแห่งนี้ในรุ่งสาง" การเดินทางสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ในรอยสลักนี้กำลังจะกลายเป็นชนวนสงครามที่ไม่มีใครตั้งตัวติด และพรุ่งนี้เช้า... โลกที่เขารู้จักอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความลับที่เพิ่งเริ่มต้นเปิดเผยในบทนี้นะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ ครับ